ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΜΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ

Στο κατηγορώ της η Άννα Νέγκρι περιγράφει την προσωπική οδύσσεια του πατέρα της ως πολιτικό θρίαμβο αλλά συναισθηματική (και οικογενειακή) συντριβή, ενώ δηλώνει και αυτή κομμάτι μιας άτυπης γενεαλογικής συλλογικότητας: «Είμαστε όλοι παιδιά τραυματισμένα από μια Ιστορία στην οποία δεν ανήκαμε και την οποία δεν είχαμε διαλέξει. Και ανακάλυψα ένα σκληρό πράγμα: πως τα παιδιά κουβαλάνε στις πλάτες τους τα λάθη των γονιών τους με τα οποία πρέπει, αργά η γρήγορα, να αναμετρηθούν». Τέλος, στην κατακλείδα του βιβλίου περιγράφει τον παρελθόντα εαυτό της ως αιχμάλωτο στον κοχλία μιας κυκλικής και επαναλαμβανόμενης Ιστορίας, με Ι κεφαλαίο, ως παγιδευμένο σε ένα ρολόι με ακίνητους δείκτες.