Χρειαζόμαστε την Ευρώπη

Κι όμως, πριν από μία εβδομάδα, στη Μασσαλία, ο φίλος Αβραάμ Γεοσούα, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του Ισραήλ, αναρωτιόταν πώς η Ευρώπη δεν έχει τη δύναμη να επιβάλει τη δική της λύση για το Μεσανατολικό. Μου είπε μάλιστα πως η μόνη λύση διαρκείας θα ήταν η- κατ΄ εξαίρεση- ένταξη του Ισραήλ και της Παλαιστίνης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Απόδειξη ότι την Ευρώπη δεν τη χρειάζονται μόνον οι Ευρωπαίοι και οι φαρμακοβιομηχανίες της. Τη χρειάζεται και ο κόσμος έξω από τα σύνορά της.

Την κρίνουμε, την κατακρίνουμε, την περιφρονούμε, γελάμε με τις αδυναμίες της, κι όμως τη χρειαζόμαστε. Αν δεν την είχαμε θα έπρεπε να την εφεύρουμε. Κυρίως εμείς, οι «μικροί» Ευρωπαίοι, οι ταλαίπωροι των διασκέψεων κορυφής, οι αποδιοπομπαίοι των μεγάλων αποφάσεων. Όμως, αλήθεια, είναι σε θέση η σημερινή πολιτική Ευρώπη να πάρει μεγάλες αποφάσεις; Ή μήπως η ίδια η Ευρώπη είναι πολύ μεγάλη για τα μέτρα των πολιτικών της; Ας την αφήσουμε λοιπόν στον «Κανένα» που καλύπτει τις ανάγκες τής εκάστοτε βάρδιας, για να την σκεφτούμε μόνοι μας.

Και, κυρίως, ας την απαλλάξουμε από την ξύλινη γλώσσα και τα πολιτικώς ορθά στερεότυπα, με προεξάρχον το περί πολυπολιτισμικότητας. Μας υποχρεώνει, αν μη τι άλλο, ο παλιός πολιτισμός της και η ανάγκη μας να βρούμε τον δικό μας τρόπο για να τοποθετηθούμε στην παγκοσμιοποιημένη οικουμένη, η οποία πόρρω απέχει από το να γίνει ένα απέραντο φιλελεύθερο νυχτερινό κέντρο όπως την ονειρεύονται μερικοί.