Ρεσιτάλ Νίκολας Κέιτζ

Βαρέθηκα να βλέπω Αμερικανούς διεφθαρμένους μπάτσους. Μερικές φορές μού ΄ρχεται να τους αρχίσω στους μπάτσους… Όμως, για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, αυτός ο αντιπαθέστατος Νίκολας Κέιτζ με το περουκίνι καταφέρνει την έκπληξή μου να τσακίσει και να σηκώσει το τραπέζι. Το καλό να λέγεται.
Και ο Ριχάρδος Γ΄ ως μπάτσος δεν καίγεται!

«Να καούν στην κόλαση!». Ποιοι; Ο Βέρνερ Χέρτσογκ, ο Γερμανός του «Αγκίρε, η μάστιγα του θεού, καθώς και ο παραγωγός του ριμέικ «Βad lieutenant: Ρort of Call Νew Οrleans» («Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη»). Τόση η οργή του Έιμπελ Φεράρα που ύστερα από 17 χρόνια εξακολουθεί ακόμα να θεωρεί πως κανείς δεν δικαιούται να αγγίξει τη «Διαφθορά» του (αυτός είναι ο ελληνικός τίτλος για τον επίσης «Βad lieutenant» με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ). Τον καταλαβαίνω. Ό,τι καλύτερο έχει υπογράψει στην πολυτάραχη και πολύχρονη καριέρα του. Όμως οι βλάσφημοι δεν κάηκαν, δεν ταπεινώθηκαν, δεν μετανόησαν. Κι εγώ στη θέση τους το ίδιο θα έκανα. Μπράβο τους!

Μη βαράτε. Γνωρίζω πως αρκετοί εξ ημών και υμών ανάμεσα στους δύο ψηφίζετε Φεράρα με χέρια και με πόδια. Όχι εγώ. Και το εξηγώ. Πρώτα απ΄ όλα ο Χέρτσογκ τροποποιεί την ταινία του Φεράρα. Σαν D.J. Έχει δικαίωμα; Έχει. Μαγκιά του. Δεύτερον, από την πρώτη «Διαφθορά» κρατάει τον κορμό της ιστορίας και πετάει στα σκουπίδια την ατμόσφαιρα της σαπίλας. Τρίτον, σαν τυπικός Γερμανός λάτρης του ορθολογισμού, ακολουθεί και παρασύρεται από τα γεγονότα. Είπαμε, όχι τόσο ατμόσφαιρα, όσο σεναριακή ουσία. Τέταρτον, σχολιάζει με ειρωνεία την Αμερική. Το ίδιο θα μπορούσε να κάνει και για τη Γερμανία. Θέλοντας να πει «όσο πιο διεφθαρμένος τόσο πιο τιμημένος». Και κάτι περισσότερο. Ο πυρήνας της κοινωνίας μέσα από τη διασταύρωση ενός πωρωμένου μέχρι μυελού των οστών μπάτσου με τα ναρκωτικά και την πορνεία. Έτσι- και αυτό είναι το μεγαλειώδες που διέφυγε από τη συντριπτική πλειοψηφία της κριτικής στην τελευταία Μόστρα- περιφρονεί την κάθαρση. Πετάει στ΄ άχρηστα τη λύτρωση. Με έναν λόγο, διακορεύει το χάπι εντ, τη θρυλική παρθενορραφή του Αmerican Cinema. Αν τώρα κοντά σ΄ αυτά προσθέσω τη σαρωτική ερμηνεία του Νίκολας Κέιτζ- ισοδύναμη με το «Αφήνοντας το Λας Βέγκας»ο οποίος τίποτα δεν δανείζεται από τον Χάρβεϊ Καϊτέλ, καθώς και τον δεκάστερο σοκολατένιο θηλυκό αίλουρο με το όνομα Εύα Μέντες, ε, τότε αξίζει τα λε φτά του. Παρά τον μπάτσο με την αιώνια διαφθορά του!

