Η νεοδαρβινική σύνθεση

Είναι άπειρα τα επεισόδια που αναπτύσσονται στις σχεδόν χίλιες σελίδες του φιλόδοξου έργου του Κώστα Κριμπά και που για λόγους οικονομίας θα παραλείψουμε. Η Εξελικτική Βιολογία εγκαθιδρύθηκε ως αυτόνομος κλάδος σε διαρκή διάλογο με τη Βιογεωγραφία, την Παλαιοντολογία, την Οικολογία και τη Γενετική. Η σύζευξη του δαρβινισμού με τη γενετική αποδίδεται σήμερα ως νεοδαρβινισμός- μια σύνθεση εξαιρετικής ανθεκτικότητας, όπως παρατηρεί ο Κριμπάς στο σχετικό αφιέρωμα της «Νέας Οικολογίας» τ. 93.

Μεταξύ των άλλων η πρόοδος αυτή συντελέσθηκε λόγω της διάψευσης της κληρονομικότητας των επίκτητων χαρακτηριστικών (Λαμαρκισμός) καθώς και της διατύπωσης των Νόμων του Μέντελ όπου διατυπώνεται η σωματιδιακή φύση της κληρονομικότητας. Καθοριστική εδώ υπήρξε η συνεισφορά του Θεοδοσίου Ντομπρζάνσκι, πνευματικού πατέρα του Κριμπά, που προώθησε την άποψη ότι τα είδη δεν αποτελούν μορφολογικά πρότυπα αλλά ποικιλόμορφους πληθυσμούς, απομονωμένους από αναπαραγωγική σκοπιά. Μάλιστα ο Ντομπρζάνσκι εκπόνησε μια μεγαλόπνοη σύνθεση της πληθυσμιακής γενετικής και των δεδομένων της γενετικής ποικιλομορφίας των πληθυσμών στο βιβλίο του Γενετική και η Προέλευση των Ειδών.

Η μοριακή βάση της κληρονομικότητας έμελλε να εμφανιστεί στο προσκήνιο κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα και από εκεί και πέρα έχουμε μια έκρηξη των εφαρμοσμένων βιολογικών επιστημών, όπου η Βιοτεχνολογία και η Γενετική Μηχανική διεκδικούν ακόμη και πρωτοσέλιδα. Ο Κριμπάς ασχολείται συστηματικά με αυτό το μέρος της ιστορίας, όπως και με επιστημολογικά ζητήματα