«Δεν το είχα μεράκι να γίνω ηθοποιός»

«ΚΑΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΔΕΝ ΕΝΙΩΣΑ ΤΗΝ
ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ.
ΜΑ ΚΑΜΙΑ! Ν΄ ΑΚΟΥΩ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΤΟΝ ΡΟΝΤΗΡΗ ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ
ΤΑ ΙΕΡΑ ΤΕΡΑΤΑ- ΠΑΞΙΝΟΥ, ΜΙΝΩΤΗ,
ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟ, ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ,
ΒΟΚΟΒΙΤΣ…- ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ
Η ΣΧΟΛΗ ΜΟΥ», ΛΕΕΙ Η ΜΑΡΩ
ΚΟΝΤΟΥ, ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΩΣ «ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΤΑΛΕΝΤΟ»
«Λέω ένα βράδυ στη γιαγιά μου: “Γιαγιά, θα βγω στο θέατρο”. Κάθε βράδυ έλυνε τα μαλλιά της που τα είχε κότσο, έκανε μια μακριά κοτσίδα, φορούσε ένα μακρύ, άσπρο, φανελένιο νυχτικό και πήγαινε να κοιμηθεί. Γυρίζει, με κοιτάζει και με έφτυσε! “Φτου σου, πουτανάκι!”. Με μια αγανάκτηση! Και μετά πήγε και έκλεισε την πόρτα της και κοιμήθηκε».

Η Μάρω Κοντού διέψευσε τη γιαγιά της. Βγήκε στο θέατρο, τίμησε και τιμάει το θέατρο και δεν εξελίχθηκε σε «πουτανάκι». Αλλά σε μια αδιαμφισβήτητα Κυρία του Θεάτρου, που κλείνει φέτος τα πενήντα «επίσημα» χρόνια της στη σκηνή ως ηθοποιός, ενώ μετράει άλλα έξι που προηγήθηκαν στον Χορό του Εθνικού. Και τα γιορτάζει με την επιστροφή της στο σανίδι ύστερα από απουσία οκτώ χρόνων. Η συμμετοχή της στην επιθεώρηση «Η… Βουλή με τις τρελές» των Ντίνου Σπυρόπουλου- Γιώργου Γαλίτη στο «Αθήναιον» επιβεβαιώνει την κλάση της: λάμψη, χιούμορ, μέτρο, άνεση και τάλαντο. Που κυλάει αβίαστα, σαν καθαρό νεράκι.

Μεγάλωσε στο Κουκάκι, «κάτω από του Φιλοπάππου». Η μητέρα από τη Σμύρνη, ο πατέρας Πειραιώτης, έμπορος αλλά με μεγάλες ευαισθησίες- ζωγράφιζε όπως ζωγραφίζει και η κόρη του, έγραφε στίχους όπως γράφει και η κόρη του…-, που πέθανε πολύ νέος από φυματίωση. Η γιαγιά την μεγάλωσε. «Που ήταν πέρα για πέρα αντίθετη με χορούς, και θέατρα, και τα σχετικά. Εκείνα τα χρόνια να πεις “θεατρίνα” και “χορεύτρια” δεν ήταν σοβαρά πράγματα. Η μαμά στο υπουργείο, τα ξαδέλφια μου στις τράπεζες, κάπως έτσι με θέλανε κι εμένα. Αλλά εγώ αλλού πήγα». Στη σχολή χορού της Κούλας Πράτσικα τυχαία βέβαια βρέθηκε. Την έστειλε η μητέρα της στην αρχή της εφηβείας της επειδή έσκυβε- «είχα κόμπλεξ γιατί δεν είχα ακόμα στήθος όπως τα άλλα κορίτσια και έσκυβα για να μη φαίνεται η… έλλειψη». «Μου άρεσε πολύ εκεί. Τέσσερα χρόνια».

Όταν τελειώσει, ο Δημήτρης Ροντήρης- διευθυντής του Βασιλικού, τότε, Θεάτρουθα την πάρει στον Χορό αρχαίου δράματος που σχηματίζει εκεί. 1953, Ηρώδειο, στον Χορό του «Ιππόλυτου» του Δημήτρη Ροντήρη η πρώτη της εμφάνιση. Θα μείνει έως το 1958. «Και ξαφνικά ακούμε πως δημιουργήθηκε μια επιτροπή “για εξαιρετικά ταλέντα”. Για παιδιά που δεν είχανε τελειώσει το γυμνάσιο και δεν μπορούσανε να πάνε σε δραματική. Εγώ είχα τελειώσει το γυμνάσιο, αλλά δεν είχα πάει σε σχολή. Μου λέει η Μαίρη Χρονοπούλου που μαζί ξεκινήσαμε και μαζί ήμασταν στον Χορό του Εθνικού: “Δεν πάμε να δώσουμε;”. Δεν το είχα μεράκι να γίνω ηθοποιός, αλλά ο μισθός του ηθοποιού ήταν μεγαλύτερος. Και πήγαμε. Και μας έδωσαν την άδεια. Και άρχισαν οι προτάσεις».