Με δυο λόγια: Ο Τέρενς ΜακΝτόνα (Νίκολας Κέιτζ), παρασημοφορημένος μπάτσος του τμήματος ανθρωποκτονιών της Νέας Ορλεάνης, υποφέρει από φρικτούς πόνους στην πλάτη. Έτσι, περίπου σακάτης μεταξύ Κουασιμόδου και Ριχάρδου Γ΄, πέφτει με τα μούτρα σε πάσης φύσεως χάπια και ουσίες. Παράλληλα αναλαμβάνει να ξεκαθαρίσει μια υπόθεση μαζικής σφαγής, με πέντε νεκρούς λαθρομετανάστες από τη Σενεγάλη. Μοναδικό, αισθηματικό, καταφύγιο η Φράνκι (Εύα Μέντες). Μια πόρνη πολυτελείας, το έτερον ήμισυ του Τέρενς. Κάθε φορά, σε κάθε πρόβλημά της, μπουκάρει σαν ταύρος, τον πελάτη εκβιάζει και τίποτα δεν λογαριάζει. Αυ τή μόνο η αρχή. Πίσω του ξαμολιούνται κάτι άθλιοι τύποι μιας τοπικής συμμορίας που του ζητάνε τα λεφτά τους. Περικυκλωμένος, σε ελεύθερη πτώση και με κίνδυνο όχι μόνο να χάσει τη δουλειά του αλλά και τη ζωή του. Ο βασικός μάρτυρας στην υπόθεση της Σενεγάλης την κοπανάει. Εκείνος πάνω στην τρέλα του εισβάλλει σ΄ ένα σπίτι και με μπατσάκια απειλεί τη γιαγιά του μάρτυρα. Ασταμάτητος, ασύδοτος, χαλασμένος και βίαιος. Ένας τραμπούκος ένστολος. Ένας εκπρόσωπος του νόμου που ανηλεώς καταστρατηγεί τον ποινικό κώδικα. Η διορία εκπνέει σε μερικές ώρες. Μέχρι τότε πρέπει να βρει τον μάρτυρα, να πληρώσει στη μαφία μερικές χιλιάδες δολάρια και να γλιτώσει από της Γερουσίας τα δόκανα.

{{{ video }}}

«Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη»

Ριμέικ της «Διαφθοράς» του Έιμπελ Φεράρα και του 1992 Τροποποιημένο, διαφορετικό, ειρωνικό Εξαιρετικός ο Νίκολας Κέιτζ Πρωτοκλασάτο σεξ απίλ από Εύα

Μέντες

ΒΑΘΜΟΙ=6

(διεφθαρμένοι, αλλά κωλοπετσωμένοι)

Εφιαλτικό μέλλον α λα Τριφό

Αν προσπεράσω τον Νίκολας Κέιτζ ως διεφθαρμένο μπάτσο της Νέας Ορλεάνης καθώς και τη νερόβραστη Τζένιφερ Άνιστον (Θεέ μου, τίνι τρόπω κερδίζει ρόλους;), τότε σε μια ταινιάρα καταλήγω. Δεν ξέρω την κατάσταση της κόπιας. Δεν ξέρω επίσης πόσο άντεξε στον χρόνο. Βλέπετε, από το 1966 μέχρι σήμερα πέρασαν σαράντα και τρία χρόνια. Εκείνο που θυμάμαι είναι ένα βροντερό ουάου που βγήκε από το συκώτι μου! Το λένε «Φαρενάιτ 451» (Fahrenheit 451) και φέρει υπογραφή Φρανσουά Τριφό. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει αυτό το άπαικτο, καλλιτεχνικό, ευαίσθητο και πρωτοπόρο μυαλό!

Τότε, λοιπόν, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του εξήντα, ο Γάλλος Τριφό της Νouvelle Vague (Νέο Κύμα) προκειμένου να σκηνοθετήσει σε αγγλόφωνη εκδοχή τη μεταφορά της ομότιτλης εφιαλτικής μελλοντολογίας του Ρέι Μπράντμπερι και του 1953, μετακομίζει στη Βρετανία. Παραπλήσια της οργουελικής προφητείας, όπου κάπου σε κάποια περιοχή του πλανήτη, μια ολοκληρωτική αλλά καθ΄ όλα δημοκρατική κυβέρνηση απαγορεύει διά ροπάλου την ανάγνωση έντυπου υλικού (βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά). Οι πολίτες κουρδισμένοι σαν στρατιωτάκια λαμβάνουν ειδησεογραφία και μαζική ψυχαγωγία από γιγαντιαίες τηλεοπτικές οθόνες. Παρεμπιπτόντως, δεν χρειάστηκε να περάσουν πολλές δεκαετίες για να εφαρμοστεί και να πραγματοποιηθεί επί των ημερών μας αυτή η δημοκρατική δικτατορία!

