«Ήμουν ένα κτήνος»

«Την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 1970 κυκλοφόρησε τo “Βlack Sabbath”. Ένιωσα σαν να είχα μόλις γεννηθεί. Αλλά οι κριτικοί το καταβαράθρωσαν. Από όλες τις κακές κριτικές η χειρότερη ήταν αυτή του Λέστερ Μπανγκς στο “Rolling Stone”. Αλλά ξέρετε κάτι; Το να στα χώνει το “Rolling Stone” ήταν και λίγο κουλ, γιατί ήταν σαν να στα έχωνε το καθεστώς. Όλα αυτά τα περιοδικά ήταν γεμάτα από κολεγιόπαιδα που νόμιζαν ότι τα ήξεραν όλα – που για να είμαστε ειλικρινείς κιόλας, μάλλον ήταν».

Στο μεταξύ, συνεχίζει ο Οζι Όζμπορν μιλώντας στους «Sunday Τimes», «μας είχαν πετάξει από το σχολείο στα 15 μας, είχαμε δουλέψει στο εργοστάσιο και μ΄ αυτό που κάναμε κάτι είχαμε καταφέρει. Οπότε, πόσο να μας είχε πειράξει;».

Ο Όζι Όζμπορν αυτοβιογραφείται. Και αυτό από μόνο του είναι σημαντικό. Ελάχιστοι πίστευαν ότι θα ζούσε τόσο ώστε να φτάσει σε μια ηλικία να γράψει το βιβλίο της ζωής του. Και όμως, ο Οζι έφτασε από ανήλικος ταραχοποιός να γίνει ο δαίμονας του χαρντ ροκ που όλοι ξέρουμε. Και από τους Βlack Sabbath να καταφέρει να δημιουργήσει ένα brand name που πουλιέται πολύ ακριβά. Το δικό τους και όλης της οικογένειας. «Ήμουν ένα κτήνος», γράφει στο βιβλίο. «Ήμουν τρομακτικός».

Το 1982 οι Βlack Sabbath παρουσιάζουν ένα σόου που εκτός από σκληρό ροκ έχει και θέαμα- θέαμα που θα ζήλευαν οι ταινίες τρόμου χαμηλού προϋπολογισμού. Με απαγχονισμούς, γιγάντια μηχανικά χέρια και άλλες κατασκευές.

«Στις 20 Ιανουαρίου του 1982 παίζαμε στο Ντε Μόιν. Η συναυλία ήταν πολύ καλή, το μηχανικό χέρι δούλευε θαυμάσια, όλα πήγαιναν σύμφωνα με το πρόγραμμα, όταν από το κοινό ήρθε μια νυχτερίδα. Προφανώς κάποιο παιχνίδι, σκέφτηκα. Έτσι τη σήκωσα στο φως και έδειξα τα δόντια μου, ενώ ο Ράντι έπαιζε ένα από τα σόλο του. Ο κόσμος από κάτω τρελάθηκε. Μετά έκανα ό,τι πάντα με τα λαστιχένια παιχνίδια. Το μάσησα. Αμέσως αισθάνθηκα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Το στόμα μου είχε γεμίσει με ένα ζεστό πηχτό υγρό, με τη χειρότερη γεύση που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί…». Ο Όζι δίνει και άλλες σπαρταριστές λεπτομέρειες περιγράφοντας το θρυλικό δάγκωμα της νυχτερίδας που έμελλε να τον συνοδεύει από τότε σε όλη του τη ζωή. Βέβαια τον πήγαν στο νοσοκομείο και ο γιατρός του έκανε αντιλυσσικό ορό, αλλά για τη καριέρα του ήταν άκρως τονωτικό. Έφτασε να είναι ώς και καλεσμένος του Τζορτζ Μπους στον Λευκό Οίκο, μια επίσκεψη την οποία ο Όζι έφερε εις πέρας με πολύ κρασί. «Όζι», είπε ο Μπους, «η μαμά μου είναι μεγάλη φαν σου». Και όλοι ξέσπασαν σε γέλια.


Με μια ματιά

1948. Γεννιέται στο Άστον του Μπέρνιγχαμ ο Τζον Μάικλ “Όζι” Όσμπορν.

1963. Εγκαταλείπει το σχολείο και δουλεύει ως υδραυλικός, οικοδόμος και σφαγέας.

Φυλακίζεται καθώς δεν έχει να πληρώσει πρόστιμο για μικροκλοπή.

1965. Φτιάχνει μια μπάντα με συμμαθητές του, στην οποία είναι ο τραγουδιστής.

1973. Ονομάζονται «Βlack Sabbath» από το φιλμ του Μάριο Μπάβα.

1979. Τον διώχνουν λόγω κατάχρησης ναρκωτικών. 1980. Φτιάχνει τους Βlizzard of Οzz.

1982. Παθαίνει κατάθλιψη όταν ο κιθαρίστας του «φτιαγμένος» προσγειώνεται στο λεωφορείο του γκρουπ. Ηχογραφεί με τους Was (Νot Was), με τη Μαντόνα στα δεύτερα φωνητικά.

1986. Θεωρείται πως το τραγούδι Suicide Solution οδήγησε εφήβους στην αυτοκτονία.

1991. Αρχίζει σόλο καριέρα. 1994. Παίρνει το μοναδικό του Γκράμι.

1996. Στήνει το (μέταλ)

φεστιβάλ Οzzfest. 2003. Σε ατύχημα στο Μπάκιγχαμσάιρ σπάει τον αυχένα του και οκτώ πλευρά και για λίγο θεωρείται νεκρός. 2004. Ξανά με τους Βlack Sabbath.

2005. Στήνει ένα ριάλιτι σόου για το ΜΤV.

2009. Την 1η Οκτωβρίου κυκλοφορεί η αυτοβιογραφία του «Ι Αm Οzzy».