ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Έχω γράψει κι άλλες φορές για τους βασανισμούς σκύλων και γάτων, τις δηλητηριάσεις, τα φουρκίσματα από ακαλλιέργητους αγροίκους.

Αλλά στην περίπτωση που περιέγραψα, είχαμε να κάνουμε με εγγράμματους, αστούς ή μικροαστούς, αγγλομαθείς, με οικονομική άνεση (τους μετέφερε πολυτελές σπορ αυτοκίνητο παρκαρισμένο δίπλα στην πανάκριβη ψαροταβέρνα που ντερλίκωσαν σε λίγο).

Ακόμη κουβαλάω μέσα μου το πανικόβλητο καρδιοχτύπι του αλητάκου της ακτής, που για ώρα πολλή με έγλειφε και δεν έφευγε με τίποτε από την αγκαλιά μου. Έφαγε με λαιμαργία ό,τι του δώσαμε και μας κοιτούσε με απέραντη βουβή ευγνωμοσύνη κουνώντας την ουρά του- αυτή εξάλλου είναι η δική του χειραψία.

Ο σημερινός υπουργός Πολιτισμού, ο οποίος προέρχεται από μια οικογένεια που μια ταλαντούχα πρόγονός του απαθανάτισε τον «Μάγκα» που γενιές μας τρυφέρεψε και μας εκπαίδευσε στη ζωοφιλία, έστω μέσω του τουρισμού και με τον έλεγχο στα κρατικά μέσα ενημέρωσης ας ξεκινήσει μια πολιτιστική εκστρατεία, αφού είναι σίγουρο πως η αγάπη για τα ζώα είναι απόδειξη υψηλής στάθμης Πολιτισμού.

Στις εκλογές άλλη μια φορά κατέβηκε και το Κόμμα των Κυνηγών. Σιχαίνομαι το κυνήγι, αλλά αν ανέχομαι το πράγμα είναι διότι γλωσσολογικά περί κυνών (σκύλων)

πρόκειται και οι κυνηγοί τουλάχιστον τιμούν και συνεργάζονται και αγαπούν τα σκυλιά.

Αλλά γιατί όχι ένα Κόμμα Ελλήνων Ζωοφίλων με υπότιτλο: «Το Α και το Ω του Πολιτισμού».

Αλλά, θα πείτε, ψιλά γράμματα σε μια χώρα όπου τα χαμαιτυπεία, οι τεκέδες, τα ελλιμενισμένα βαποράκια μαύρης και λευκής σκόνης και η αντιποίηση της τέχνης του τραγουδιού, ονομάζονται «Σκυλάδικα», οι νυμφομανείς «λυσσασμένες γάτες», οι σεξομανείς «λυσσάρες σκύλες» και οι ύπουλοι «κολοβά σκυλιά».

Αφήστε πια τον «Κυνισμό».