Το κυβερνητικό σώμα που επιβλέπει την τήρηση της τάξης και την απαγόρευση των βιβλίων είναι οι πυροσβέστες. Στην πυρά τα βιβλία. Στη φυλακή οι αναγνώστες. Στην απαγόρευση η γνώση, η σκέψη, η κρίση, η επεξεργασία. Κάθε βιβλίο είναι αμαρτία. Γι΄ αυτό ο τίτλος «Φαρενάιτ 451», που αντιστοιχεί στους 233 Κελσίου. Οι βαθμοί καύσης του χαρτιού. Και μαζί μ΄ αυτόν κάθε σκεπτόμενου μυαλού.

Ο Τριφό συνεργάστηκε μ΄ ένα εξαιρετικό μπουκέτο Αγγλοσαξόνων: ο Νίκολας Ρεγκ στη διεύθυνση φωτογραφίας (αργότερα σκηνοθέτης), ο Μπέρναρ Χέρμαν στη μουσική (ο αγαπημένος συνθέτης του Χίτσκοκ, επίσης αγαπημένου σκηνοθέτη του Τριφό, από τον οποίο απέσπασε ποταμιαία συνέντευξη που αργότερα έγινε βιβλίο και ανεπιφύλακτα το συνιστώ). Και στους πρώτους ρόλους και με την εξαίρεση του Γερμανοαυστριακού Όσκαρ Βέρνερ, οι Βρετανοί Τζούλι Κρίστι και Σίριλ Κιούζακ. Να είστε βέβαιοι, θα το ξαναδώ!

{{{ video }}}

«Στους 451 βαθμούς Φαρενάιτ»

Εφιαλτική μελλοντολογία του

Τριφό

Στην πυρά τα βιβλία, η σκέψη, η αληθινή δημοκρατία

ΒΑΘΜΟΙ=8

(με επιφύλαξη για την κόπια)

Στοπ στα τηλεοπτικά σκουπίδια

«Τα μυαλά μας πίσω» (Reclaim your brain). Του Χανς Βαϊνγκάρτνερ. Δεν το είδα, δεν έγινε δημοσιογραφική προβολή, επομένως αγνοώ από πού βαστάει η σκούφια του και πόσα απίδια χωράει ο σάκος του. Διαβάζω απλώς το δελτίο τύπου: «Τηλεοπτικός παραγωγός έχει αγγίξει τα όριά του με τη δουλειά του. Αποφασίζει να ξεκινήσει μιαν επανάσταση στην τηλεοπτική αναμετάδοση επεμβαίνοντας στα μηχανάκια τηλεθέασης. Τα νούμερα πειράζονται τόσο, ώσπου τα τηλεοπτικά σκουπίδια παίρνουν την κατιούσα. Παρ΄ όλο που το γεγονός αυτό θα οδηγήσει σε πολιτιστική επανάσταση, οι υπερδυνάμεις πίσω από τη βιομηχανία της τηλεόρασης θα αντιδράσουν με σπασμωδικές κινήσεις». Ακούγεται ευρηματικό, αλλά ουδέν γνωρίζω το ουσιαστικό. Πρόκειται για συμπαραγωγή Γερμανίας- Αυστρίας του 2007 με πρωταγωνιστή τον Μόριτζ Μπλάιμπτροϊ, γνωστό από τα «Τρέξε, Λόλα, Τρέξε», «Το Σύμπλεγμα Μπάαντερ Μάινχοφ» αλλά και από την «Κουζίνα ψυχής» του Φάτιχ Ακίν, που το περασμένο Σάββατο κέρδισε το ειδικό βραβείο της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Βενετίας!

