Καταδικασμένος, ένα ρεμάλι εξαρχής

Η μορφή του Μινάμι είναι το κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου ενώ η πρωτοπρόσωπη αφήγηση επηρεάζεται από τον διαταραγμένο χαρακτήρα του. Επαναλαμβανόμενες λέξεις και προτάσεις επανέρχονται αυτιστικά, σαν να θέλει να τις εμπεδώσει ή να τις εκλογικεύσει. Τραυλίσματα, ημιτελείς φράσεις και παράγραφοι που ξεφτίζουν. Η επιδεξιότητα του Ντέιβιντ Πις να φτιάξει έναν τόσο δυνατό χαρακτήρα απαιτεί φυσικά και έναν αναγνώστη με αντοχή, αφού τον διεγείρει συνεχώς με τον ασθματικό μονόλογο του Μινάμι. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με το παραδοσιακό είδος του αστυνομικού μυθιστορήματος όπου ο αναγνωρίσιμος ντετέκτιβ βουτάει στα βαθιά, κλείνοντας το μάτι στην αγορά μέχρι να επανέλθει σε ένα επόμενο βιβλίο. Ο Μινάμι είναι ένα ρεμάλι εξαρχής, ένας καταδικασμένος αστυνομικός ήρωας με περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει ως λογοτεχνικός χαρακτήρας.

Είναι συγκινητικό που, σε μια χώρα με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους, ένας τύπος σαν τον Μινάμι επιθυμεί να αποδώσει δικαιοσύνη ή τουλάχιστον να διασώσει τα ονόματα των χαμένων κοριτσιών, κουβαλώντας τα οστά τους σε σακίδια και πετώντας τα πάνω σε γραφεία και υπηρεσίες που βουλιάζουν στη διαφθορά. Ο Ντέιβιντ Πις, ανάμεσα στο στερεοτυπικό αστυνομικό μυθιστόρημα και στο ψυχολογικό δράμα εποχής, στήνει αυτό το σκοτεινό σκηνικό που διαδραματίζεται όχι μόνο σε «έτος μηδέν» αλλά και σε «σημείο μηδέν», θυμίζοντας σημερινούς ζοφερούς τόπους με καταστροφές, κατοχές και «σωτήριες» εισβολές.