Νέοι Δίσκοι

Στα βήματα του Μπομπ και του Μπρους
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Πολλοί άνθρωποι οδηγούν χιλιόμετρα για να ακούσουν μουσική, άλλοι πετάνε και περνούν ώρες και ώρες ακούγοντας μουσική. Πολλοί άνθρωποι ξυπνούν με μουσική και άλλοι κοιμούνται με μουσική- ή έχουν μουσική στο κεφάλι τους χωρίς καν να το έχουν στο πρόγραμμα. Άλλοι απαντούν στο τηλέφωνο με μουσική και άλλοι μοιράζονται μουσικές με πάθος. Υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται με μουσικές, ξεχνιούνται με μουσικές, ντύνονται με μουσικές, μιλάνε με μουσικές και μερικοί που χωρίς μουσική δεν κάνουν τίποτε.

Απολύτως τίποτε χωρίς μουσική; Μοιάζει σχεδόν με τάμα. Αλλά και ο Ρόμπερτ Φίσερ με τη βιβλική μορφή του μοιάζει να είναι αφοσιωμένος σε κάτι ιδανικό, σε μια δική του ηθική, σε μια μεταφυσική σφαίρα που χτυπάει δεξιά κι αριστερά, πάνω και κάτω σε αδιέξοδα, νευρικά σαν τις μεταλλικές μπίλιες σε ξεχαρβαλωμένο φλιπεράκι.

«Ρainted Βlue», τραγουδάει ο Φίσερ, ξεκινώντας με τους Willard Grant Conspiracy συνοδοιπόρους να διασχίσει την προσωπική του έρημο (από τη Μασαχουσέτη και την Καλιφόρνια ώς την Αθήνα, όπου θα παίξουν στις 23 του μήνα). Ξέρει πως είναι ζόρικα εκεί έξω, αλλά υπάρχουν ψυχές που ακολουθούν. Στις ρίζες της alt. country, ψιθυριστά, μελωδικά κι εκεί όπου όταν ανάψεις ένα σπίρτο θα ακούσεις τον ήχο του. Γενναία μεταλλική φωνή σαν κεραυνός σε ετοιμάζει για την πτώση (Ρreparing For Τhe Fall) και παγώνει το αίμα έτσι και σε ψήσει να χωθείς στα βάθη του Ghost Οf Τhe Girl Ιn Τhe Well. Στα βήματα του Μπομπ και του Μπρους. Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ; Οι Willard είναι γυμνοί- γδύνουν και τα τραγούδια στην ακουστική τους εκδοχή, πιάνο, κιθάρα, βιολιά (έξω τα ντραμς) και σου λένε: «Κοίτα». Η εκφραστική τους δύναμη είναι τυφώνας (ο Στιβ Γουίν πρόθυμος κι αυτός επιβάτης), ο δρόμος τους όμως είναι περπατημένος πολύ τελευταία και χωρίς καμιά διαφορετική στροφή. Η ασκητική μουσική ζωή του Φίσερ απαιτεί προσήλωση και αν τον ακολουθήσεις πιστά, μόνο τότε μπορεί να σε βγάλει σε απίθανα μέρη.


Γελώντας άγρια…

Γελάει καλύτερα όποιος γελάει από την αρχή ώς το τέλος τελικά, και αν το ροκ εν ρολ είναι μάξιμουμ αγχολυτικό χωρίς συνταγή γιατρού και παρενέργειες, η αγωγή των Reverend Ηorton Ηeat, από το Τέξας, συνιστάται ανεπιφύλακτα και στο άλμπουμ νούμερο δέκα,«Laughin΄ & Cryin΄»(Υeproc). Ροκαμπιλάτο ταμπεραμέντο και γκαζωμένες κιθάρες στην υπηρεσία των Death Μetal Guys, Βeer Ηolder (s) και Crazy ΕxΒoyfriend (s), ιστορίες δηλαδή βγαλμένες από τη ζωή, που ποτίζουν τα μπαρ και συνεχίζονται non stop έως την αιωνιότητα. Η ζωή έχει πλάκα, και αυτό από μόνο του μπορεί να προκαλέσει μελαγχολία. Οπότε ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: please don΄t take the baby to the liquor store- έχει μια ζωή μπροστά του ένα μωρό να μεθύσει. Μπορεί ο «αιδεσιμότατος» Τζιμ να πενηντάρισε, το καλό όμως είναι πως δεν έβαλε καθόλου μυαλό. Γλυκό, πικρό, με μυρωδιές και ιστορίες, διεισδυτικό, παραμυθένιο- από τα πιο όμορφα CD της φολκ ποπ που βγήκαν τελευταία, το Sweetheart Rodeo(CV) τηςDawn Landes που μεγάλωσε στο Κεντάκι και ζει και γράφει τις μουσικές της στη Νέα Υόρκη, δίπλα στον σύντροφό της Τζος Ρίτερ. Μπράβο στο κορίτσι. Και για ακόμη έναν λόγο. Που δεν μένει στο όμορφο σκηνικό που φτιάχνει, αλλά αφήνει από το κλίμα της μουσικής της να προβάλλουν ξεχωριστά τα τραγούδια. Αυτά που είναι και οι πρωταγωνιστές ξανά.

… ακόμη πιο δυνατά
Ψάξτε το. Ο τίτλος του-We Used Τo Τhink the Freeway Sounded Like Α River- (Εl Cortez) οδηγεί κατευθείαν στα μέρη των Richmond Fontaineκαι δεν χρειάζεται να περιπλανηθεί κανείς- υπάρχουν όλα σημαδεμένα στον χάρτη. Η μπάντα από το Όρεγκον του Will Vlautin κάνει θαύματα, όπως κάποιος φτιάχνει ένα κάστρο με ξυλαράκια που μαζεύει από τον δρόμο. Τραγούδια με δυο ανάσες, «κλικ» στο υποσυνείδητο και εκείνη η μαγική στιγμή που κρύβεται εκεί που κλείνεις την τηλεόραση και ανεβάζεις τον ήχο της μουσικής.


Της εποχής (και επιλεκτικά)

●Ο Μichael Μiller με το «Ι Μade Υou Up». Ο Καλιφορνέζος ποιητής βλέπει τα φύλλα να κιτρινίζουν.

●Ο Lyle Lovett με το «Νatural Forces» και τη σκοτεινή κομψότητα που τον ακολουθεί σε ό,τι κάνει.

●Οι Αvett Βorthers στο «Ι and Love and You» στα χρώματα της ώχρας, της στιγμής και της εξοχής.

● Οι Shοtgun Ρarty με το «Μean Οld Way» από το Όστιν, σε old school κάντρι και τζαζ φθινοπωρινή.