«Όταν είδα τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης…»

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ του 2008 οι Αμερικανοί άνοιξαν την πόρτα του στρατοπέδου και είπαν: «Πηγαίνετε όπου θέλετε τώρα». Είχαμε πάνω μας μόνο τη βεβαίωση του ΟΗΕ. Στη μέση τής ερήμου.

Σε μικρές ομάδες κατευθυνθήκαμε προς την Τουρκία. Για το πώς φθάσαμε στην Τουρκία δεν έχω υπομονή να σου περιγράψω… Σχεδόν όλοι θέλαμε να φθάσουμε στην Ευρώπη για να ζητήσουμε πολιτικό άσυλο. Μας έπιασαν οι Τούρκοι αστυνομικοί. Μας είπαν ότι είμαστε ανεπιθύμητοι εκεί. Μας πήγαν στα σύνορα Τουρκίας- Ιράκ και τα μεσάνυχτα μας πέταξαν στο ποτάμι που χωρίζει τις δύο χώρες. Ένας από μας πνίγηκε…

Ύστερα από μερικές μέρες περάσαμε ξανά τα σύνορα και καταφέραμε να φθάσουμε στην Πόλη…

Επικοινώνησα με την οικογένειά μου και εξασφάλισα χρήματα για να πληρώσω λαθρεμπόρους. Εκείνοι μας πήγαν στη Σμύρνη και μας έδωσαν μια φουσκωτή βάρκα για να περάσουμε στην Ελλάδα και από εκεί να συνεχίσουμε το ταξίδι μας στην Ευρώπη… Περιμέναμε να πέσει η νύχτα. Ήμασταν δεκαπέντε άτομα. Κωπηλατώντας φθάσαμε σε ένα μικρό νησί. Δεν θυμάμαι πώς λέγεται. Θυμάμαι ότι βγήκαμε σε ένα έρημο λιμάνι. Όταν είδα τη σημαία της Ε.Ε. είπα μέσα μου: «Εδώ τελειώνουν τα βάσανά σου». Εκεί μας βρήκε το περιπολικό της αστυνομίας. Πρώτη φορά που έβλεπα μη βίαιους αστυνομικούς στη ζωή μου…

ΜΑΣ ΠΗΓΑΝ στην Πάτμο. Μας πήραν δακτυλικά αποτυπώματα και μας φωτογράφισαν. Μας έδωσαν ένα χαρτί που έλεγε σε έναν μήνα να εγκαταλείψουμε την Ελλάδα. Όταν ρωτήσαμε πού να πάμε, μας απάντησαν «Αθήνα»… Κάποιοι από μας κατάφεραν να συνεχίσουν το ταξίδι τους για άλλες χώρες της Ευρώπης. Από όσο ξέρω, έχουν αναγνωριστεί ως πρόσφυγες και τώρα κάνουν μια ομαλή ζωή. Σε μας που μείναμε εδώ μας έδωσαν ένα ροζ χαρτάκι και μας είπαν να περιμένουμε.

Μέχρι τώρα δεν έχει γίνει τίποτα. Με ένα τέτοιο χαρτί δεν μπορείς ούτε να μείνεις κανονικά ούτε να φύγεις. Δεν μπορείς να βρεις δουλειά. Δεν μπορείς να ζήσεις… Αποφασίσαμε να κάνουμε απεργία πείνας για να μας αναγνωρίσουν ως πολιτικούς πρόσφυγες… Αν επιστρέψουμε στο Ιράν είμαστε νεκροί… Έχω τραβήξει πάρα πολλά. Η υγεία μου είναι κατεστραμμένη. Ίσως δεν μου απομένουν πολλά χρόνια ζωής. Θέλω όμως τα χρόνια που μου απομένουν να κάνω την ομαλή ζωή ενός ελεύθερου ανθρώπου. Αυτά…».

Από 19 Οκτωβρίου έχουν στήσει τη σκηνή τους στα Προπύλαια. Τέσσερις Ιρανοί, αναγνωρισμένοι ως πρόσφυγες από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, που κάνουν απεργία πείνας και ζητούν πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα. Τους βρήκα εξουθενωμένους. Ο ένας από αυτούς, ο Μαχμούντ Καλεγκί, προσπάθησε να μου διηγηθεί τη ζωή του. Σταματούσε συχνά, χάνοντας τη ροή των σκέψεων. Δυο μέρες πριν είχε νοσηλευθεί στον «Ευαγγελισμό» σε σοβαρή κατάσταση. Και οι τέσσερις βρίσκονται σε οριακή κατάσταση. Όταν τους ρώτησα αν θα σταματήσουν, μου απάντησαν με ένα εξουθενωμένο βλέμμα: «Όχι»…