Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΥΘΟΣΠΡΟ- ΣΧΗΜΑ

Διαβάζοντας τη Γαλανάκη ο αναγνώστης παρακολουθεί τη διαδικασία μέσα από την οποία ο μύθος του Ιούδαιδρυτικός μύθος για την κυριάρχηση μιας θρησκείας- μετατρέπεται σε μύθο-πρόσχημα για την εξυπηρέτηση συμφερόντων και τη συγκάλυψη εγκλημάτων.

Ο μύθος έχει την αφετηρία του στην ιστορία του Ιούδα, προδότη του Χριστού που διασώθηκε από τους ευαγγελιστές, αλλά απέκτησε τη μυθική διάσταση της ενσάρκωσης όλων των κακών όταν ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος συνεδύασε μετωνυμικά, τον Ιούδα με τους Ιουδαίους, δηλαδή τους Εβραίους. Ο μύθος αυτός είχε ως απόληξη ένα έθιμο, το κάψιμο του Ιούδα, που οι λαογράφοι παλαιότερα το καταχώριζαν στα καλούμενα «αποτροπαϊκά» έθιμα τα οποία είχαν στόχο να αποτρέψουν τον κίνδυνο διάλυσης μιας μικρής κοινωνικής ομάδας, που τη συνέδεε η χριστιανική θρησκεία.

Η Γαλανάκη χρησιμοποιεί την ελληνική παραλλαγή του μύθου που αποδίδει στον Ιούδα και όλα τα άλλα γνωρίσματα της ακραίας ενοχής, την αδελφοκτονία και την αιμομιξία.

Έτσι ο μύθος, σε αυτή την εκδοχή, αποτελεί ένα σοβαρά ενισχυμένο εργαλείο διαπόμπευσης, αποκλεισμού και δίωξης των «ξένων» και ανεπιθύμητων.