Η πανίσχυρη ελληνική «ομερτά»

Το ελληνικό μεσαιωνικό κείμενο για τον Ιούδα που χρησιμοποιεί η Γαλανάκη ως καμβά πάνω στον οποίο κεντά την πλοκή του μυθιστορήματος, είναι αναμφισβήτητα ένα εύρημα. Αυτό το εύρημα, χάρη στον βαθύτερο προβληματισμό, την ιστορική γνώση και τους τολμηρούς χειρισμούς της, η συγγραφέας το αξιοποιεί και του προσδίδει ισχύ παραδείγματος εμβληματικής σημασίας, διότι το συνδυάζει με ζητήματα που έχουν πλέον σχέση με τις τύχες του νέου Ελληνισμού, με τη δομή της κοινωνίας μας, με το πρόσφατο παρελθόν και τα γεγονότα που ρήμαξαν τη ζωή ανθρώπων, έκλεισαν σπίτια, ερήμωσαν χωριά, ξήλωσαν τον κοινωνικό ιστό και, το κυριότερο, ράγισαν την πρόσοψη της εικόνας των πολιτών για τους εαυτούς και τους αδελφούς-συμπολίτες τους. Αυτό το παρελθόν στο μυθιστόρημα συνεχίζεται από ένα παρόν στο οποίο ισχύουν ακόμη τα έθιμα της εκδίκησης, που επιβάλλουν μια μνημειώδη συνωμοσία σιωπής, μια πανίσχυρη ελληνική «ομερτά», ικανή να γκρεμίζει ακόμη και τα οικογενειακά εικονοστάσια και να γεννά εκτοπλάσματα σε μια σύγχρονη δημοκρατική χώρα. Και, φυσικά, όλα αυτά χρειάζονται την κατασκευή «αποδιοπομπαίων» τράγων και, κυρίως, το πρόσχημα των μύθων.