Το χτύπημα της μοίρας στην πόρτα της Ιστορίας

Σε τούτον τον τρίτο τόμο των Στιγμών της ζωής του Κύρκου, αξίζει να σταθούμε στα σημεία που ρίχνουν φως στην προσωπικότητά του, στην πολιτική του σκέψη και στην πολιτική του πρακτική. Ένα θέμα λεπτό, ευαίσθητο και πολύ σύνθετο είναι οι σχέσεις μεταξύ παιδιών και γονιών, όπου λόγω πολιτικής δράσης, στράτευσης, εξοριών ή φυλακών διαμορφώθηκε μια κατάσταση εκκρεμής και συχνά τραυματική. Στην περίπτωση αυτή ο Λεωνίδας Κύρκος φωτίζει το πεδίο αυτό μέσα από μια κοινή μουσική εμπειρία που είχε με τον γιο του σε συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών με την Πέμπτη Συμφωνία του Μπετόβεν. Γοητευμένος και οικείος με τον δυτικό πολιτισμό ο συγγραφέας, και παράλληλα συγκρατημένα αμήχανος αλλά και αισιόδοξος ως πατέρας. Αντίστοιχα ο (τότε) μικρός γιος άμαθος στην κλασική μουσική, συμμετέχει στο εγχείρημα με τρόπο επίμονο, αγγίζοντας τα όρια των αντοχών του. Ωφελήθηκαν και οι δυο από μια ουσιαστική και ελπιδοφόρα επικοινωνία παρά τα εμπόδια.

Κλειδί ερμηνείας του κεφαλαίου, ίσως να είναι μουσική φράση του Μπετόβεν η οποία λεκτικά αποδίδεται ως «το χτύπημα της μοίρας στην πόρτα της Ιστορίας». Μια φράση που αφορούσε τη σχέση τους, τον καθένα χωριστά, όπως όμως και τον καθένα από εμάς.