«Είμαστε όλοι Αμερικανοί»

«Η διατριβή μου ήταν για τη λευκή μεσοαστική τάξη στην Αμερική. Στα χρόνια παραμονής μου στην Αμερική, στα τέλη του ΄80, γνώρισα από κοντά το αμερικανικό οικολογικό κίνημα των Λορενσιανών στο Κάνσας. Μου άνοιξε τα μάτια για τη σημασία του χώρου και του τοπικού. Όταν στην Ελλάδα συζητούσαμε για τη Χιλή, στην Αμερική οι Λορενσιανοί πάλευαν για να σώσουν ένα κομμάτι πεζοδρόμιο στις γειτονιές. Η σημασία του περιβάλλοντος και του αστικού χώρου στην Ελλάδα δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί όσο πρέπει από κανένα κόμμα. Στην Αμερική, επίσης, άρχισα να υποπτεύομαι ότι υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα στις δύο χώρες: η υψηλή αξία της ιδιοκτησίας της κατοικίας, η λατρεία του μοντέρνου και η αποδοχή της ανάπτυξης χωρίς επιφυλάξεις, το μικρό ενδιαφέρον για τη διατήρηση της συνέχειας και της μνήμης του αστικού χώρου, η αδιαφορία για το τοπίο και τη διαφύλαξη μιας ισόρροπης σχέσης ανάμεσα στην πόλη και τη φύση. Τηρουμένων των αναλογιών, οι ομοιότητες, όσον αφορά τον τρόπο δόμησης, μεταξύ της Αθήνας και του Λος Άντζελες είναι εντυπωσιακές: στην Ελλάδα μοιάζει περισσότερο με τη σκληρότερη και χειρότερη εκδοχή του αμερικανικού μοντερνισμού και ατομικισμού και λιγότερο με την ευρωπαϊκή παράδοση της ελεγχόμενης ανάπτυξης… Με το βιβλίο μου πραγματοποίησα ένα παλιό μου όνειρο: να κατανοήσω και να ερμηνεύσω τη γεωγραφία της Βούλας. Ο στόχος μου δεν είναι να κρίνω ή να καταδικάσω, αλλά προπάντων να κατανοήσω το παρελθόν. Γιατί η ταυτότητα έχει στενή σχέση με την ιστορική συνείδηση.

Ο τρόπος που θυμόμαστε είναι αυτό που είμαστε…».