Στη μέση του πουθενά

Με αυτό το δεύτερο μυθιστόρημα της Τζίλιαν Φλιν, βυθιζόμαστε σε έναν ζοφερό κόσμο χώματος, αίματος, χρεών, απελπισίας, πλήρους έλλειψης νοήματος, παντελούς αδιεξόδου. Εκεί, στη μέση ενός πουθενά με αχανείς πεδιάδες, στις παρυφές κάποιας ξεχασμένης κωμόπολης μιας Μεσοδυτικής Πολιτείας των ΗΠΑ. Αυτές οι έξοχες κοινωνικές- οικονομικές- ψυχολογικές περιγραφές συχνά παίρνουν το πάνω χέρι, σε σχέση με την πλοκή, αλλά- ως συνήθως- η περιέργεια του αναγνώστη καλά κρατεί: τι συνέβη τελικά εκείνη την τραγική νύχτα της ομαδικής δολοφονίας;

Καθώς οδεύουμε προς το τέλος, η Λίμπι έχει κάπως ενεργοποιηθεί. Αλλά προσοχή: δεν έχουμε να κάνουμε με θεαματικές αναλαμπές, ανακουφιστικό φινάλε, κάθαρση. Το βιβλίο μπορεί κάλλιστα να γίνει ταινία θρίλερ, και μάλιστα καλή. Υπό την προϋπόθεση να σεβαστεί το κείμενο, τον τόνο του, την προγραμματική έλλειψη οιασδήποτε ουσιώδους ανάτασης και πραγματικού χάπι-εντ.