«Έτσι για μιαν ανανέωση»

Τον τελευταίο τον καιρό, λίγο πριν πέσω στο κενό της απραξίας άνευ αλεξιπτώτου, έτρεχα από πρόβα σε παράσταση κι από παράσταση σε πρόβα, πότε καβάλα σ΄ ένα μηχανάκι πότε χωμένος στο ταξί, δεν είχα ώρα, τι ώρα; ούτε λεπτό για μένα. Μες στην αναμπουμπούλα ποιος ξέρει πού παράτησα τα γυαλιά ηλίου και βρέθηκα ακάλυπτος στο φως. Ευκαιρία, λέω, να πάω να πάρω άλλα, τόσα χρόνια τα βαρέθηκα τα κωλόγυαλα «έτσι για μιαν ανανέωση» που λέει κι ο φίλος μου ο Γιάννης (άλλαξε ρε Σταμάτη το αμάξι να δεις πώς θα ανανεωθείς. Μα αφού δεν οδηγώ πια. Κι ύστερα, αν περιμένω απ΄ το κάθε αμάξι να με ανανεώσει… πόσω μάλλον τα γυαλιά θα μου πεις), αλλά θες το στρίμωγμα της πρόβας, θες το τρέξιμο της παράστασης λέω «ρε παιδιά έχει εδώ κοντά κάνα που πουλάει γυαλιά να πάω να πάρω στο διάλειμμα;». Μου ΄πανε, έχει ένα- λέει- μόλις βγεις στην Ακαδημίας, ίσαμε και πέντε χιλιάδες μοντέλα έχει. Τέτοια ποικιλία επιλογής. Πάω, κάτι πωλήτριες μες στην ευγένεια και το υποκοριστικό, «τα γυαλάκια», «τα μαλάκια», «ο κροταφούλης», «το πανάκι για το σκουπιστηράκι είναι δερματάκι». Μου βάζανε το ένα γυαλί μετά το άλλο, καθόμουνα εγώ ακίνητος και δεν ξέρω γιατί με το στόμα ανοιχτό να κρεμάει το σαγόνι, βρε πήγαινα να το κλείσω τίποτα, έχασκα στον αέρα. Ξαφνικά κάτι βλέπω να γυαλίζει σε μια βιτρίνα. Νάτο λέω. Αυτό είναι. Αυτό θέλω. Αυτό μάλιστα, έχει κάτι. Είναι και ασυνήθιστο. Σκοτώθηκαν οι κοπέλες, μου το φορέσανε, μου το εφαρμόσανε καλύτερα, κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Άλλο πράμα. «Δεν το πιστεύω πόσο σας πάνε στο προσωπάκι σας (το προσωπάκι, τρία στρέμματα η ρυτίδα αλλά τέλος πάντων καλοσύνη τους τα κορίτσια). «Να τα βάλουμε σε τσαντούλα», «Θα τα βάλω στα ματάκια μου». Γυρνάω στην πρόβα. «Πώς με βλέπετε;». «Άλλος άνθρωπος Σταμάτη μου, τέλεια». «Ο σκελετός… Δεν υπάααρχει. Δεν υπάρχει», «Και δεν ξέρω βρε παιδί μου, σου δίνει κάτι άλλο», «Τελικά εσύ μπορεί να μην το καταλαβαίνεις αλλά σε…». «Όχι το καταλαβαίνω. Με ανανεώνει».

Όλοι ενθουσιασμένοι με την αλλαγή, μόνο η Μαργαρίτα με κοίταγε με τα ρουθούνια σαν δυο μεγάλα ερωτηματικά. Έρχεται και ο βοηθός από το άλλο θέατρο που έκανε φώτα με τον Λευτέρη. «Κύριε Φασουλή τάχτε μου. Βρήκα τα γυαλιά που ΄χατε χάσει. Τα ΄χατε ξεχάσει στο “Παλλάς”. Νάτα». Κάνει μια έτσι, μου τα δίνει. Τα κοιτάω. Τα ξανακοιτάω. Με βλέπουνε κι οι άλλοι, όλοι αποσβολωμένοι. Είναι ίδια, ολόιδια με αυτά που πήρα για μιαν ανανέωση, μιαν αλλαγή. Ίδια μάρκα, ίδιο μοντέλο, ίδιο χρώμα φακών. Ένας πάγος έπεσε στην πρόβα. Κοίταγαν μια εμένα, μια τα δίδυμα, κι ένα χαμόγελο δυσανάγνωστο ένωσε την ομήγυρη, ένας αέρας αναζήτησης γιατρού φύσηξε σαν από κάπου. Η Όλγα πήρε την κατάσταση στα χέρια της. Λέει: «Θα πάω να στ΄ αλλάξω να σου πάρω άλλα. Τι; Τόσα λεφτά να πάνε χαμένα;». «Άσε θα πάω εγώ, κάποια στιγμή» λέω. Ποια στιγμή; Πάνε τρεις βδομάδες και ούτε που τη σκέφτηκα την αλλαγή. Κάθομαι μόνο κι αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που (δεν λέω «μας», μη σας πάρει και σας η μπόρα, λέω «με») τι είναι αυτό λοιπόν που με σπρώχνει για να αλλάξω, να καταφεύγω στο ίδιο κι απαράλλακτο; Που είναι γραμμένο μέσα μου αυτό το ειδικό μοντέλο (γυαλιών, ζωής, δεν έχει σημασία) και το αποζητάω την ίδια ώρα ακριβώς που θέλω να το ξεφορτωθώ; Ή μήπως δεν είμαι μόνο εγώ αλλά κι ένας ολόκληρος κόσμος που τρέχει και ψηφίζει για την αλλαγή του το ίδιο κι απαράλλακτο μ΄ αυτό που απαρνιέται;

Τι είναι αυτό που με σπρώχνει για να αλλάξω, να καταφεύγω στο ίδιο κι απαράλλακτο;