Φαινόμενα

Κρεατολαγνεία
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Κακόγουστο και σαχλό θέαμα συμπλεγμάτων από σπαλομπριζόλες και μοντέλες
Το φρικτό στο θέαμα που προσέφερε το ριάλιτι «Νext Τop Μodel» με τις μοντέλες που φωτογραφίζονται ανάμεσα σε καταψυγμένα σφαχτάρια, δεν ήταν ούτε η μακάβρια υπόμνηση του θανάτου ούτε ο σοκαριστικά κακόγουστος φωτισμός- κάτι μεταξύ φιλμ πορνό και νεκροτομείουαλλά η ανοησία μιας τέτοιας πρόκλησης.

Ποιος ο λόγος μιας φωτογράφισης, όπου μοντέλα ντυμένη με κοστούμια σαν υπόλοιπα θεατρικού βεστιαρίου προσπαθεί να κρατήσει ισορροπία με μια μπριζόλα καρφωμένη στα μαλλιά, ενώ μια άλλη παριστάνει ότι παίζει τρελή ροκ κιθάρα με μια σπαλομπριζόλα; Αστείο ή σοκαριστικό; Απλώς σαχλό. Και ως εκ τούτου προσβλητικό.

Γιατί, εκτός των άλλων, στις κοινωνίες της αφθονίας είναι προ πολλού ξεπερασμένη η μόδα να σοκάρεται το κοινό με εικόνες οι οποίες υπαινίσσονται τη βία που παράγουν ή υποτίθεται κάνουν κριτική στον σκανδαλώδη καταναλωτισμό. Με το 22% των Ελλήνων να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και το 25% των νέων στην ανεργία, ο συμβολισμός των συμπλεγμάτων μοντέλων και σφαχταριών μάς μάρανε. Μάλιστα! Κρεάτινα προϊόντα και οι μοντέλες όπως τα γδαρμένα μοσχάρια γύρω τους. Σιγά την πρωτοτυπία.

Ακραίες προκλήσεις του κοινού με σφαχτάρια, σε ορισμένες περιπτώσεις αιμοσταγή και άλλες φρικαλεότητες είχαν παρουσιαστεί τη δεκαετία του 1960 σε θεατρικά πειράματα, τα οποία άφησαν εποχή όχι για τους δρόμους που άνοιγαν αλλά για την απουσία καλλιτεχνικής δημιουργίας και το τέλος της έμπνευσης που σήμαναν.

Διόλου τυχαίο ότι τέτοια κινήματα φρικαλεοτήτων κατά του κοινού άρχισαν στις ΗΠΑ και δη στη Νέα Υόρκη, που αναγνωρίζεται ως η καρδιά του καταναλωτισμού και ως εκ τούτου κάθε είδους μόδας. Με κεντρική ιδέα ότι το θέατρο μιμείται τη ζωή, έφτασαν να μετατραπούν παραστάσεις σε συρραφή διαφόρων ανατριχιαστικών χάπενινγκ. Το 1968 μάλιστα, σε συμπόσιο με το θέμα «Η καταστροφή στην Τέχνη» (αυτό που είδαμε στο «Νext Τop Μodel» κατ΄ αντιστοιχία ήταν προφανώς «η καταστροφή στη μόδα») κάποιος κρέμασε ένα κοτόπουλο από το ταβάνι και το έσφαξε, ενώ σε άλλη παράσταση οι ηθοποιοί πετούσαν σφαχτάρια ο ένας στον άλλον.

Τότε ήταν η περίοδος που διάφορες μοντερνιές έκαναν την εμφάνισή τους για να σβήσουν μέσα στην ίδια τους την ανοησία λίγο αργότερα. Άφησαν ωστόσο τα ίχνη τους στη βιομηχανία της μόδας, καθώς αυτή ανέλαβε να σκηνοθετεί τη λειτουργία της ψευδοανανέωσης των ιδεών και των κοινωνιών. Αξιοποίησε κάθε ιδέα αφού την επεξεργάστηκε και τη λουστράρισε. Ακόμη όμως και αυτή η διαδικασία έχει φτάσει σε αδιέξοδο.

Το ριάλιτι του Αnt1, βέβαια, δεν κάνει μόδα. Την έχει ως άλλοθι. Τηλεόραση κάνει. Και κυνηγάει την τηλεθέαση. Οι φωτογραφίσεις με τα κρέατα ήταν το ένα σκέλος. Οι απόπειρες των κοριτσιών να προσφέρουν θέαμα γαργαλιστικό, με πιπεράτους υπαινιγμούς στους κοιτώνες για χαδάκια μεταξύ τους κάτω από τα παπλώματα για να κρατήσουν την προσοχή του φιλοθεάμονος, είναι το άλλο σκέλος, το πιο σκληρό, ενός θεάματος που φτάνει στα άκρα την εκμετάλλευση της δροσερής γυναικείας σάρκας. Κερασάκι σε όλο αυτό, η σκηνή όπου μια επίδοξη μοντέλα κρατούσε την ουρά ενός γουρουνιού για να στηρίζεται και καθώς οι γδαρμένοι γλουτοί του ζώου φιγουράριζαν δίπλα στο βαμμένο σαν μάσκα πρόσωπό της, έσκασε ένα φιλάκι στο σφαχτάρι. Εύγε και για τον συμβολισμό και για τον σεβασμό. Τι άλλο να πούμε!


Το «ζωντανό» τοπίο μιας κρίσης

«Άλλοι μας θέλουν κεντροδεξιούς, άλλοι μας θέλουν παλαιοδεξιούς», Αντώνης Σαμαράς. «Είμαστε μια πλατιά κεντροδεξιά παράταξη, πάντως όχι νεοφιλελεύθερη», Δημήτρης Αβραμόπουλος. «Δεν είναι δεξιά η Ν.Δ. Τι είναι; Μήπως ξέρω κι εγώ; Άλλοι μας λένε δεξιούς, άλλοι κεντρώους, μήπως είμαι και κομμουνιστής;» κάτοικος στην περιοχή της Καστοριάς, όπου η Ν.Δ. παίρνει το υψηλότερο εκλογικό ποσοστό της. «Πρέπει να διαμορφώσουμε μια ατζέντα ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κεντροδεξιού κόμματος», Κ. Χατζηδάκης, τ. υπουργός Ν.Δ. «Αν μου αρέσει ο Αβραμόπουλος είναι γιατί είναι γιος αξιωματικού της Βασιλικής Χωροφυλακής… Εγώ δεν τον λέω εμφύλιο, τον λέω συμμοριτοπόλεμο», άλλος ψηφοφόρος της Ν.Δ.

Απόψεις που διασταυρώθηκαν στην εκπομπή «Έρευνα» του Παύλου Τσίμα, η οποία έμοιαζε με φωτογραφία που όσο περισσότερο την κοιτάει κανείς τόσο ανακαλύπτει «κρυμμένα αντικείμενα». Ο Βαρβιτσιώτης κατηγορεί ευθέως τον Μητσοτάκη ως τη «σκοτεινή χείρα» που του στέρησε υποστηρικτές στον αγώνα του για την αρχηγία. Μεταξύ της επίγνωσης των εσωτερικών, προσωπικών και ιδεολογικών διαφορών και της ανάγκης μιας επικοινωνιακής υπέρβασής τους, ξεδιπλώθηκε το πεδίο της κρίσης που αποτύπωσε με μαεστρία η εκπομπή.