ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ

Όπως και σε πολλούς άλλους σύγχρονους πεζογράφους, η ανάκληση διά της γραφής προσωπικών αναμνήσεων, εντοπισμένων στον γενέθλιο χώρο, οδηγεί τον Μήτσου όχι μόνο στη φανερή ή λανθάνουσα θεματοποίηση του βιώματος της ιθαγένειας ή της εντοπιότητας αλλά και στην ευθεία προβολή αυτού του βιώματος ως συντελεστή της γλωσσικής αγωγής ή και του διακριτού ήθους των χαρακτήρων του. Έτσι συχνά στα διηγήματα του Μήτσου χρησιμοποιούνται τοπικές λαϊκές λέξεις, όπως π.χ. ο «κάγιας» (σημαίνει ο κακούργος), που όχι μόνο διεγείρουν τη συγκίνηση του αφηγητή- ήρωα αλλά και λειτουργούν ως συμβολικοί δείκτες της επανασύνδεσής του με το παρελθόν. Αλλά η επάνοδος στην παιδική ηλικία διά της μνήμης, μέσα από την παλινδρόμηση του αφηγητή- ήρωα μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, δεν γεννά τη νοσταλγία αλλά το αίσθημα του άγχους και τη συνείδηση της απώλειας. Γι΄ αυτό το ονειρικό ή παράλογο στοιχείο στην Ελεημοσύνη των γυναικών δεν έχει σχέση με τη λογοτεχνία του φανταστικού αλλά λειτουργεί ως διάθλαση της μνημονικά ανακαλούμενης μακρινής πραγματικότητας μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της ταραγμένης ή και τραυματισμένης συνείδησης.