Το μέλλον των ερευνητικών ιδρυμάτων

Ο κ. Δημήτρης Δημητρόπουλος, ιστορικός του ΙΝΕ/ΕΙΕ, γράφει για την απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης να αναδιαμορφώσει τα ερευνητικά ιδρύματα:

«Μια γνωστή ρήση υποδεικνύει την ανθρώπινη βλακεία ως το μόνο πράγμα που δεν έχει όρια. Είναι λάθος. Η προχειρότητα και η ασυναρτησία της πολιτικής εξουσίας τη συναγωνίζεται επάξια. Στις 3 Ιουνίου το υπουργείο Ανάπτυξης εξέδωσε ένα ανεκδιήγητο δελτίο τύπου, στο οποίο, θέλοντας να δείξει ότι οψίμως κατελήφθη από πνεύμα οικονομίας, δηλώνει ότι συρρικνώνει, καταργεί ή συνενώνει φορείς που εντάσσονται στην επικράτειά του. Εκεί λοιπόν, ανάμεσα σε ποικιλώνυμους φορείς και οργανισμούς, ενεργούς και ανενεργούς, που ασχολούνται με τις λαϊκές αγορές, τις γούνες, την αργυροχρυσοχοΐα κ.λπ. δηλώνει ευθαρσώς ότι θα αναδιαρθρώσει και τον ερευνητικό ιστό της χώρας. Αποφασίζει λοιπόν και διατάζει να διαλυθεί το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, καθ΄ όσον αποκόπτει από αυτό τα τρία θετικά του Ινστιτούτα και το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης εντάσσοντάς τα στον Δημόκριτο, στο Φλέμιγκ και στην Αθηνά, συνενώνει τα ανθρωπιστικά ινστιτούτα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών με εκείνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, συνενώνει ή καταργεί Ινστιτούτα άλλων Ιδρυμάτων. Χωρίς να έχει υπάρξει καμία διαβούλευση με τα όργανα διοίκησης των ερευνητικών Ιδρυμάτων, χωρίς να έχει υπάρξει καμία ενημέρωση των εργαζομένων σε αυτά, χωρίς να έχει υπάρξει καμία εισήγηση του διορισμένου Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας που είναι και το κατά νόμον αρμόδιο, χωρίς να έχει υπάρξει έστω κάποια αναγγελία του Γενικού Γραμματέα Έρευνας και Τεχνολογίας του υπουργείου Ανάπτυξης, κάποιοι- ποιοι άραγε και με ποιους σκοπούς;εκδίδουν φετφάδες με τους οποίους διαλύουν εν μια νυκτί τα ερευνητικά ιδρύματα της χώρας. Δεν σέβονται τον μόχθο των ανθρώπων που δουλεύουν σε αυτά, δεν υπολογίζουν τα ελληνικά και ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα και τις διεθνείς συνεργασίες που με τις πράξεις τους ναρκοθετούν, απαξιώνουν τις αξιολογήσεις για τις οποίες υποτίθεται ότι κόπτονται, δεν ενδιαφέρονται για την αναστάτωση και τις παρενέργειες που προκαλούν οι ανακοινώσεις τους, ακόμη και αν αυτές δεν εφαρμοστούν ποτέ.

Η αφερεγγυότητα καταδεικνύεται άλλωστε από το γεγονός ότι επικαλούνται λόγους οικονομίας, η οποία τάχα θα επιτευχθεί με τον περιορισμό των μετεχόντων στα διοικητικά συμβούλια. Κρίνουν βεβαίως εξ ιδίων, διότι τα διοικητικά συμβούλια των ερευνητικών ιδρυμάτων ποτέ δεν πήραν την παραμικρή αμοιβή. Αντίθετα σε περίοδο περιστολής των κρατικών δαπανών, ακόμη και αν είχε προϋπάρξει σχετική απόφαση, αυτή θα όφειλε να αναβληθεί ακριβώς επειδή είναι μια ενέργεια πολυδάπανη. Έχει άραγε υπολογίσει κάποιος από τους εμπνευστές της “απόφασης” ποιο είναι το κόστος μετεγκατάστασης ενός μόνο ευαίσθητου μηχανήματος από αυτά που χρησιμοποιούνται στα ερευνητικά εργαστήρια;

Αλλά μια σοβαρή συζήτηση θα απαιτούσε και σοβαρούς ανθρώπους.

Επί χρόνια οι εργαζόμενοι στο ΕΙΕ άκουγαν τους υπουργούς και τους Γενικούς Γραμματείς των υπουργείων στις διάφορες εκδηλώσεις να αποκαλούν το ΕΙΕ ναυαρχίδα της έρευνας στην Ελλάδα. Αποδεικνύεται ότι παράκουγαν».