Φαινόμενα

Μπομπιρολογίες
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Είναι πολύ αστείος ένας πιτσιρικάς που φωνάζει στη μαμά του GΑL (Get Α Life) αντί να της πει «ξεφορτώσου με», προκαλώντας της την απόλυτη σύγχυση
Λατρεύουμε το χάζι στην παιδική ηλικία. Λατρεύουμε ακόμη περισσότερο την ικανότητά της να ξεφλουδίζει την ενήλικη σοβαροφάνεια, να μιλάει εκεί που οι μεγάλοι σιωπούν. Ίσως γι΄ αυτό ακριβώς της φορτώνουμε και βάρη που αρνείται ο κόσμος των γονιών να σηκώσει. Ίσως γι΄ αυτό μπερδεύουμε την «καθαρή ματιά» της στον κόσμο, που δεν είναι παρά απουσία των φίλτρων της ωριμότητας, με την ικανότητα να κρίνει. Στην πραγματικότητα κρίνουμε τους εαυτούς μας μέσα από τα μάτια τους. Και αυτό ακριβώς αποπειρώνται τηλεοπτικές σειρές που χρησιμοποιούν μπόμπιρες.

Αποδεικνύεται δύσκολο το εγχείρημα. Γιατί εύκολα το κυνήγι της «παιδικότητας» μπορεί να ολισθήσει στην τηλεοπτική σαχλαμάρα. Και το βλέπουμε σε σειρές που θεωρούν «κωμικό» την αναπαραγωγή παιδικών σουσουμιών, εμφανίζοντας ενηλίκους παλίμπαιδες που διεκδικούν τον ρόλο των παιδιών. Είναι ευαίσθητη η ισορροπία. Είδαμε με έκπληξη να την κρατάει η σειρά «Παιδική χαρά» του Μega, όπου οι πιτσιρικάδες γιοι ενός σύγχρονου ζευγαριού παρεμβαίνουν διαλυτικά στις σκέψεις των γονιών τους, αλλά και στον τρόπο που βλέπουν οι ίδιοι οι γονείς τους εαυτούς τους. Εξαιρετικά δουλεμένοι διάλογοι, αποτυπώνουν σύγχρονα προβλήματα οικογενειακών σχέσεων και κυρίως αναδεικνύουν ένα εξαιρετικό απόσταγμα χιούμορ της οικογενειακής καθημερινότητας. Πρόκειται βέβαια για μεταφορά ξένης σειράς, της καναδικής «Les parents». Ένα υποδειγματικό τηλεοπτικό προϊόν, από εκείνα που διαπραγματεύονται ανθρώπινες σχέσεις με τα παγκοσμίως αναγνωρίσιμα κλισέ τα οποία τις διέπουν.

Άλλωστε η σχέση γονιών και παιδιών δεν αλλάζει στον χρόνο και τον τόπο. Αυτό που αλλάζει είναι τα μέσα έκφρασης και κοινωνικοποίησης των παιδιών, είναι η «γλώσσα» με την οποία εκφράζονται. Και αυτό που απογειώνει τη σκέψη τους είναι η ελευθερία που τους έχει προσφέρει η τεχνολογία, η μόρφωση και οι σύγχρονοι κανόνες διαπαιδαγώγησης, που τα θέλουν δίπλα στους γονείς, να παρακολουθούν τις ζωές τους και να αναπτύσσουν τη σκέψη και τις δυνατότητές τους συνδυάζοντας όλα αυτά ταυτοχρόνως με τη ζηλευτή ικανότητα αφομοίωσης της ηλικίας τους. Εξ ου και παρουσιάζονται ορισμένες στιγμές σαν θυμόσοφοι γέροντες, πιο ώριμοι από τους γονείς. Αυτοί πάλι, βρίσκονται μάλλον σε δυσχερέστερη θέση, καθώς ως καταναλωτές στις σύγχρονες αγορές χρειάστηκε να απεμπολήσουν την ωριμότητα στο όνομα ενός ηδονιστικού παλιμπαιδισμού που τους προσφέρθηκε σαν (ακριβό) αντίδωρο για τις ρυτίδες.

Επειδή όμως όλα αυτά αφορούν στιγμές της οικογενειακής συμβίωσης, η σκηνοθεσία της σειράς «Παιδική χαρά» που τα αναδεικνύει ακολουθεί την αποσπασματικότητα ενός φωτογραφικού άλμπουμ. Θυμίζοντας το «Σ΄ αγαπώ, μ΄ αγαπάς», με τις μικρές χρονικές περιόδους όπου εξελίσσεται μια σκηνή, μοιάζει να ρίχνει τον προβολέα σε μια στιγμή της οικογένειας, αποκαλυπτική μεν για τις σχέσεις μεταξύ των μελών της και των χαρακτήρων τους, αλλά αρκετά περιορισμένη ώστε να μοιάζει με φωτογραφικό ενσταντανέ και τίποτε περισσότερο. Καλό μοντάζ και σκηνοθεσία που την υπογράφει ο Αλέξανδρος Πανταζούδης, με καλές τηλεοπτικές στιγμές στο ενεργητικό του (π.χ. «Μαζί σου» με τον Τότσικα) όλες απαιτητικές στον τρόπο που αποδίδεται το νεανικό «σύμπαν».
Απογειώνεται με τους πιτσιρικάδες

Στους ρόλους των γονιών της σειράς «Παιδική χαρά» η Ρένια Λουιζίδου και ο Κώστας Κόκλας- και δυο πολύ ταιριαστοί. Εκείνη σαν μητέρα σκληρά εργαζόμενη για να καλύψει τις ανάγκες του σπιτιού, μια και εκείνος ανήκει στη γενιά των «αεριτζήδων» διανοουμένων, συγγραφέας του ενός βιβλίου. Διπλό το κοινωνικό σχόλιο επομένως, και για τη γενιά που οι γυναίκες μέσα στην ορμή της δικής τους φεμινιστικής ενηλικίωσης έφτασαν να επωμίζονται τα περισσότερα βάρη, όχι μόνον οικογενειακά αλλά και τα οικονομικά. Η σειρά, βέβαια, απογειώνεται με τους πιτσιρικάδες. Αχτύπητος ο βενιαμίν μπόμπιρας όταν κραυγάζει στην πιεστική μαμά την greeklish έκφραση «GΑL», που σημαίνει στην κομπιουτερική «Get a life» (ζήσε τη δική σου ζωή) ή όταν κάνει ντουέτο με τον λίγο μεγαλύτερο αδελφό του για να δουλέψουν παρέα τον έφηβο, τον «μεγάλο» της οικογένειας, που τά ΄χει με ένα «μπάζο».

Είναι προφανές ότι πρόκειται για μια επίπεδη αναπαράσταση μιας υποθετικής, υπερβολικά ειρηνικής και ζαχαρένιας πτυχής της οικογενειακής ζωής σε ένα μεσοαστικό περιβάλλον, αλλά ακόμη κι έτσι «παρελαύνουν» με διασκεδαστική ελαφρότητα τα σύγχρονα οικογενειακά και νεανικά ήθη.