«Μελετάει» τους αστυφύλακες που τον επιτηρούν

Στα κεφάλαια που αφορούν τη δικτατορία του 1967 φανερώνεται η πολιτική κατάληξη του Εμφυλίου και των μεγάλων πολιτικών συγκρούσεων: του 1950 και 1960 έως το πραξικόπημα του 1967. Εδώ επισημαίνουμεδύο θέματα. Πρώτα, τη συζήτηση που είχε ο Λεωνίδας Κύρκος με τον συγκρατούμενό του Γεώργιο Παπανδρέου. Από την καταγραφή αυτή προκύπτει η άμβλυνση των παλιών αντιπαλοτήτων λόγω της κατάργησης της Δημοκρατίας και της ακύρωσης της πολιτικής λειτουργίας.

Αναδεικνύεται επίσης το πνεύμα επικοινωνίας που θα φανεί βέβαια αρκετά αργότερα: όταν το αντιχουντικό μέτωπο θα περιλάβει το σύνολο των δυνάμεων της δημοκρατικής πολιτικής σκηνής. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η άποψη και ίσως η πικρία του ηγέτη της Ενώσεως Κέντρου, ότι η χουντική συνωμοσία ενεργοποιήθηκε λόγω της ακύρωσης του δικού του διμέτωπου αγώνα κατά της Δεξιάς και της Αριστεράς μετά την προσέγγιση τμήματος της Ενώσεως Κέντρου υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου με την ΕΔΑ. Σαφές έστω και υπόρρητα ότι η προσέγγιση αυτή για κάποιους αντιδραστικούς κύκλους αποκτούσε τη διάσταση ενός νέου ΕΑΜ. Δεύτερο και εξίσου ενδιαφέρον θέμα, οι εσωτερικοί διάλογοι που λάμβαναν χώρα στη σκέψη του Λεωνίδα Κύρκου κατά την διάρκεια της κράτησής του στην Ασφάλεια της οδού Μπουμπουλίνας. Ζώντας την πραγματικότητα της σύλληψης και της δικτατορίας, «μελετάει» τους αστυφύλακες που τον επιτηρούν και θέτει σε αμφισβήτηση το «τσουβάλιασμά» τους από τον κόσμο της Αριστεράς. Κατά την άποψή του, το κύριο χαρακτηριστικό πολλών από αυτούς δεν είναι ότι ανήκουν στις δυνάμεις καταστολής αλλά το ότι ανήκουν στον κόσμο των φτωχών- άρα θεωρεί λάθος να «χαρίζονται» όλοι στους πολιτικούς αντιπάλους της Αριστεράς.