Αντιφατικό και άνισο αποτέλεσμα

Το να χειριστείς μια τραγική ιστορία που συμπυκνώνει εν πολλοίς τις μείζονες συγκρούσεις στον πλανήτη είναι δύσκολη υπόθεση. Αν είσαι εμπλεκόμενη μουσουλμάνα, τα πράγματα γίνονται ακόμη δυσκολότερα. Οι ηρωίδες εμφανίζονται εν τέλει ως καρικατούρες, με τις μανάδες να σιωπούν, τις κόρες να ονειρεύονται καριέρα στο CΝΝ, τις Εβραιοπούλες να συμπεριφέ- ρονται σαν άκαρδες οπτασίες, αλλά όλα τούτα χωρίς ειρωνική διάθεση, με λυρική γλώσσα και ιδεολογικές εξάρσεις που φθάνουν να ανακαλούν ακόμη και τον Στάλιν. Το βιβλίο της Χαλίφα έχει τις καλές στιγμές του: η πολιορκία του αρχηγείου του Αραφάτ λ.χ.

είναι δυνατή και θα ήταν δυνατότερη αν είχε το μισό μέγεθος.

Οι διάλογοι των γυναικών για τον έρωτα απεικονίζουν τις αντιφάσεις του Ισλάμ. Και ο δωσίλογος δολοφονηθείς έχει πειστικές απόψεις για τον δυτικό εκσυγχρονισμό. Μέσα από ένα αντιφατικό και άνισο έργο μπορούμε, ίσως να ξαναθέσουμε ορισμένα ερωτήματα για το «Παλαιστινιακό», όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό μεσ΄ στον ορυμαγδό των γεγονότων και μέσω μιας μετάφρασης που, ακριβώς επειδή έγινε απευθείας από τα αραβικά, καθίσταται ενίοτε δυσνόητη μεταφέροντας κυριολεκτικά το γλωσσικό φορτίο.