Η ΥΓΡΑΣΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΓΟΛΓΟΘΑ

Το «παιχνίδι» της περιγραφής τού ίδιου γεγονότος από πολλά πρόσωπα και η εναλλαγή από πρώτο σε τρίτο ενικό είναι ένα καλό τέχνασμα της Ξυλούρη για να δείξει το πολύπλοκο του θέματος (και ότι είναι αδύνατη πολλές φορές η επί της ουσίας επικοινωνία, μια που δεν υπάρχει μία και μοναδική αλήθεια) και μπορεί να καταχωριστεί στα υπέρ του Rewind. Με μια μικρή αντίρρηση. Πολλές φορές χρειάστηκε να γυρίσω πίσω και να διαβάσω ξανά και ξανά για να μη χάσω το νήμα. Σε μια από αυτές τις επιστροφές, έφτασα και στο μικρό βιογραφικό της συγγραφέως, στο εσωτερικό του εξωφύλλου του Rewind. Όταν είδα ότι είναι γεννημένη το 1983 κι ότι αυτό είναι το πρώτο της μυθιστόρημα, έκανα να συνέλθω μερικά δευτερόλεπτα και μετά επέστρεψα στο διάβασμα. Ούτε που το ξαναθυμήθηκα μέχρι το τέλος. Ο Πέτρος και η πορεία του μέσα στην ομίχλη (υπό τη μουσική των Ramon, Τindersticks, Dylan κ.ά.) είχε την υγρασία ενός πραγματικού Γολγοθά κι αυτό είναι που μετράει στο φινάλε.