Έβαλε τα γκράφιτι στις γκαλερί

Eίναι δυνατόν το γκράφιτι, η κατ΄ εξοχήν τέχνη του δρόμου, να βάλει τα καλά του και να μπει σε γκαλερί;

Ο κυπριακής καταγωγής Στιβ Λαζαρίδης δεν φαίνεται να βρίσκει αντίφαση. Άλλωστε η φήμη των δύο του γκαλερί στο Λονδίνο (που σε λίγο θα γίνουν τρεις, με μία ακόμα στη Μόσχα) πέρασε προ πολλού τον Ατλαντικό, κι έφτασε σε ονόματα όπως των Μπραντ Πιτ, Κριστίνα Αγκιλέρα, Μαντόνα. Οι πελάτες του έχουν αδυναμία στους καλλιτέχνες του. Κυρίως στον (ονομαστό πλέον) Βanksy που για να αποκτήσεις πινελιά του πρέπει να έχεις παχυλό λογαριασμό στην τράπεζα. Ο Βanksy- λεύκωμα με τα έργα του κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο- έγινε μύθος. Η συνάντηση με τον Στιβ ωφέλησε και τους δύο. Ο Στιβ έβαλε τον Βanksy στις γκαλερί (ακόμα κι ένα μικρό έργο του μπορεί να φτάσει τις 50.000

λίρες- 56.000 ευρώ) και ο Βanksy σύστησε τον Στιβ σε έναν κόσμο όπου η έμπνευση και η φαντασία μετριούνται απευθείας, με μια βόλτα στους δρόμους της πόλης. Τελευταίο επιτυχημένο event της γκαλερί του είναι η έκθεση που οργάνωσε στη Νέα Υόρκη, με 35.000

επισκέπτες. «Την οργανώσαμε σε ένα παλιό, μισογκρεμισμένο κτίριο στη Νέα Υόρκη» λέει ο Στιβ, που βρέθηκε στην Ελλάδα μαζί με έναν από τους καλλιτέχνες του, τον Μode 2, για μια σειρά γκράφιτι στο νέο κατάστημα της Fnac. «Πραγματικά δεν περιμέναμε τέτοια επιτυχία», συμπληρώνει. «Πουλήθηκαν όλα τα έργα».

Πουλήθηκαν πώς; Οι τοίχοι του κτιρίου;

Δεν καταλάβατε. Στις εκθέσεις αυτές πουλιούνται μικρά έργα, αφίσες, λευκώματα, καμβάδες…

Μπαίνοντας όμως η τέχνη του δρόμου στα καλούπια της αγοράς της τέχνης, δεν είναι σαν να πουλάει την ψυχή τηs; Δεν αυτοαναιρείται;

«Δεν μου αρέσει να την αποκαλώ street art ή urban art», απαντάει ο Στιβ. «Προτιμώ να τη λέω contemporary art (σύγχρονη τέχνη). Και όχι, δεν αυτοαναιρείται. Γιατί δηλαδή ένας καλλιτέχνης που ζωγραφίζει στον δρόμο, δεν έχει δικαίωμα να φτιάξει κι άλλα έργα και να τα πουλήσει στο κοινό; Πώς θα επιβιώσει; Αν ήταν έτσι, μόνο τα πλουσιόπαιδα θα μπορούσαν να κάνουν γκράφιτι».

Οι «καλλιτέχνες του δρόμου», προσθέτει, είχαν πάντα πρόσβαση σε γκαλερί, μόνο που σήμερα η δουλειά τους χαίρει εκτίμησης από ένα ευρύτερο κοινό. Όπως μας εξηγεί μάλιστα, τελευταία τον επισκέπτονται και φιλότεχνοι από την Ελλάδα.

Ναι, αλλά τα γκράφιτι έχουν κι ένα πολιτικό/κοινωνικό μήνυμα, είναι μια καταγγελία. Που δεν την περιορίζει κανενός είδους σύμβαση…

Ακριβώς. Γι΄ αυτό και είναι σκληρά έργα. Οι ίδιοι καλλιτέχνες στον καμβά βγάζουν κάτι πιο προσωπικό. Κι έχουν και την άνεση του χρόνου – που δεν έχουν στον δρόμο. Άλλωστε, αν υπάρχουν καλλιτέχνες που έχουν αντιστάσεις στο να ενταχθούν στο σύστημα και να εμπορευματοποιηθούν, είναι αυτοί- ακριβώς επειδή προέρχονται από αυτό τον χώρο.

ΙΝFΟ

«Οutsiders, Η τέχνη του δρόμου» (Εκδ. Μεταίχμιο, τιμή: 30 ευρώ) με επιμέλεια του Στιβ Λαζαρίδη. Και «Greek Graffiti Scene» (Εκδ.
Μεταίχμιο, 32 ευρώ) σε επιμέλεια Κυριάκου Ιωσηφίδη

Και ανθολογία ελληνικού γκράφιτι

Συντονιστής και εμπνευστής της ελληνικής ομάδας writers CarpeDiem, ο Κυριάκος Ιωσηφίδης παρουσίασε χθες το δεύτερο λεύκωμα graffiti που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, το «Greek Graffiti Scene». Πάνω από 200 writers απ΄ όλη την Ελλάδα, με τα πρώτα έως και τα πιο πρόσφατα έργα τους και με όλους τους τομείς δράσης (bombs, murals, styles κ.λπ.). «Στην Ελλάδα είναι πολύ πρόσφατη η είσοδος του γκράφιτι στις γκαλερί» έλεγε χθες. «Κι αυτό σε μικρή κλίμακα, με μικρές αυτοσχέδιες εκθέσεις». Η ομάδα CarpeDiem, εξήγησε, δουλεύει εθελοντικά και προσπαθεί να παρέμβει σε μεγάλους χώρους. Το πιο πρόσφατο πρόγραμμά τους είναι η δουλειά τους σε σχολεία («Ζωγραφίζοντας σχολικά κτίρια») που αυτή τη στιγμή είναι πάνω από 20. «Σιγά σιγά ακόμη και οι δημόσιες υπηρεσίες αντιλαμβάνονται τη λογική του γκράφιτι, γι΄ αυτό και υιοθετούν τις προτάσεις μας», λέει.