Θλιβερό παραφιλολογικό φαινόμενο
Μεγκρέ, Σέρλοκ Χολμς, Ρίπλεϊ ή άλλως Σιμενόν Κόναν Ντόιλ και Χάισμιθ. Τρεις μεγάλοι της αστυνομικής λογοτεχνίας που έπλασαν ήρωες, οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν γεράσει, αλλά περνούν συστηματικά στη μεγάλη οθόνη (εδώ ο Ζαν Γκαμπέν, ο Μπάζιλ Ράθμποουν και ο Ματ Ντέιμον)
Στην Ελλάδα το αστυνομικό αφήγημα κακόπεσε. Αποκηρυγμένο τόσο από τη Δεξιά όσο και την Αριστερά- «και οι δύο συμφωνούσαν πως λογοτεχνικά δεν ήταν παρά ένα θλιβερό παραφιλολογικό φαινόμενο»-, άργησε να απομακρυνθεί από τη βαριά σκιά του Γιάννη Μαρή, του συγγραφέα «με τις περισσότερες πωλήσεις στον 20ό αιώνα στην Ελλάδα»-, δέχτηκε ταυτόχρονα δύο θανάσιμα πλήγματα- από τη λογοκρισία της χούντας και την κυριαρχία της τηλεόρασης- και νεκραναστήθηκε «είκοσι χρόνια αργότερα». Ωστόσο, το αστυνομικό δελτίο της χώρας αποτελούσε σταθερή πηγή έμπνευσης για τους θεράποντες λογοτέχνες- «η πρώτη γνωριμία με το εγχώριο είδος έγινε με συγγραφείς της δεκαετίας του ΄50 που ήταν και αστυνομικοί συντάκτες»- όπως εμφανώς αποτυπώνεται και στα βιβλία του ίδιου του Αποστολίδη. Αν κρίνουμε μάλιστα από τη γεωμετρική πρόοδο τα τελευταία χρόνια στην παραγωγή σκανδάλων, προβλέπεται πεδίον δόξης λαμπρόν.











