Η κατάρα της σαπουνόπερας

Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ «ΑΡΙΣΤΟΣ» ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ, ΤΑΙΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΣΕΙΡΕΣ- ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΓΙΑ ΚΑΙΡΟ ΑΚΟΜΗ. ΠΡΟΣΘΕΤΕΙ ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΟ ΠΟΝΗΜΑ ΤΟΥ ΦΡΑΝΣΟΥΑ
ΦΟΡΕΣΤΙΕ; ΟΧΙ. ΜΑΣ ΕΞΗΓΕΙ ΟΜΩΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΦΟΡΤΩΘΟΥΜΕ ΕΥΚΟΛΑ ΤΗ ΣΑΓΚΑ ΤΟΥ ΩΝΑΣΗ
Δημοσιογράφος, βιογράφος, μυθιστοριογράφος. Τρία σε ένα και συμφέρει. Το ύφος του Γάλλου συγγραφέα Φρανσουά Φορεστιέ αθροίζει τα προτερήματα και τα ελαττώματα εκείνης της γραφής που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «κινηματογραφική». Νευρική, ασθματική, εντυπωσιοθηρική, με έναν Ενεστώτα διαρκείας που κυριολεκτικά σου υποβάλλει την αίσθηση ότι είσαι εκεί, ότι τα γεγονότα ξετυλίγονται μπροστά σου και αποκλειστικά για τη δική σου τέρψη: πρώτο τραπέζι πίστα. Ασφαλώς, ήδη από το γονότυπό της, είναι και μια γραφή που δημαγωγεί, που δεν διστάζει να θυσιάσει την ακρίβεια στον βωμό του εφέ. Για να παραφράσουμε μια διαβόητη δημοσιογραφική εξυπνάδα:

δεν θα χαραμίσει ποτέ μια καλή ατάκα χάριν αληθείας.

Γνωστός στο αναγνωστικό μας κοινό από την ενασχόλησή του με ένα άλλο σκανδαλολάγνο ειδύλλιο, την πιο ξακουστή παράνομη σχέση του 20ού αιώνα ( Τζων Φ. Κέννεντυ & Μέριλιν, Μελάνι 2009), ο Φρανσουά Φορεστιέ θα μας εξέπληττε αν αντιστεκόταν στον πειρασμό να εξιστορήσει τα πάθη και τα παθήματα του Μεγάλου Σμυρνιού. Ο Αρίστος μυριζόταν το χρήμα στις ανοιχτές θάλασσες, με φαλαινοθηρικά ή πετρελαιοφόρα υπό σημαίαν ευκαιρίας. Ο Φορεστιέ μυρίζεται το χρήμα εκεί όπου τα λαϊκά στερεότυπα συνάδουν με τις αληθινές ιστορίες.

Βλέπετε, ο Αριστοτέλης Ωνάσης δεν έζησε απλώς ως μαικήνας. Έζησε όπως πιστεύουν οι φτωχοί ότι ζουν οι μαικήνες: ως φτωχός με (πολλά) λεφτά. Ως βασιλιάς και ως Κατίνα.

Τον Ιανουάριο του 1975, δυο μήνες πριν πεθάνει, ο Ωνάσης εκμυστηρεύεται στον άνθρωπό του για τις βρωμοδουλειές Τζόνι Μέγερ πως «ήμουνα απλά ένα παιδί που ήξερε να λογαριάζει», αλλά επτά χρόνια νωρίτερα, πριν τον τσακίσει ο χαμός του γιου του Αλέξανδρου κι ενώ ετοιμάζεται να παντρευτεί τη χήρα του προέδρου Κέννεντυ, του εξηγεί με λιγότερη μετριοφροσύνη την επιτυχία του: «Ο κόσμος ξέρει μόνο τρία πράγματα για μένα. Γαμάω την Κάλλας. Γαμάω την Τζάκι. Και γαμάω ό,τι γουστάρω με τα λεφτά μου».

Όμοια με τις αμερικάνικες σαπουνόπερες- τη Δυναστεία, την Τόλμη και Γοητεία -, ο Φορεστιέ τυλίγει τον αφηγηματικό του κισσό γύρω από τέσσερις «γρουσούζικες» φαμίλιες:

τους Κέννεντυ, τους Λιβανούς, τους Ωνάσηδες και τους Νιάρχους. Πιθανόν οι πιο πολλοί είμαστε πλήρως ενήμεροι για τις αλλαξοκωλιές ανάμεσα σε αυτά τα πανίσχυρα σόγια, εφάμιλλες της γραφίδας ενός Ευριπίδη ή ενός Ζάχου Χατζηφωτίου- ανάλογα με το πώς αποταμιεύει ο καθένας τις τραγωδίες που ελλοχεύουν: τους γάμους που καταλήγουν σε «ύποπτους» πρόωρους θανάτους, τους εκρηκτικούς δεσμούς που δεν καταλήγουν σε γάμους, τους νυν και μέλλοντες πλανητάρχες Κέννεντυ που πέφτουν διαδοχικά νεκροί αναγκάζοντας την Τζάκι να αναφωνήσει: «Δεν θέλω τα παιδιά μου να ζήσουν στις ΗΠΑ. Αν συνεχίσουν να σκοτώνουν τους Κέννεντυ, αποτελούν στόχο».