«Ήθελα να γράψω με σπρέι στον τοίχο “Άντε γαμηθείτε”»

Το πορτρέτο που κάνει η ίδια η Σώτη Τριανταφύλλου στον εαυτό της είναι αυτό ενός από νωρίς εξεγερμένου και «απροσάρμοστου», σε σχέση με τον περίγυρο, ανθρώπου: μιας μαθήτριας που έκανε αποχή από τα θρησκευτικά και τα οικοκυρικά, μιας κόρης που δεν αγαπούσε τους γονείς της και που ήθελε να αποδράσει (φτάνει να πει ότι μετάνιωσε που δεν άλλαξε και το επώνυμό της), μιας φοιτήτριας που καταπιεζόταν από το πανεπιστημιακό περιβάλλον του ΄70 και που ήθελε να εγκαταλείψει τη χώρα. «Όταν το 1975 έφυγα από το οικογενειακό σπίτι ρίχνοντας μερικά πράγματα σε μια σακούλα του σούπερ-μάρκετ, δεν φοβόμουν τίποτα: ήθελα να γράψω με σπρέι στον τοίχο Άντε γαμηθείτε. Περνώντας το κατώφλι του στρατοπέδου που ήταν εκείνο το σπίτι, ο κόσμος έμοιαζε πράσινος σαν την κοιλάδα του Αδάμ· είχα εκπλαγεί που η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη, που ήταν τόσο εύκολο να την ανοίξω κι έπειτα να την κλείσω πίσω μου χωρίς θόρυβο. (…) Οι οικογένειες μού φαίνονται ενυδρεία όπου βάζεις αθώα το χέρι σου για να παίξεις με τα ψάρια και σου τα τρώνε τα πιράνχας (…) Είμαστε πιστοί σε κάποιον μέχρι να βρούμε κάτι καλύτερο, όχι; (…) Εξάλλου, οι περισσότεροι από μας δεν αξίζουμε την αφοσίωση κανενός». Ούτως ή άλλως: «Ποτέ δεν θέλησα να παντρευτώ, πολύ λιγότερο να «κάνω οικογένεια», όπως λένε. Το μόνο που ήθελα είναι να είμαι ελεύθερη μέσα στον κόσμο, ελεύθερη πανταχόθεν. Αν ήμουν γάτα, θα αποζητούσα τροφή, ζεστασιά τον χειμώνα και ευκαιρίες για μια τυχαία βραδιά στα κεραμίδια: το ίδιο αποζητώ χωρίς να είμαι γάτα».