Η Σπεράντζα Βρανά συγκίνησε το Ηρώδειο ερμηνεύοντας το «Τραμ το τελευταίο» στην παράστασηαφιέρωμα για την επιθεώρηση του Σταμάτη Κραουνάκη.
Χθες το καμπανάκι χτύπησε για τελευταία φορά…
«Έχω ζήσει τα θεατρικά μου βήματα τόσο έντονα που δεν έχω απωθημένα» έλεγε σε μία από τις τελευταίες της συνεντεύξεις η Σπεράντζα Βρανά. Και όντως από τότε που ήχησε το πρώτο «ντράγκα ντρουν» από το «Τραμ το τελευταίο» έζησε και έντονα και πληθωρικά, πάνω και πέρα από τη σκηνή και την κινηματογραφική κάμερα. Και χειροκροτήθηκε και διαβάστηκε (έγραψε πολλά βιβλία με προεξάρχων το αυτοβιογραφικό «Τολμώ») πολύ, μέχρι που ήχησε το τελευταίο «ντράγκα ντρουν» στο Ηρώδειο και χτες εκείνο που, όπως έλεγε, περίμενε τα τελευταία χρόνια…
Από ανακοπή καρδιάς πέθανε σε ηλικία 77 ετών (κατ΄ άλλους 81) η Σπεράντζα Βρανά, ή- κατά κόσμον- Ελπίδα Χωματιανού από το Μεσολόγγι.
Βρέθηκε στο θέατρο από πιτσιρίκα. Άρχισε την καριέρα της το 1943 περιοδεύοντας με τα μπουλούκια σε όλη την Ελλάδα και παίρνοντας μέρος σε κάθε λογής παραστάσεις- πρόζα, μουσική κωμωδία, οπερέτα. Όμως στις επιθεωρήσεις έδειχνε να βρίσκεται στο στοιχείο της. Υπήρξε μία από τις θεατρίνες του είδους, που υπηρέτησε για τέσσερις δεκαετίες.
Ευτύχησε να ζήσει στην εποχή που η ελληνική επιθεώρηση βρισκόταν στο απόγειο της δόξας της- κατά τις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60- και κατάφερε να αφήσει το δικό της στίγμα δημιουργώντας έναν ξεχωριστό επιθεωρησιακό τύπο, αυτόν της «σέξι μάγκισσας». Πληθωρική, θηλυκό με καμπύλες, άνθρωπος έξω καρδιά και αθυρόστομη, έμελλε να γίνει σύμβολο του σεξ της εποχής της μαζί με τις Ζωζώ Σαπουντζάκη και Μάγια Μελάγια. Έκανε το ντεμπούτο της- μαζί με την Ειρήνη Παπά- το 1948 στην επιτυχημένη επιθεώρηση «Άνθρωποι, Άνθρωποι» των Αλέκου Σακελλάριου- Χρήστου Γιαννακόπουλου στο Θέατρο Μετροπόλιταν παίζοντας στα νούμερα «Το καμπανάκι» («Το τραμ το τελευταίο») και «Αχ Μαρί».
Με μπρίο ερμήνευσε μερικά από τα πιο γνωστά επιθεωρησιακά τραγούδιαπου παίζονταν με ζωντανή ορχήστρα- όπως τα «Δώσε», «Το μονοπάτι», «Μάμπο μπραζιλέρο» κ.ά. Το νούμερο «Δώσε» ήταν το πρώτο σόλο της στην επιθεώρηση «Τριάντα το δολάριο», μια παράσταση με την οποία περιόδευσε από το 1958 ως συνθιασάρχης με τους Χρήστο Ευθυμίου, Ρένα Βλαχοπούλου, Γιάννη Γκιωνάκη, Βασίλη Αυλωνίτη, Νίκο Σταυρίδη κ.ά.
Από το 1968 και για μια εξαετία έζησε στο εξωτερικό. Εργάστηκε ως τραγουδίστρια, με τον σύζυγό της Παύλο Πατάκα, σε νυχτερινά κέντρα της Νέας Υόρκης, του Τορόντο και του Μόντρεαλ, του Λονδίνου, του Κέιπ Τάουν. Αλλά κι όταν επέστρεψε, συνέχισε τις εμφανίσεις σε θέατρα με τους Κώστα Καρρά, Ελένη Ερήμου, παράλληλα με εμφανίσεις σε επιθεώρηση πίστας στο «Βαριετέ» της Πλάκας, ενώ στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 ήταν συνθιασάρχης με τους Ρένα Βλαχοπούλου, Θανάση Βέγγο, Στάθη Ψάλτη.
