Συνέντευξη

«Η κωμωδία με απελευθερώνει»
Δάφνη Κοντοδήμα

«Η σάτιρα είναι σαν το αντιβιοτικό. Σε βοηθάει να απαλύνεις τον πόνο της καθημερινότητας», λέει η Κάτια Δανδουλάκη που μεταμορφώνεται σε Μήδεια του Μποστ
«Η κωμωδία δίνει τη δυνατότητα στον θεατή να γελάσει με τα προβλήματά του και να αφυπνιστεί. Ώστε να καταφέρει να τα ξεπεράσει με τον πιο ανώδυνο τρόπο» λέει στα «ΝΕΑ» η Κάτια Δανδουλάκη, η οποία φέτος το καλοκαίρι υποδύεται μια κωμική Μήδεια και φέρνει δάκρυα στα μάτια τον θεατών… από τα γέλια, κυνηγώντας τα παιδιά της με ένα κουζινομάχαιρο. Η κωμικοτραγική ηρωίδα του Μποστ, μια παρωδία εκείνης του Ευριπίδη, περιοδεύει ανά την Ελλάδα και από τη Δευτέρα επιστρέφει στην Αθήνα.

«Όταν γελάμε με όσα μας συμβαίνουν σημαίνει ότι τα έχουμε συνειδητοποιήσει. Μόνο τότε είμαστε σε θέση να αποβάλουμε όσα μας αγχώνουν. Με την γκρίνια δεν λύνουμε τίποτα. Με ενοχλούν οι άνθρωποι που παραπονιούνται συνέχεια», προσθέτει η Κάτια Δανδουλάκη. Η «Μήδεια» του Μποστ, γραμμένη σε αριστοφανικό παιγνιώδες ύφος, είναι μια γυναίκα στυγνή που θέλει να σφάξει τα παιδιά της επειδή είναι παλιόπαιδα, ενώ είναι θολωμένη από τη ζήλεια επειδή ο άντρας της την απατά με την πριγκίπισσα της Κορίνθου.

Στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Πέτρος Φιλιππίδης, η σάτιρα του Μποστ (Μέντης Μποστατζόγλου) μεταφέρεται στο σήμερα με την προσθήκη σχολίων για την επικαιρότητα, όπως το θέμα του Ασφαλιστικού, το σκάνδαλο με τα ομόλογα και τη σύνταξη που «θα καταφέρουμε να πάρουμε όταν θα γίνουμε 130 ετών». Όλα όσα θίγονται με σατιρική διάθεση στην παράσταση, καθώς και η οικονομική κρίση και η ανεργία που πλήττουν τη σύγχρονη κοινωνία, την προβληματίζουν. Αυτό, όμως, που πραγματικά την τρομάζει είναι, όπως λέει, η καθημερινή ανατροπή του τοπίου όπως το ξέρουμε. «Η μετάβασή μας», δηλαδή, «σ΄ έναν αιώνα όπου κυριαρχούν οι μηχανές και οι υπολογιστές».

Και επικεντρώνει την ανησυχία της στην έλλειψη της ανθρώπινης επαφής. «Ακόμα και στα ξενοδοχεία δεν υπάρχει ο θυρωρός ή ο πορτιέρης που θα σου χαμογελάσει και θα πει μια καλημέρα. Μου λείπει το παλιό σινεμά όπου όλοι πηγαίναμε με την παρέα μας και με ποπ κορν στο χέρι. Ήμουν ένα παιδί που έπαιζε στους δρόμους της γειτονιάς με την μπάλα. Δεν είμαι της γενιάς των γραπτών μηνυμάτων στο κινητό. Και χαίρομαι πολύ γι΄ αυτό», σχολιάζει η Κάτια Δανδουλάκη.

