Δίκτυο

Διαλεύκανση τώρα
Μ.Α.

Με καθυστέρηση τριών ημερών αντέδρασε ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων στο θέμα της κλοπής του κιονοκράνου στην Αρχαία Ολυμπία. Αλλά έστω κι αργά διαμαρτύρεται για την απομάκρυνση της προϊσταμένης της Εφορείας και ζητά από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού να «ανακαλέσει αμέσως την άδικη απόφαση, να διαλευκάνει πάραυτα την υπόθεση της ύποπτης “εξαφάνισης” ώστε να αποδώσει ευθύνες στους πραγματικούς υπαίτιους και να ασχοληθεί επιτέλους με την ουσία του προβλήματος της φύλαξης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς». Ωστόσο διαμαρτύρεται και δικαίως για το ότι οι αρχαιοφύλακες επιλέγονται από τις πολιτικές ηγεσίες με κομματικά κριτήρια.

Πόσο δίκιο όμως έχουν όταν τονίζουν πως δεν ερωτάται ο αρμόδιος αρχαιολόγος διευθυντής για την επιλογή τους; Διότι πώς να δεχτούμε ότι κάνει ρουσφέτι η ηγεσία και δεν θα κάνει ρουσφέτι ο ντόπιος αρχαιολόγος; Αν κρίνουμε δε εκ του αποτελέσματος- πόσα αρχαία εκλάπησαν όταν οι ντόπιοι αρχαιολόγοι επέλεγαν τους αρχαιοφύλακες- μάλλον αξιοκρατικά κριτήρια, σεμινάρια και εκπαίδευση μπορούν να σώσουν την κατάσταση. Αν βεβαίως υπάρχει ευσυνειδησία, που προϋποθέτει και καλούς μισθούς.


Επιφύλαξη που έγινε άρνηση
Μ.Π.

Είχε εκδηλώσει επιφυλάξεις, εντέλει προχώρησε ακόμη πιο μακριά. Ο λόγος για τον εκδότη Σάμη Γαβριηλίδη που είχε επιφυλαχθεί για τον διορισμό του στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και τώρα επιβεβαιώνει ότι δεν τον αποδέχεται. Ενέργεια που επιδοκιμάζει, μάλιστα, και ο Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών, τον οποίο ο κ. Γαβριηλίδης θα εκπροσωπούσε στο ΕΚΕΒΙ. Τους λόγους της μη αποδοχής τούς εξηγεί σε σύντομη επιστολή του που έχει ως εξής: «Ο διορισμός νέου Διοικητικού Συμβουλίου στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, με καθυστέρηση 4 μηνών, εν μέσω προεκλογικής περιόδου, με βρίσκει αντίθετο και δυστυχώς δεν μπορώ να αποδεχτώ τη συμμετοχή μου σε αυτό. Τόσο εγώ προσωπικά όσο και το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών θεωρούμε αυτονόητο ότι το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου πρέπει να τυγχάνει της εμπιστοσύνης του υπουργού Πολιτισμού της κυβέρνησης που θα προκύψει από τις εκλογές, όποια κι αν είναι αυτή». Για να πούμε, βέβαια, του στραβού το δίκιο, ο διορισμός του νέου συμβουλίου έγινε δύο μέρες πριν από την προκήρυξη των εκλογών. Αλλά το κλίμα υπήρχε.


Μετασυναυλιακά…
Χ.Π.

Μερικά μετασυναυλιακά σχόλια για τη συναυλία- αφιέρωμα στον Λευτέρη Παπαδόπουλο στο ΟΑΚΑ. Πρώτον, η ένταση του χειροκροτήματος στην είσοδο κάθε καλλιτέχνη έμοιαζε με «live» σφυγμομέτρηση για την απήχησή του. Πολύ αγαπητός, εκτός των άλλων- το χειροκρότημα έφτασε στο κόκκινο- ήταν ο Πασχάλης Τερζής. Πολύ αγαπητός επίσης και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης (τόση ομοιογένεια στο κοινό!). Και η εμφάνιση του Μιχάλη Χατζηγιάννη- που τον συνόδεψε ο Μίμης Πλέσσας στο πιάνο- επίσης εξαιρετική (είπε τον «Παλιό φωνόγραφο» και το «Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου»). Με τον «Σαλονικιό» που είπε ο Τερζής έγινε χαμός. Και με το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» επίσης. Μιλάω επίτηδες γι΄ αυτούς τους δύο καλλιτέχνες, γιατί θεωρώ ότι εκφράζουν δύο εντελώς διαφορετικές τάσεις στο τραγούδι. Και διαφορετικό κοινό. Δεύτερο σχόλιο: γιατί δεν επέτρεψε η διοίκηση του ΟΑΚΑ να κατέβει ο κόσμος στην αρένα; Video Wall και τσιφτετέλι (γιατί έδειχνε πού και πού τον κόσμο να χορεύει) θυμίζει περισσότερο «Fame Story» παρά συναυλία. Και μάλιστα λαϊκή.