Οργανικό δέσιμο παρόντος – παρελθόντος

Το κλειδί της επιτυχίας του μυθιστορήματος του Δαββέτα βρίσκεται στη συμπλοκή του παρελθόντος με το παρόν. Η αρχική εντύπωση πως πρόκειται για ένα ακόμα καλογραμμένο αλλά αποκομμένο από το παρόν μας ιστορικό μυθιστόρημα, όπου ανατέμνονται σκληρές στιγμές και αναβιώνει η τρομακτική ατμόσφαιρα της κατοχικής, εμφυλιακής και μεταπολεμικής εποχής, διαψεύδεται γρήγορα.

Σύμφωνα με τη διευκρίνιση του συγγραφέα «το μυθιστόρημα αυτό είναι τρίτο μέρος μιας άτυπης τριλογίας, με φόντο τη μεταπολεμική μας Ιστορία» (σ. 229) – τα δύο προηγούμενα μέρη ήταν τα βιβλία του Το θήραμα (2004) και Λευκή πετσέτα στο ρινγκ (2006).

Ουσιαστικά όμως οι δύο ιστορίες που εξυφαίνονται στην πλοκή του βιβλίου (από τη μια, η σύγχρονη ερωτική ιστορία των δύο κεντρικών προσώπων και, από την άλλη, οι παλιές ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν, θύτες και θύματα, τον διωγμό των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και τον Εμφύλιο)

συμπλέκονται με τόσο οργανικό τρόπο ώστε η φαινομενικά μακρινή και ξεχασμένη Ιστορία (η ιστορία του μίσους, της βίας και της φρίκης) να παραμένει ζωντανή, να στιγματίζει το παρόν και να προδιαγράφει το μέλλον. Προς το τέλος του μάλιστα το μυθιστόρημα οδηγείται από τον συγγραφέα του, με πραγματικά δεξιοτεχνικό τρόπο, στην τραγική στιγμή των πυρκαγιών της Ηλείας του 2007 και στην καταστροφή του αρχαιολογικού χώρου της Ολυμπίας.