Είχε ήδη προκαλέσει αίσθηση με το αυτοβιογραφικό «Τολμώ», που έκανε πάταγο και πούλησε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα. Ο συγγραφικός της λόγος ήταν χειμαρρώδης. Ακολούθησαν κι άλλα βιβλία για τη ζωή της μπροστά και πίσω από την αυλαία, όπως «Το θέατρο, τα μπουλούκια κι εγώ», το «Επιθεώρηση, καψούρα μου!».
Στον κινηματογράφο έγινε γνωστή με την «Κάλπικη Λίρα» του Γιώργου Τζαβέλλα, όπου υποδυόταν μία γυναίκα ελευθέρων ηθών δίπλα στον… αόμματο Μίμη Φωτόπουλο. Το κινηματογραφικό ντεμπούτο της όμως είχε κάνει πέντε χρόνια νωρίτερα (1950) στην κωμωδία «Έλα στον θείο». Έπαιξε επίσης στις ταινίες «Η ωραία των Αθηνών», «Πεζοδρόμιο», «Γλέντι, λεφτά κι αγάπη».
Το 1985 πήρε τη μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψει οριστικά τη θεατρική σκηνή και τη μεγάλη της αγάπη, την επιθεώρηση, πικραμένη, όπως είχε γράψει στο «Επιθεώρηση, καψούρα μου!», απ΄ όσα παρασκηνιακά συνέβαιναν στον χώρο.
Από το θέατρο και τον κινηματογράφο ήταν φυσικό επόμενο να περάσει και στην τηλεόραση με ρόλους σε σειρές μεταξύ των οποίων «Ο άνθρωπός μας», «Τα φώτα της πόλης», «Ρίχτερ μιούζικ», «Δέκα μικροί Μήτσοι».
Ένα αυτοκινητικό ατύχημα (1980) της άλλαξε τη ζωή. Ήταν η αρχή για την οδύσσεια της υγεία της. Αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα με τα πόδια της και υποβλήθηκε σε αλλεπάλληλες εγχειρήσεις. Η περιπέτεια αυτή την κατέβαλε, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Αντιμετώπισε τις δυσκολίες πάντα με χαμόγελο και θετική ενέργεια.
Ακούστηκε να τραγουδάει για τελευταία φορά στο Ηρώδειο πέρυσι το καλοκαίρι στο «Χ- Σκηνής. Αυτά που ΄κάψαν το σανίδι», το αφιέρωμα στην επιθεώρηση και στο μουσικό θέατρο, του Σταμάτη Κραουνάκη για το Φεστιβάλ Αθηνών. Ο Λάκης Λαζόπουλος κατέβηκε και έδωσε το μικρόφωνο στη Σπεράντζα Βρανά καθισμένη στο θώκο (τα τελευταία χρόνια ήταν καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο), λουσμένη στο φως ενός προβολέα για να τραγουδήσει «Το μονοπάτι» και «Το τραμ το τελευταίο», συγκινώντας τους χιλιάδες θεατές, που την καταχειροκρότησαν…
Η κηδεία της γίνεται αύριο, 1η Οκτωβρίου, από το Α΄ Νεκροταφείο δημοσία δαπάνη
Το ξέρατε;
● «Το τραμ το τελευταίο» («Καμπανάκι») ήταν το πρώτο τραγούδι που είπε στην καριέρα της, αλλά ήταν και το τελευταίοπέρυσι στο Ηρώδειο.
● Τραγούδησε μαζί με τον Τόλη Βοσκόπουλο το «Είναι μια ώρα δύσκολη» στην ταινία «Γιεγιέδες και μπουζούκια» (1968).
● Το «Τολμώ» της (1981, Εξάντας)
ήταν η πλέον ευπώλητη αυτοβιογραφική έκδοση.
● Μεγάλος έρωτας της ζωής της ήταν ο Κώστας Βουτσάς.
● Από το 1989 έως το 1991 παρουσίαζε τη ραδιοφωνική εκπομπή «Ας επιθεωρησολογήσουμε» στον Αθήνα 9,84.
● Έγραψε και αυτοσαρκαστικά βιβλία όπως το απολαυστικό «Πώς πάχυνα κάνοντας δίαιτα»!
