Ω, τα «παλιότερα ελληνικά»!

Άγνωστο, ξαναλέω, αν βρισκόμαστε μπροστά σε επικείμενη σημασιολογική αλλαγή· πάντως, είναι πολλαπλώς ενδιαφέρουσα η περίπτωση, καθώς πρόκειται για «τζάμπα» λάθος, που ξεφύτρωσε, όχι έτσι, στα καλά καθούμενα, αλλά στο γενικότερο πλαίσιο της αναζήτησης μιας πάντοτε λογιότερης έκφρασης. Κι όμως, δεν αποτελεί, διάολε, κάποια παλινορθούμενη αρχαία ή απλώς λογιότερη λέξη στη θέση κάποιας «βαρβαρικής» (όπως είναι η περίπτωση του λαμβάνω αντί για το ξάφνου αποδιοπομπαίο «λαϊκό» παίρνω ), δείχνει όμως, φοβούμαι, τη φόρα-κατηφόρα στο δρόμο του εξαρχαϊσμού.

Και δεν θα αντισταθώ στον πειρασμό να κλείσω, με ελαφρά χαιρεκακία, ομολογώ, και σε σχέση με τη συχνότητα αυτού του λάθους, με μια αναφορά στην περιλάλητη διαφάνεια των «παλιότερων ελληνικών», που, ου!, τα αναγνωρίζουμε, τα αντιλαμβανόμαστε γονιδιακά, από ένστικτο και μόνο… Αν όμως πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό, όπως είναι η περίπτωση του νόστου, το ναυάγιο δεν είναι τάχα σίγουρο στη βαθιά θάλασσα των αρχαίων;

Ναυάγιο συχνά οικτρό και, το χειρότερο, καταγέλαστο.