ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ζωγραφική ίδιου πάθους με τα ρεμπέτικα

Μ ε βάση τη δήλωση του Γιάννη Τσαρούχη («γεννήθηκα 31 Δεκεμβρίου 1909 στον Πειραιά»), φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννησή του. Εξάλλου, από την πόλη του Πειραιά «που είναι και πύλη προς τη νοσταλγία της Ανατολής και προς το όραμα της Δύσης, ενωτίσθηκε τους πιο καλόχυμους καρπούς του παλιού και του νέου, του ανατολίτικου και του ευρωπαϊκού, του βυζαντινού και του ρομέικου» (Μάριος Πλωρίτης, Η Λέξη 73/1988).

Η ζωγραφική του Γιάννη Τσαρούχη εκτιμήθηκε, πρώτα απ΄ όλα, ως έργο πνευματικό. «Μας δίδαξε και τη Γη και τον Ουρανό» κατά τον Οδυσσέα Ελύτη. Ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης βρήκε στο έργο του Τσαρούχη αναλογίες με τα ρεμπέτικα ήδη από το 1947: «Το ίδιο πάθος π΄ ακούμε στα τραγούδια των μάγκηδων και των χασικλήδων, τα φορτωμένα με τα ερείπια μιας κοινωνικής μορφής κατεστραμμένης και διαλυμένης» (Κοχλίας, αρ. 17).

Η ηχογράφηση της ανάγνωσης των ποιημάτων του Καβάφη έγινε από τον Ανδρέα Εμπειρίκο, στο σπίτι του, το 1972. Ο Τσαρούχης, χωρίς στόμφο, σε μελαγχολικό τόνο και ρυθμό καθημερινότητας διαβάζει είκοσι δύο ποιήματα του Αλεξανδρινού. «Όλος ο χυμός της ποίησής του αντλείται από την ζωοδόχο πηγή που κάπως αποδίδει η λέξις “πραγματικότητα”», γράφει στο συνοδευτικό του κείμενο ο ζωγράφος.