Φαινόμενα

Υπερασπιστικός κλαυσίγελος
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Τα μεγαλύτερα θύματα της τηλεόρασης της φτώχειας είναι εκείνοι που νομίζουν ότι θα επιβιώσουν σε αυτήν στήνοντας ψευτοπόλεμους μεταξύ εκπομπών
Πανικός. Ο χειρότερος σύμβουλος. Και το χειρότερο είναι ότι έχει ενσκήψει σαν μολυσματικός ιός στην τηλεόρασή μας. Τα συμπτώματα είναι σπασμοί on camera εκείνων που αναλαμβάνουν το άχαρο έργο να υπερασπιστούν αλλοτινά δήθεν «κάστρα» σε μια εποχή που δεν σηκώνει τέτοια.

Αυτό το έργο έχουν αναλάβει στον Αlpha οι Κους-Κουσάδες. Αφρίζουν κάθε μεσημέρι στην προσπάθεια να υπερασπιστούν τη Μενεγάκη. Από ποιους; Δεν έχει σημασία. Παντού βλέπουν εχθρούς κι αν δεν βλέπουν, τους υποθέτουν. Η εκπομπή τους έχει εξελιχθεί σε ριάλιτι που θα μπορούσε να ΄χει τον τίτλο «Save Ελένη».

Χθες ξεχείλιζαν αγανάκτηση κατά της Ελεονώρας. Σκευωρεί εναντίον της Ελένης. Έβγαλε στην εκπομπή της κάρτα με ποσοστά τηλεθέασης, όπου δεν είχε συνυπολογίσει τη διακοπή μιας ώρας της εκπομπής της Μενεγάκη λόγω επικαιρότητας και τα ποσοστά έβγαιναν μικρότερα. Όχι ότι γινόταν καμιά ανατροπή, αφού τα ποσοστά είναι σε πτώση, αλλά θεωρήθηκε μέγα έγκλημα.

Θα ΄χε πλάκα όλο αυτό, αν δεν χρησιμοποιούνταν με τόση ελαφρότητα υποτιθέμενες δημοσιογραφικές μέθοδοι για να πλαισιωθεί με κύρος τάχα η ερμηνεία της συμπεριφοράς της Ελεονώρας. «Με στοιχεία αποδεικνύουμε τη σκευωρία».

Τόσος καημός άνευ λόγου και αιτίας και τόσα θύματα σε έναν φανταστικό πόλεμο! Το θέμα είναι ότι το πρωινάδικο ως τηλεοπτικό είδος είναι υπό εξαφάνιση. Φέτος; Του χρόνου; Τελειώνει. Όσο για τις σκευωρίες και τις «οργανωμένες επιθέσεις», τα ΄λεγε και ο Αρναούτογλου τις άσχημες ώρες, τα λέει και η Ν.Δ. σήμερα. Ένα περίεργο πράγμα: για την κατρακύλα όλων, πολιτικών και τηλεαστέρων, όταν συμβαίνει, φταίει ο κακός Τύπος και τα «οργανωμένα συμφέροντα». Δεν φταίνε ποτέ οι ίδιοι ή τα προϊόντα ή οι πολιτικές που υπηρετούν.

Το θέμα είναι ότι γεμίζουν μερικές ώρες πρόγραμμα με αναλώσιμους πανελίστες. Φτηνή τηλεόραση. Απλώς θα επέλθει το «μοιραίο» μια ώρα αρχύτερα, γιατί θα το βαρεθεί και το φιλοθέαμον. Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι δεν σηκώνουν οι εποχές τα μενεγάκεια πρωινάδικα. Αλλάζει η αγορά και η αισθητική της. Όχι ότι δεν έχει καθόλου χώρο για μια Ελένη η ελληνική τηλεόραση. Έχει. Όσο της αρμόζει. Πολύ μικρότερο απ΄ όσο είχε μέχρι σήμερα. Κουμάντο πλέον κάνουν τα παιδιά. Και αυτά, γενιά τη γενιά αλλάζουν γούστα. Αφήστε που έχουν μεγαλώσει και εκείνοι που κάποτε τα μάγευαν. Είχε τίποτε να πει η Τσέκου; Όχι. Είχε όμως το φιλοθέαμον την ευκαιρία να τη δει. Αυτόν τον σκοπό είχε η εμφάνιση στην εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλλα (Αlter) της κυρίας που είχε προκαλέσει σπασμούς στην εγχώρια πολιτικομιντιακή σκηνή δίνοντας το έναυσμα για να ξετυλιχθεί ένα περίεργο κουβάρι που αποκαλέστηκε υπόθεση Ζαχόπουλου. Άλλωστε με όλη αυτήν την υπόθεση που εξελίχθηκε σε δημοσιογραφικοπολιτικό θρίλερ είχαν ψυχαγωγηθεί έναν ολόκληρο χειμώνα οι τηλεθεατές.

Το όνομά της έγινε κάτι σαν trademark μιας υπόθεσης με υψηλή τηλεθέαση, εξ ου και φιγουράρει με μεγάλα γράμματα στο βιβλίο που έγραψε ύστερα από όλη αυτήν την ιστορία. Έσπευσε και η εκπομπή του Χαρδαβέλλα να ωφεληθεί της φωτογενούς υποθέσεως και της φωτογενεστέρας πρωταγωνίστριάς της και βομβάρδισε το φιλοθέαμον με κοντινά πλάνα στο πρόσωπο της αλλοτινής μυστηριώδους «38χρονης» που ικανοποιούσαν την περιέργειά του. Ουδέν στοιχείο προσέθεσε η συνέντευξή της σε εκείνο το πολιτικομιντιακό τσίρκουλο που είχαμε ζήσει. Η μαρτυρία που παραμένει συγκλονιστική είναι μία: είχε «γίνει μπαλάκι, που τρεις άνδρες με εξουσία πετούσαν ο ένας στον άλλον». Και το χειρότερο; Με τη θέλησή της.


«Ακούει» τις λαϊκές επιθυμίες

Ήταν έπειτα από καιρό ευφάνταστο και απολαυστικό «Τσαντίρι» το προχθεσινό. Γιατί για πρώτη φορά φάνηκε να ξεκολλάει από τις εμμονές του, να διευρύνει τη σάτιρά του σε αλλοτινούς «ανέγγιχτους» (π.χ.

την Παπαρήγα) και να ισορροπεί πάνω στα καινούργια δεδομένα της κάλπης. Το μεγαλύτερο ταλέντο του Λάκη Λαζόπουλου, αυτό που και ο ίδιος συχνά αδικεί παραμερίζοντάς το για την ευκολία του, είναι ότι «ακούει» τις λαϊκές επιθυμίες, αυτές που ούτε οι ίδιοι που τις έχουν τις ομολογούν, «ακούει» τα υπόγεια ρεύματα της εποχής του και προχθές «άκουσε» άριστα το αίτημα του πολιτικού πολιτισμού «χειροκροτούμε τον νικητή», «άκουσε» τη λαϊκή ανάγκη να ΄χουν οι καινούργιοι περίοδο χάριτος για να προσπαθήσουν, «άκουσε» τις αλλαγές των διαθέσεων. Θα τις είδε κιόλας στο χειροκρότημα για εκείνο το παλιό νούμερο, που ξανάπαιξε και έμοιαζε γραμμένο σήμερα και ήταν από την καλύτερη στόφα σάτιρας.