Σκοτεινό σκηνικό στο σημείο μηδέν

ΕΤΟΣ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ, 1946. ΣΕ ΜΙΑ
ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΜΜΕΝΗ
ΙΑΠΩΝΙΑ, ΜΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΜΕ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΕΣ ΝΕΑΡΕΣ
ΓΚΕΪΣΕΣ, ΕΝΑΝ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΟ
ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΦΗΓΗΣΗ ΠΟΥ
ΠΑΡΑΚΑΜΠΤΕΙ ΤΑ ΣΥΜΒΑΤΙΚΑ
ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ

Ο ντετέκτιβ Μινάμι, σαράντα ενός ετών, είναι ένας πρώην στρατιώτης διορισμένος στην αστυνομία. Φτωχός οικογενειάρχης, παραμελεί το σπίτι του αλλά υποκύπτει στα θέλγητρα της ερωμένης του Γιούκι ταπεινώνοντάς την με τις αρρωστημένες ορέξεις του. Καλοκαίρι του 1946, το Τόκιο είναι μια ισοπεδωμένη πόλη, γεμάτη μπάζα και στάχτες, βρωμιά και δυσωδία που ακόμη φοβάται μήπως μια τρίτη ατομική βόμβα προσγειωθεί στα απομεινάρια της. Η ήττα και η συνθηκολόγηση έφερε τους Αμερικανούς και την υποταγή, έφερε μια κυβέρνηση τσαρλατάνων, διαφθορά στα Σώματα Ασφαλείας, άνοδο των γκανγκστερικών ομάδων. Χώρα φαντασμάτων, χώρα σκιών, χώρα νεκροζώντανων. Ο Μινάμι είναι ο κατ΄ εξοχήν εκπρόσωπος αυτής της κατάστασης. Ταραγμένος διανοητικά, εξαρτημένος από υπνωτικά χάπια, που τα προμηθεύε- ται από τον Σέντζου, τον αρχινονό της πόλης, αντικοινωνικός σε όλο το εύρος του, ρακένδυτος, γεμάτος ψείρες, ξύνεται, ιδρώνει, τρέχει, κλαίει, ξερνάει, θυμώνει, παραληρεί. Ανάμεσα στις σκέψεις του παρεμβάλλονται σκηνές από το διφορούμενο πολεμικό παρελθόν, μανίες καταδίωξης και εμμονές που θυμίζουν ήρωες του Πόε και του Λάβκραφτ, ενώ ταυτόχρονα στα αυτιά του αντηχούν θόρυβοι των έργων της ανοικοδόμησης, ένα ασταμάτητο «τον-τον». «Δεν θέλω να θυμάμαι» είναι μια από τις επωδούς του αλλά και «Δεν υπάρχει σωτηρία».

Κομματιασμένες
Τα σώματα δύο δολοφονημένων νεαρών γυναικών θέτουν σε συναγερμό την αστυνομία. Κομματιασμένες και θαμμένες σε πάρκα, φέρνουν σε υπερδιέγερση τον Μινάμι που θα αναλάβει να λύσει το μυστήριο σαν να τον αφορά προσωπικά. Σε μια βιαστική αντίδραση εκτελείται ένας γέρος Κορεάτης- στην πραγματικότητα θάβεται ζωντανός από τους μανιακούς της αστυνομίας- όμως, καθώς ανακαλύπτονται καινούργια πτώματα, οι υποψίες μετατίθενται στον Κοντάιρα Γιοσίο, έναν αδίστακτο χαρακτήρα. Ο Μινάμι, μαζί με δύο ακόμη αστυνομικούς, επισκέπτεται τις οικογένειες των θυμάτων, τους τόπους όπου βιάστηκαν τα κορίτσια, τα νεκροτομεία όπου αναλύονται τα εναπομείναντα μέλη τους, αλλά και το Κέντρο Ψυχαγωγίας, στους παλιούς στρατώνες, εκεί όπου τώρα στεγάζεται ένα μεγάλο πορνείο. Όταν ο Μινάμι ζητεί από την τσατσά να θυμηθεί τις κοπέλες που εξαφανίστηκαν από το πόστο της, εκείνη απαντάει ότι όλες οι γκέισες μοιάζουν μεταξύ τους: «Εκείνη είναι όλες εμείς, όλες οι γυναίκες της Ιαπωνίας».

Ανυπάκουος ο Μινάμι εμπλέκεται και σε άλλες περιπτώσεις διαφθοράς του τμήματός του, με αποτέλεσμα οι αντίπαλοί του να τον παύσουν από τα καθήκοντά του τη στιγμή που προσπαθεί να εντοπίσει την ταυτότητα ενός ακόμη κοριτσιού που ο Κοντάιρα αρνιόταν να παραδεχτεί ότι επίσης βίασε και δολοφόνησε. Ο Μινάμι θα οδηγήσει πεισματικά τις έρευνές του εις βάθος, μόνον που παρασύρεται και ο ίδιος στην καρδιά του σκότους. «Σκοτάδι έξω, σκοτάδι μέσα» μονολογεί, ενώ, όσο προχωράει η πλοκή, τόσο σκοτεινιάζει στις ψυχές και στις ήδη συσκοτισμένες γειτονιές του Τόκιο. Άνθρωποι περιφέρονται απελπισμένοι, χωρίς σπίτια, χωρίς ίχνη, χωρίς ταυτότητα. «Κανείς δεν είναι αυτό που λέει ότι είναι» ή «που δείχνει ότι είναι». Άραγε ο Μινάμι είναι ένας άλλος; Και γιατί ο κατά συρροήν δολοφόνος Κοντάιρα τον απειλεί ότι τον γνωρίζει από παλιά; Και πώς βρέθηκε ξαφνικά υπερασπιστής της δημόσιας ασφάλειας;