{{{ video }}}

ΒΑΘΜΟΙ= Ι DΟΝ΄Τ ΚΝΟW

(δεν το είδα, δεν ξέρω)

25 ταινίες μέσα σε 20 μέρες, ποιος τις βλέπει;

Πόσοι τις βλέπουν, πόσα εισιτήρια κόβουν και πόσες λέξεις από τη δημοσιότητα αποσπούν; Νεοελληνικό ρεκόρ. Μέσα σε είκοσι μέρες έχουν κυκλοφορήσει είκοσι και πέντε τίτλοι. Οι θερινοί κολυμπούν στη βροχή, αλλά τίποτα δεν τους πτοεί. Δώσε και μένα μπάρμπα λίγο φαΐ! «Lady Jane». Γαλλικό νεονουάρ του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν και του 2009. Ενδιαφέρον. Όπου τρεις, ας πούμε, αναρχικοί του ΄70, που στο παρελθόν είχαν σκοτώσει έναν κοσμηματοπώλη, συγκεντρώνουν την παρέα και τα «κουρέλια» τους ξανά προκειμένου να βρουν τη συμμορία που έχει απαγάγει τη Μίριελ, τη γυναίκα της παρέας. Πρόκειται για τυχαία εγκληματική πράξη, για πολιτική ή για εκδίκηση; Με Αριάν Ασκαρίντ, Ζαν Πιέρ Νταρουσέν, Ζεράρ Μεϊλάν. Η δράση στη Μασσαλία. Καλοσκηνοθετημένο, με δάνεια από Ζαν Πιέρ Μελβίλ. Με μειονέκτημα την αργή ανάπτυξη. Εύγευστος μεζές για τους λάτρεις του Film Francais.

{{{ video }}}

(La signora senza Camelie). Θρυλικό ασπρόμαυρο αντι-μελόδραμα του Μικελάντζελο Αντονιόνι του 1953. Κινηματογραφικός παραγωγός (Αντρέα Τσέκι) ερωτεύεται και παντρεύεται μια πωλήτρια (Λουτσία Μπόρσε). Η συνέχεια αναμενόμενη. Τα πλούτη και η δόξα πληρώνονται με τίμημα τη στέρηση της ελευθερίας. Ο Αντονιόνι- στην αρχή της καριέρας του και πριν αρχίσει να υπογράφει τα αριστουργήματά του- «πειράζει» το ιταλικό μελόδραμα και πλασάρει την πανέμορφη Μπόρσε σαν μια αντιΓκάρμπο. Ό,τι πρέπει για κλασική ταινιοθήκη και για τους λάτρεις της έβδομης τέχνης.

{{{ video }}}

ΒΑΘΜΟΙ=7

(προσοχή στην κόπια)

«G.Ι. Joe. Η γέννηση της Cobra» (G.Ι. Joe). Προπαγανδιστική περιπέτεια του Στίβεν Σόμερς με Αντεκουάζε Ακινουόγιε Αγκμπάγιε, Κρίστοφερ Έκλεστον, Σιένα Μίλερ, Ντένις Κουέιντ, Τζόναθαν Πράις. Το στόρι κοστούμι εντελώς Μπους. Επίλεκτη ομάδα τρομερών και φοβερών κομάντος ορμάει εναντίον τρομοκρατικής οργάνωσης με το όνομα Cobra. Α, ξέχασα. Τα αρχικά σημαίνουν «Global Ιntegrated Joint Οperating Εntity»…

{{{ video }}}

ΒΑΘΜΟΙ= ΑΝΤΕ ΑΠΟ ΄ΔΩ!

Το ασανσέρ θέλει τον χρόνο του

«Η αγάπη θέλει τον χρόνο της» («Love Ηappens») λέει ο σκηνοθέτης Μπράντον Καμπ. Λάθος, λέω εγώ. Εκείνο που θέλει τον χρόνο του είναι το ασανσέρ. Μα, πώς είναι δυνατόν; Κι όμως είναι. Με ένα σκασμό writers (σεναριογράφους), με μια πλούσια εμπειρία, με ένα εξαιρετικό marketing, με συγκεκριμένο target group, φυσικά των γυναικών, και με ένα love story, να η χαζοαμερικανιά, να το ασανσέρ, να το προϊόν. Στολισμένο, πακεταρισμένο και πλασαρισμένο σαν ρομαντική κομεντί.