Περίπου στα 40 χρόνια της καλλιτεχνικής της πορείας, το κοινό την έχει συνηθίσει περισσότερο σε δραματικούς ρόλους στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Αλλά και στην τηλεόραση, με τη δραματική σειρά «Λάμψη» ενώ πριν από δύο χρόνια εμφανίστηκε στη «Βέρα στο δεξί» τής Έλενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση. Στο «Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας», την παράσταση των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου που ανέβηκε την προηγούμενη σεζόν, έδειξε πάλι την κωμική της πλευρά. Και απέδειξε ότι δεν φοβάται να τσαλακωθεί.

«Η αλήθεια είναι ότι μ΄ ενδιαφέρει περισσότερο η κωμωδία και ας με δυσκολεύει. Μ΄ αρέσει επειδή οι κωμικοί ρόλοι με ιντριγκάρουν και με απελευθερώνουν. Το δράμα κάποιες φορές με κουράζει» εξηγεί. Τις αντιδράσεις του κοινού δεν τις φοβάται και ξέρει ότι «αν δεν βγει το γέλιο από τον θεατή, σημαίνει ότι ο ηθοποιός κάποιο λάθος έχει κάνει». Ούτως ή άλλως, «απαιτείται σοβαρότητα από τον ηθοποιό ακόμα και όταν καλείται να ερμηνεύσει έναν κωμικό ρόλο» καταλήγει η Κάτια Δανδουλάκη που περνά ένα ευχάριστο κωμικό καλοκαίρι για να επιστρέψει τον χειμώνα στο δράμα. Στο θέατρο θα παίξει στους «Επισκέπτες». Πρόκειται για τη νουβέλα του Χένρι Τζέιμς «Το στρίψιμο της βίδας» που διασκεύασε θεατρικά και σκηνοθέτησε ο Πέτρος Ζούλιας. Όσον αφορά στα τηλεοπτικά της σχέδια, τη χειμερινή σεζόν θα βρεθεί μπλεγμένη σε ίντριγκες, έρωτες, μίση και πάθη στη νέα καθημερινή σειρά του Μega με τίτλο «Η ζωή της άλλης».

ΙΝFΟ

Η «Μήδεια» του Μποστ, σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη, περιοδεύει και κάνει στάσεις σε Τρίκαλα (αύριο), Ιωάννινα (Παρασκευή 21/8), Πρέβεζα (Σάββατο 22/8), Βριλήσσια (Δευτέρα 24/8)

«Δεν σνομπάρω την τηλεόραση»

«Το θέατρο είναι η πονεμένη μου αγάπη. Και τη χαρακτηρίζω έτσι επειδή όταν διαχειρίζεσαι μια θεατρική επιχείρηση, το σίγουρο είναι ότι θα σε πληγώνει οικονομικά» λέει η Κάτια Δανδουλάκη. Το 1995 ίδρυσε το δικό της θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη» στο οποίο παρουσίασε πολλές επιτυχημένες παραστάσεις, όπως το «Μaster Class» όπου υποδύθηκε τη Μαρία Κάλλας, το θεατρικό έργο της Άγκαθα Κρίστι «Μάρτυρας κατηγορίας» και το περσινό «Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας».

«Αυτό που με συναρπάζει στο θέατρο είναι να ακούω το γάργαρο γέλιο του κοινού, αλλά και τα σφυρίγματα που θυμίζουν γήπεδο. Στην τηλεόραση δεν βιώνεις αυτή τη συναρπαστική εμπειρία της επαφής με τον κόσμο» εξηγεί. Την τηλεόραση την αγαπάει ακριβώς επειδή της πρόσφερε αναγνωρισιμότητα και πολλές ευκαιρίες. «Δεν τη σνομπάρω. Έχει τεράστια δύναμη και τη δυνατότητα να σε “βγάλει” έξω από τα γεωγραφικά όρια της Αθήνας ή ακόμη και της Ελλάδας. Είναι ένα μέσο που οφείλουμε να διαχειριζόμαστε με ευλάβεια και υπευθυνότητα. Και όχι να εμφανίζεται σε αυτήν ο καθένας που νομίζει ότι μπορεί να παίξει με το τηλεοπτικό κοινό».