Το τελευταίο χάδι

Έτρεχε τον δέκατο χρόνο της ηλικίας του, όταν εμφάνισε τα πρώτα δείγματα των γηρατειών. Καρδιά, δύσκολη αναπνοή, κούραση. Μοιραζότανε μαζί μου τα διουρητικά και κάποια δυναμωτικά σιρόπια. Ποτέ όμως δεν αρνήθηκε ή δεν βαρέθηκε τον περίπατο. Συχνά έβγαινε τρεις και τέσσερις φορές την ημέρα στο άλσος των Ιλισίων. Ήταν μαγκάκι, τα έβαζε πάντα με τους μεγαλύτερους. Έκανε τον νταή, γάβγιζε και νευρίαζε όταν εκείνοι τον περιφρονούσαν.

Όταν χρειάστηκε η γυναίκα μου να νοσηλευτεί για πολλούς μήνες, ο Πάρης μελαγχόλησε, κοιμόταν κάτω από το κρεβάτι της. Όταν εκείνη είχε την ευχέρεια να βγει στο προαύλιο της κλινικής, τον πήγα και η συνάντησή τους ήταν αποκαλυπτική. Πήδησε στην αγκαλιά της, δεν έφευγε με τίποτα. Με δυσκολία τον απέσπασα.

Η κατάστασή του χειροτέρευε. Αργότερα χρειάστηκε να χειρουργηθώ κι εγώ. Όταν γύρισα στο σπίτι και για μήνες είχα προβλήματα κίνησης, είχε εγκατασταθεί στο δωμάτιο απέναντί μου, να έχει οπτική επαφή. Μόλις γύριζα ή ανήσυχος άνοιγα το φως σηκωνόταν και πολύ συχνά πηδούσε στο κρεβάτι και κούρνιαζε δίπλα μου.

Πριν από περίπου έναν χρόνο το μεσημέρι κι ενώ ήμουν ακόμη με νάρθηκα στο κρεβάτι, τον είδα να έρχεται να με κοιτά έντονα από την πόρτα, ύστερα πλησίασε, τον χάιδεψα στον σβέρκο και αργά αργά πήγε στο στρωμένο παπλωματάκι του, κοιμήθηκε και δεν ξύπνησε πια. Έφυγε ο τρυφερός Πάρης, ήρεμος, ευγενικός, φιλικός, διακριτικός και τώρα αναπαύεται σε ένα ωραίο χωράφι στον Μαραθώνα. Ο μετανάστης από τη χώρα των πάγων που πήρε την ελληνική ιθαγένεια.