«Η εποχή μας το έχει ανάγκη το ροζ»

ΜΕ ΚΑΦΕ ΣΤΟΥΣ ΚΑΝΑΠΕΔΕΣ, ΟΛΟ ΚΑΙ ΞΕΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ
ΘΕΜΑ ΜΑΣ. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, Η ΑΙΓΙΝΑ, ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΤΟ ΚΟΥΦΟΝΗΣΙ,
Ο «ΜΙΚΡΟΣ», ΕΤΩΝ 13, ΠΟΥ ΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ
ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΗΣ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
ΤΟΥ. ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΠΡΑΓΜΑ Η «ΣΚΗΝΗ», ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ. ΛΕΣ
ΚΑΙ ΤΗ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ- ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ
ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ- ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΛΑΜΨΗ
ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ
«Φαίνεσαι πιο ψηλή στη σκηνή» της λέω. «Είδες τι είναι;» απαντάει. «Μαγικό πράγμα η σκηνή. Και ή το ΄χεις ή δεν το ΄χεις.

Duende το λένε οι Ισπανοί».

Δεν ξέρω πώς το λένε οι Ισπανοί, αυτό που ξέρω είναι ότι η Ελευθερία το ΄χε από την πρώτη στιγμή που ήρθε σε επαφή με το κοινό. Πόσα χρόνια πάνε; «Τριάντα», απαντάει.

Ο χρόνος που περνάει δεν σε αγχώνει;

Υπάρχουν περίοδοι που με αγχώνει πολύ. Ανάλογα είναι αυτά- ανάλογα με τη φάση που περνάς. Τώρα είμαι σε πολύ καλή περίοδο, πέρασα πολύ γεμάτα τα δύο τελευταία χρόνια.

Λίγες μέρες πριν από τη συναυλία της στον Λυκαβηττό (με τη Μελίνα Ασλανίδου στις 17/9) κάνουμε ένα σύντομο φλας μπακ στα έργα και τις ημέρες της.

Τον Φεβρουάριο κυκλοφόρησε στην Ισπανία και την υπόλοιπη Ευρώπη η διεθνής εκδοχή του δίσκου «Και τα μάτια κι η καρδιά», υπό τον τίτλο «Μirame», σε παραγωγή του Javier Limon. Τον Μάιο παρουσίασε τα τραγούδια στη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη και τη Χιχόν, ενώ έδωσε και δύο συναυλίες στην Όπερα του Σίδνεϊ στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ηemishere- και οι δύο sold out. Όπως και η συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής της Μελβούρνης. Τον Ιούλιο έδωσε ακόμα τρεις sold out συναυλίες στην Ισπανία και μετά άρχισε περιοδεία στην Ελλάδα.

Πιάνουμε κουβέντα για την εκτός Ελλάδας δράση και με… προσγειώνει πάραυτα. «Στην Ελλάδα δεν έχουμε την υποδομή για κάτι τέτοιο. Έξω έχουν έναν τρόπο επικοινωνίας μεταξύ τους που εμείς δεν τον έχουμε. Είμαστε εντελώς έξω από αυτό το παιχνίδι».

Ούτε οι ίδιοι οι καλλιτέχνες το επιχειρούν εδώ…

Όχι. Κι εγώ κατά λάθος άρχισα.

Ωστόσο δεν το αφήνεις…
Όχι. Γιατί είναι εμπειρίες αναντικατάστατες. Ξέρεις τι είναι να μην ξέρει ο άλλος γρι από τη γλώσσα σου και να τον βλέπεις να επικοινωνεί μαζί σου;

Άσε που ανοίγουν τα μάτια σου. Γνωρίζεις κόσμο, βλέπεις καλλιτέχνες, νοοτροπίες διαφορετικές…

Μιλάμε για τις συναυλίες του καλοκαιριού. Φέτος ειδικά, λέω, είδαμε κι όλους τους καλλιτέχνες πίστας να κάνουν συναυλίες- ένας επιπλέον παράγοντας που έκανε πιο ανταγωνιστικό το συναυλιακό σκηνικό. «Ο καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει συναυλίες. Αλλά γιατί να πούμε μόνο για τους λαϊκούς και να μην πούμε για τους ξένους που έρχονται στην Ελλάδα; Σίγουρα έχει αλλάξει το τοπίο- αλλά έχει γίνει και πιο ενδιαφέρον. Για μας εννοώ που βλέπουμε καινούργια πράγματα».

Εδώ και χρόνια προσπάθησε να διευρύνει το ρεπερτόριό της και να του δώσει μια πιο διεθνή χροιά. «Από την εποχή του Άρα Ντινγκτζιάν (Νight Αrk) που κάναμε «Τα κορμιά και τα μαχαίρια» υπήρχε μια συγγένεια στις μουσικές μας και αυτό είναι κάτι που αρέσει και ιντριγκάρει όλους τους μουσικούς. Κι εγώ επειδή ταξιδεύω, μου δίνονται οι ευκαιρίες. Η πρόκληση είναι εκεί. Ντούλσε Ποντς, Τεόφιλο Τσαντρ, Φίλιπ Γκλας, τώρα ο Χα βιέ Λιμόν». Και μετά;Δεν σου λείπει το επόμενο; Δεν ψάχνεσαι;

Διαρκώς. Δεν είναι ότι κάνεις μια δουλειά γραφείου και λες πέτυχα το συμβόλαιο, ας κάτσω τώρα. Ψάχνεις. Έχεις τις αγωνίες σου. Συναντάς ανθρώπους. Προτείνεις. Σου προτείνουν. Και η αλήθεια είναι ότι τελευταία υπάρχει μια δυστοκία- αρκετά χρόνια τώρα.

Λαϊκά τραγούδια γράφονται σήμερα;

Λίγα. Ελάχιστα. Είναι ένα θέμα αυτό…

Ίσως να δηλώνει και μια κοινωνική αλλαγή.Μπορεί ο κόσμος να μην εκφράζεται πια μ΄ αυτόν τον τρόπο…

Θα έλεγα ότι είναι και θέμα ραδιοφώνου και τι υποστηρίζεται, γενικά. Μάλλον ζούμε σε μια εποχή λίγο πιο ποπ. Σαν να θέλουν όλοι να είναι πιο χαρούμενοι.

Περισσότερο εξωστρεφείς;
Σχετικό. Γιατί μπορεί να ακούς πολύ εξωστρεφείς ρυθμούς, αλλά ο στίχος τους να «κόβει». Ας πούμε ότι είναι μια εποχή που έχει ανάγκη το ροζ. Αλλά δεν ζούμε σε ροζ εποχές. Είναι σαν να μη θέλουμε να δούμε. Και ως καλλιτέχνης δεν γίνεται να μην αφηγηθείς το βαθύτερό σου αίσθημα.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει δακρύσει με ένα τραγούδι.

Ακριβώς. Κάτι να σε αγγίξει συναισθηματικά.

Ο στίχος ή η μουσική το κάνει αυτό;

Και ο στίχος και η μουσική. Και η φωνή. Μια πολύ δύσκολη μείξη- πάντα ήταν δύσκολη.

info

Ελευθερία Αρβανιτάκη και Μελίνα Ασλανίδου, στο Θέατρο Λυκαβηττού, την Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου στις 21.30. Εισιτήρια: 20 ευρώ (τηλ. 210-
7234.567).