ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΜΑ «ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ»

Αρχαία κελτικά ιεροτελεστικά, μαύρη μαγεία, λατρεία του Σατανά, μια «σκουληκομηχανή» που διεισδύει στον «μυστικό κόσμο του μέλλοντος» θυμίζοντας επιστημονική φαντασία, αναζήτηση του μεσημβρινού της ζωής, μαθηματικά, αστρολογία, ταρό ως σύμβολα και αναπαραστάσεις των ηρώων, αυτά και άλλα τόσα αναμεμειγμένα σε ένα παράξενο μυθιστόρημα, το έβδομο και τελευταίο του συγγραφέα που κυκλοφόρησε το 1985. Τέχνη και διάβασμα που «είναι του Σατανά», θρησκεία που κλονίζεται από αιρέσεις και αποστασίες, η θεολογία της επίσημης Εκκλησίας που πασχίζει να κρατηθεί, η κυρίαρχη εξουσία με πλήρη ανυπαρξία αστυνομικής προστασίας, μυστικισμός και ορθολογισμός, φανταστικά πρόσωπα και αληθινές αναφορές όπως του Πόουπ και του Ντεφόε, όλα μαζί ρίχνονται στο μίξερ του μεταμοντερνισμού (fact+fiction=faction, metafiction), όπου καμιά αφήγηση δεν είναι σταθερή, όπου αλλάζουν οι προοπτικές της αφήγησης και αποδομούνται οι κλασικές φόρμες, ενώ γίνονται αναφορές σε άλλα κείμενα, όπως- για παράδειγμα- μια στιγμή σιωπής ανάμεσα σε δύο ομιλητές «είναι σαν μια λευκή σελίδα του Τρίστραμ Σάντυ».