Μια αγάπη για το καλοκαίρι
Η θάλασσα, οι ταβέρνες, οι πορτοκαλαιώνες, το δρομάκι που βγάζει στο μικρό θεατράκι, το μονοπάτι από τα καμαρίνια ώς το μεγάλο θέατρο. «Η μνήμη μου μπλέκει το ιερό του Ασκληπιού με το γήπεδο του Ασκληπιού Α.Ο. Την ιστορία της Επιδαύρου με την Επίδαυρο της δικής μου ιστορίας», λέει ο Δημήτρης Λιγνάδης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Χρόνια κι έρωτες στην Επίδαυρο
Του Δημήτρη Λιγνάδη
Η «δική μου» Επίδαυρος: οι δρόμοι και τα μονοπάτια της. Ο δρόμος του λιμανιού, μπροστά από τα καφέ και τα ξενοδοχεία. Να ερημώνει τον χειμώνα, να γεμίζει το καλοκαίρι από τους ίδιους ανθρώπους, που- κοντά 30 χρόνια τώρα- τους ξανασυναντώ, πεισματικά, εκεί.
Το, σαν κρυφό, δρομάκι που βγάζει στο μικρό αρχαίο θεατράκι. Ο παλιός δρόμος που ένωνε την (πριν «παλαιά», τώρα «αρχαία») Επίδαυρο με το Λυγουριό (τώρα «Ασκληπιείο»). Από εκείνο τον δρόμο με οδήγησε ο πατέρας μου το ΄75 ώς το αρχαίο θέατρο και είδα την πρώτη μου παράσταση: Οιδίπους επί Κολωνώ. Ο Μινωτής να εξέρχεται της σκηνής και εντός μου να εισέρχεται το φως.
Το μονοπάτι από τα καμαρίνια ώς το θέατρο, αργότερα, αντίστροφα περπατημένο!
Κι άλλοι «επιδαύριοι» δρόμοι. Όπου, με το πέρασμα των χρόνων, βάδισα. Και έτσι κι αλλιώς…
Η θάλασσα. Στη Βαγιωνιά, στη Μουριά, στα κάμπινγκ, στην Παναγίτσα. Νερά πότε θολά, πότε καθαρά, μα πάντοτε, για μένα, ιαματικά.
Οι τόποι και το τοπίο. Το Αρχαίο Θέατρο και ο πέριξ αυτού χώρος. Οι αρχαίες ελιές, οι πορτοκαλεώνες. Δίπλα στα μονοπάτια οι λυγαριές, που «αν δεν τις πιάσεις, την αγάπη σου θα χάσεις».
Οι πάντα ζωντανοί επί σκηνής μύθοι και «μύθοι», που αστράφτανε και στοίχειωσαν διά παντός το θεατρικό δικό μου… παραμύθι!
Οι στιγμές. Κάτω από έναστρους θολούς είτε ανέφελους ουρανούς, «καμιά φορά, περί το λυκαυ γές», όπου παίζονταν άλλα «έργα». Τα ερωτικά δράματα της εφηβείας μου. Τραγωδίες και κωμωδίες! Κι άλλες παραθεατρικές στιγμές- μικρά μονόπρακτα: ο Μινωτής διαμαρτύρεται στον Λεωνίδα για τον λογαριασμό, ο Κατράκης τρώει μεσημέρι στη Μουριά, η Βαλάκου κολυμπάει, ο πατέρας μου τραγουδάει με μαθητές του στον- μόνιμο στέκι μας τότε- «παράξενο», το Άσμα «είναι γάτα ο κοντός με τη γραβάτα», ο Φωτόπουλος, αεί πλαισιωμένος… ατενίζει, έως σήμερα, τους διερχόμενους από τον δρόμο του λιμανιού! Κι άλλοι. Κι άλλα…
Τα μαγαζιά- καταλύματα- μουσεία σύγχρονα. Ο «Λεωνίδας», το «Ξενία», το «Άβατον», το «Ακτίς», το «Ακρογιάλι», η «Μουριά», τα «Κλήματα», ο «Παράξενος», τα μπαράκια στο «Απόλλων» και το «Ελλάς», το σπίτι του Διονύση, και- ύστατο μα όχι έσχατο- το ανυπέρβλητο «Καπάκι».
Εκεί όπου έκλειναν βραδιές, δουλειές, ενίοτε και σπίτια!
Χρόνια προστέθηκαν, έρωτες αφαιρέθηκαν, ευθύνες πολλαπλασιάστηκαν, φιλίες διαιρέθηκαν… Αλλά είπαμε: η μνήμη μου όταν πονάει, τρελαίνεται. Γι΄ αυτό μπορεί να μπλέκει τον Μινωτή με τον Ηλία Τζαβέλλα, την προτομή του Αριστοφάνη με την κεφαλή του Λεωνίδα Λιακόπουλου, τον θρήνο της Ηλέκτρας με το ζεϊμπέκικο του «παράξενου», τον έρωτα του Αίμονα με τον δαίμονα των Εν Επιδαύρω ερώτων μου, το ιερό του Ασκληπιού με το γήπεδο του Ασκληπιού Α.Ο. Την ιστορία της Επιδαύρου με την Επίδαυρο της δικής μου ιστορίας.
10 αγαπημένα στέκια
● Οι παραστάσεις του καλοκαιριού στο μικρό και το μεγάλο θέατρο.
● Οι χώροι γύρω και από τα δύο θέατρα. Το μουσείο. Το παλιό «Ξενία».
● Η ιστορική πια ταβέρνα «Λεωνίδας», στο Λυγουριό, με την οικογένειά του. Μετά τις παραστάσεις, με όλη την, επώνυμη και μη, κοσμοσυρροή.
● Οι ταβέρνες «Παράξενος», «Μουριά», «Κλήματα», «Ακρογιάλι» στο λιμάνι με τις απίστευτες γεύσεις.
● Το ξενοδοχείο «Ακτίς» του Λευτέρη Ράμφου, στο λιμάνι. Με τα καινούργια δωμάτια και το σέρβις του πάντα διαθέσιμο για τις… άφτερ ώρες.
● Τα δωμάτια και studios της «Μουριάς».
Δίπλα στη θάλασσα και στις πορτοκαλιές.
● Η ντίσκο «Καπάκι». Ανυπερθέτως!
● Η παραλία και τα μπαράκια στα ξενοδοχεία «Απόλλων» και «Ελλάς».
Νυχθημερόν.
● Η θάλασσα στο τέρμα του κόλπου, στο εκκλησάκι της Παναγίτσας. Για κάθε είδους κολυμβητές…
● Και βέβαια, το κοντινό Ναύπλιο.
Google news