Το ΄59 κάνει την πρώτη της «επαγγελματική» εμφάνιση: Εύα στο «Η κυρία του κυρίου» των Τσιφόρου- Βασιλειάδη και περιοδεία με τον Ντίνο Ηλιόπουλο. Στη Θεσσαλονίκη ο Άλκης Στέας της λέει πως ο Χορν έχει βρει ένα έργο για το οποίο χρειάζεται «μια Μελίνα, αλλά νέα»:

«Νομίζω πως κάνετε». Ο Χορν της πληρώνει εισιτήριο αλέ ρετούρ να κατεβεί στην Αθήνα για να την δει. Δανείζεται «ωραία ρούχα» από μια φίλη της για να πάει σπίτι του. Της διαβάζει όλο το έργο- το «Ρομανσέρο» του Ζακ Ντεβάλ. Μετά πηγαίνει ο ίδιος στην Πάτρα όπου παίζει πια ο θίασος, για να την δει στη σκηνή. «Σκατά ήσουν χρυσό μου, αλλά μου κάνεις» θα της πει. Περιγράφει το άγχος που είχε στις πρόβες, πόσο «χάλια» ήταν, πως δεν ήθελε να βγει στην πρεμιέρα και της έριξε ένα χαστούκι η Κατερίνα Γιουλάκη για να την συνεφέρει…

Τριάμισι χρόνια θα μείνει κοντά του. Και μετά θα έρθει η «Οδός ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι και η «Μαύρη Φορντ». Είναι πια πρωταγωνίστρια. Ο κινηματογράφοςέχει ξεκινήσει να κάνει ταινίες από το ΄54- την καθιερώνει.

«Ούτε που κατάλαβα πώς ήρθαν τα πράγματα… Όπως, μετά, και στον δήμο, και στην πολιτική… Δεν έκανα, βέβαια, τίποτα με το ζόρι. Ειδικά τα δημοτικά και τα πολιτικά ήρθαν σε μια ώρα που πέρναγα μια μεγάλη κρίση στο θέατρο. Έλεγα: “Θέατρο πια όχι. Αυτός ο κινηματογράφος μου έχει δώσει πολλά καλά, αλλά και με έχει καταστρέψει. Δεν μπορούν να με φανταστούν σε τίποτα άλλο”. Είχα πάρα πολλά προβλήματα. Που τα συνειδητοποίησα εκεί γύρω στα πενήντα, όταν έχασα τη μητέρα μου. Είχα χωρίσει κιόλας… Γίνανε όλα ένα κουβάρι».

Δείχνετε, όμως, χαλαρή και ακομπλεξάριστη…

«Μπορεί. Αλλά είχα τραύματα. Με κυνήγαγε εκείνη η φράση της γιαγιάς μου. Μέχρι τα πενήντα. Μην το πουν για μένα… Έλεγα “εγώ δεν είμαι σαν τις άλλες”. Και ήμουνα κλεισμένη στον εαυτό μου».

Ομολογεί πως πήγε σε ψυχίατρο. «Αν γνωρίσεις εσένα καλά, γνωρίζεις πιο εύκολα και τους άλλους, γνωρίζεις πιο εύκολα και τους ρόλους, είσαι πιο ψύχραιμος…Τώρα είναι που είμαι καλά. Πολύ καλά, όμως. Τα ΄χω πολύ καλά μ΄ εμένα. Τα πάντα μπορώ να κάνω ή και απολύτως τίποτα και να είμαι ευτυχισμένη. Ξέρετε ότι κάθομαι και μιλάω με ένα ποτήρι το πρωί; Και λέω: “Εγώ είμαι τόσων ετών”- «εβδομήντα πέντε έγινα φέτος» μου ψιθυρίζει συνωμοτικά- “και είναι τόσο ωραίο αυτό το ποτήρι, και έχει και παγάκια μέσα, κι εγώ είμαι γερή, και χορεύω, και τραγουδάω, και κολυμπάω; Α, δεν θέλω τίποτα άλλο!».

Βρεθήκατε στον χώρο του λεγόμενου «ελαφρού» θεάτρου, όπου τα πράγματα δεν είναι πάντα ιδανικά… Δεν επηρεαστήκατε;

«Καλοί άνθρωποι αλλά… Όχι, δεν επηρεάστηκα. Τίποτα δεν με άγγιξε- με είπαν “theatrical proof” (σ.σ. θεατρικά άτρωτη)… Χασίσια να πίνουν δίπλα μου, πόκες παίζανε άλλοι, αυτός αλκοολικός, εκείνος ψεύτης και βωμολόχος… Τίποτα εγώ. Και ήμουν συμπαθέστατη σε όλους. Αλλά παρέες δεν έκανα. Σπίτι μου».

info

Η Μάρω Κοντού εμφανίζεται στην επιθεώρηση «Η… Βουλή με τις τρελές» στο θέατρο «Αθήναιον» (Πατησίων 55, τηλ. 210-8214.000, 210-8236.400).