Αν ξεφλουδίσεις το εν λόγω κρεμμύδι, σε μακακία καταλήγεις. Κοτζάμ ταινία ενενήντα και βάλε λεπτών, είναι κάτι σαν μηδενικό. Όλα έγιναν προκειμένου ο Μπερκ Πρέστον (Άαρον Έκχαρτ) να ομολογήσει δημοσίως την αλήθεια του, έτσι ώστε στο τέλος να ξεπεράσει την ασανσεροφοβία του! Κι έτσι, σκάει ένα φιλάκι στης Ελοΐζ (Τζένιφερ Άνιστον) το χειλάκι. Που μεθερμηνευόμενο πάει να πει εκείνοι έζησαν καλά κι εμείς βαρεθήκαμε τρελά! Εμείς ως φύλο αρσενικό. Για το έτερο, το θηλυκό, δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά. Διότι ο Μπερκ είναι γοητευτικός (υποτίθεται, δεν μου πέφτει λόγος γι΄ αυτό). Γιατί είναι χήρος από αυτοκινητικό ατύχημα οικογενειακό (κλαψ, κλαψ). Γιατί είναι συγγραφέας ενός βιβλίου με τον τίτλο «Ο kay», δηλαδή σαν να λέμε «εντάξει παιδιά, η ζωή προχωράει και μας ξεχνά». Γιατί με το βιβλίο ξεπερνάει τον πόνο του από την απώλεια της αγαπημένης του. Γιατί βγάζει ένα σκασμό λεφτά ως παρουσιαστής και διαχειριστής σεμιναρίων, ομαδικών ψυχαναλύσεων και αντιφοβικών συγκεντρώσεων. Και γιατί πάνω στην κορύφωση της καριέρας του πέφτει πάνω σε μια λουλουδού με το όνομα Ελοΐζ η οποία στην αρχή παριστάνει τη μουγκή και στη συνέχεια τη διαθέσιμη και μικρομέγαλη ρομαντική. Γιατί πάντα σε λάθος αρσενικά ακουμπάει και πάντα υποφέρει χωρίς καθόλου, μα καθόλου να φταίει!

Ως εκ τούτου, η ιστορία αλληθωρίζει, οργανωμένα, προς τα θηλυκά. Οι ψυχοθεραπευτικές κοινοτοπίες πάνε σύννεφο. Ας πούμε «για να ξεπεράσεις τον φόβο σου πρέπει να τον αντιμετωπίσεις κατάματα». Πώς; Σαν αναστενάρης στα κάρβουνα (πράγμα που κάνει, με αποτέλεσμα να κάψει τις πατούσες του!). Ας πούμε, η ζωή από διπλή προοπτική. Η πρώτη είναι η καθημερινή. Στους δρόμους, με κλάξον, βρισίδι, άγχος και οχλαγωγία. Η δεύτερη; Μα, φυσικά, μερικούς ορόφους πιο ψηλά. Ανεβαίνεις στην ταράτσα πολυκατοικίας του Μεταξουργείου και αντί να βλέπεις λαθρομετανάστες και σκουπίδια, αντικρύζεις ουρανό, ήλιο, θάλασσα και λουλούδια! «Η ευτυχία» λέει ο Μπερκ «χρειάζεται εξάσκηση. Απλώς να γελάτε»! Σας το είπα. Ο πλήρης ορισμός της χαζοαμερικανιάς. Φανταστείτε ότι μια ευτραφής χήρα σηκώνεται και δημοσίως ομολογεί το εξής απίστευτο, «καλούπιασα το εργαλείο του και από τότε το χρησιμοποιώ… ξέρετε πώς». Αν τώρα κοντά σ΄ αυτά προσθέσω τη νερόβραστη Άνιστον και τον κρυόκωλο Έκχαρτ, το συμπέρασμα είναι άπιαστον!

{{{ video }}}

«Η αγάπη θέλει τον χρόνο της»

Ο ορισμός της χαζοαμερικανιάς Εκείνος με τον πόνο του Εκείνη με τα λουλούδια της

ΒΑΘΜΟΙ=3

(οι πειραγμένοι θέλουν τα χαστούκια τους)