ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Με φεσάκι, βράκα και κόκκινο ζωνάρι

Ήταν αρκετός ένας χρόνος θητείας (1885-86) στο ελληνικό σχολείο του χωριού Μώδι των Χανίων για να εμπνευσθεί ο Ιωάννης Κονδυλάκης (1861-1920) το πεζογράφημά του «Όταν ήμουν δάσκαλος». Το σύντομο πέρασμά του από την αίθουσα διδασκαλίας αποτυπώθηκε στις μαρτυρίες κάποιων μαθητών του 75 χρόνια μετά: «Μου έκαμεν εντύπωσιν η περιβολή του, η οποία ωμοίαζε με ηρακλειώτικην τουρκικήν και τούτο με ηπάτησε διά να τον εκλάβω ως μουσουλμάνον: Ένα φεσάκι τουρκικόν, βράκαν πολύπτυχον και μακράν, ζώνην ερυθράν, υποκάμισον χρωματιστόν, παπούτσια και όχι στιβάνια». (Κ. Φουρναράκης).

«Ήμουνα κοριτσάκι και τον θυμάμαι φτασμένο άντρα το δάσκαλο τον κυρ Γιάννη. Ήταν ένας λεβέντης και πολύ χωρατατζής. Τα παιδιά τον αγαπούσαν πολύ. Δεν τα κακομιλούσε, ούτε τα χτυπούσε και τα πήγαινε συχνά εκδρομή. Τον τσιφτέ (κυνηγετικό όπλο) τον είχε πάντοτε μαζί του αχώριστο σύντροφο, γιατί αγαπούσε τρομερά το κυνήγι» (γριά Φυντικάκη).

Εκτός από τις αναμνήσεις του δασκάλου, ο Κονδυλάκης έχει αφηγηθεί και «πως έμαθε τα πρώτα γράμματα από πολλούς δασκάλους» στο πεζό του «Ο νεωτεριστής» που περιλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων «Πρώτη αγάπη» (Εκδόσεις Νεφέλη).

Βασική πηγή:Άρθρο Θ. Αμουτζόπουλου, εφ. «Το Βήμα» 17.4.1960