Χρειάζεται να αποκεντρωθεί η πολιτική

Μεγάλο μέρος της θεωρητικής σκέψης σήμερα προσπαθεί να ανοίξει διάλογο με τα σύγχρονα κινήματα, να καταλάβει από πού έρχονται οι νέες εστίες αντίστασης, να αναλύσει τη στρατηγική τους. Οι θεωρητικοί που «συνομιλούν» σε τούτο το βιβλίο, αισθάνονται ότι κάτι κινείται. Την ίδια στιγμή, όμως, και εδώ είναι το ενδιαφέρον, φαίνεται και λίγο να ενοχλούνται από την έλλειψη πολιτικού πλαισίου των κινημάτων, σαν να κατηγορούν τον κινηματικό λόγο ότι του λείπει η αίσθηση της πολιτικής ευθύνης. Παρότι συχνά «φετιχίζουν» ό,τι βλέπουν ως αντίσταση στη νέα τάξη πραγμάτων (από την αντιπαγκοσμιοποίηση και το «όχι» των Ιρλανδών στο ευρωσύνταγμα, μέχρι τη δική μας γενιά των 700 ευρώ), αρκετοί θεωρητικοί σήμερα επισημαίνουν ότι ο κινηματικός λόγος δεν μπορεί να εξαντλείται στην καταγγελία του καπιταλισμού και των σύγχρονων πολιτικών που καθιστούν τη δημοκρατία μια μάσκα που νομιμοποιεί την υπονόμευση της ουσίας της. Δεν αρκεί να ενοχληθεί η εξουσία με κινηματικές δράσεις αντίστασης που γρήγορα εξανεμίζονται, ή που παραμένουν αποκομμένες, ασυνεχείς και αυτιστικές. Χρειάζεται να αποκεντρωθεί η πολιτική, και αυτό σημαίνει ότι τα κινήματα πρέπει όχι μόνο να βρουν καινούργιες δράσεις, πρέπει να μπουν και στα δύσκολα, να ξαναπροτείνουν και να κατακτήσουν τις διαδικασίες εκείνες που θα επιτρέψουν στη δημοκρατία να γίνει η καθολική εξουσία των πολλών πάνω στον εαυτό τους.