Ποιοι είναι Έλληνες;

#Πλησιάζουν εκλογές. Μέσα στην πολιτική διαμάχη συχνά εμφανίζονται ρητορείες που κάνουν κατάχρηση των εθνικών ιδεών. Οι ρήτορες αυτοπροβάλλονται «πατριώτες». Υπάρχουν και ομάδες νέων που στο όνομα του πατριωτισμού βγαίνουν στους δρόμους με λοστούς ενάντια στους μετανάστες. Αυτοί αυτοπροβάλλονται «Έλληνες».

#Σε αυτή τη χώρα πάσχει σοβαρά το νόημα του πατριωτισμού και η ιδιοποίηση της εθνικότητας. Δεν ξέρω σε άλλες χώρες να υπάρχουν «πατριώτες» που έκαναν μεγάλες παρανομίες υπεξαίρεσης εξουσίας και δεν τόλμησαν κυβερνήτες και θεσμοί να τους στείλουν φυλακή, γιατί η τηλεόραση τους ανέδειξε «πατριώτες». Εννοώ εκείνους (είναι κι άλλοι) που προκάλεσαν την κρίση στα Ίμια ή έφεραν εδώ τον Οτσαλάν. «Πατριώτες», επειδή οδήγησαν τη χώρα στην άκρη του γκρεμού πολεμικού ολέθρου.

#Αυτή η υπεξαίρεση έχει μακριά πολιτική ιστορία. «Έλληνες», με τη σημασία «εθνοσωτήρες», ονόμασαν τον εαυτό τους πολλοί. Οι εμπνευστές της μεταξικής δικτατορίας, οι «σοφολογιώτατοι» καθαρευουσιάνοι, οι προστάτες των «ελληνοχριστιανικών ιδεωδών» στα μακρονήσια της μετεμφυλιακής εποχής, οι δικτάτορες του ΄67, οι βασανιστές των τότε αντιστασιακών (είναι κι άλλοι).

#Για να αποδείξουν όλοι αυτοί ότι «είναι», λέει, «Έλληνες», έχουν κατηγορήσει τον Ψυχάρη και τον Πάλλη «προδότες», τους δημοτικιστές ότι «πληρώνονταν με ρούβλια», τον Τριανταφυλλίδη και το Δελμούζο «αναρχικούς», τη μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση στη ναζιστική κατοχή «Εαμοβούλγαρους», τους διαδηλωτές της πορείας ειρήνης πριν από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη σκέτους «Βούλγαρους», τους αντιστασιακούς της τελευταίας δικτατορίας «προδότες του έθνους» και άλλα πολλά. #Με άλλα λόγια «Έλληνες» και «πατριώτες» είναι στην πολιτική ιστορία ψευδώνυμα με μακριά παράδοση. Τα αποδίδουν στον εαυτό τους πολιτικές ομάδες με στόχο να μεταμφιέζουν ιδέες αντιδραστικές που υπηρετούν συμφέροντα συντηρητικά, αναστέλλουν τις αλλαγές, ναρκοθετούν τις εξελίξεις, βραχυκυκλώνουν τον εκδημοκρατισμό των θεσμών και απειλούν τα θεμέλια της δημοκρατίας.

#Και για την ιστορία, να μη νομίσετε ότι τα «ρούβλια» που εφευρέθηκαν για να αμαυρώσουν τους πατέρες του δημοτικισμού είχαν καμιά σχέση με τον κομμουνισμό. Η συκοφαντία πρωτοεμφανίζεται το 1903, δηλαδή πολλά χρόνια προτού εμφανιστούν στη διεθνή πολιτική σκηνή, κατά τον στίχο του Βάρναλη, «οι λύκοι Μπολσεβίκοι».