«Δεν είμαι τραγουδοποιός, είμαι τυμβωρύχος»

Σπούδασε Φιλοσοφία, αλλά οι Μπιτλς τον έκαναν τραγουδοποιό. Ο Χρήστος Θηβαίος, «συνήθης ύποπτος» των συναυλιακών χώρων, εξηγεί στα «ΝΕΑ» τη φιλοσοφία του στο τραγούδι
«Oι Μπιτλς είναι η αιτία που έμαθα κιθάρα» λέει ο Χρήστος Θηβαίος. Διαφορετικά θα γινόταν εκπαιδευτικός. Σπούδασε Φιλοσοφία, έκανε μάλιστα και διδακτορικό στον Σπινόζα, για χάρη του οποίου χρειάστηκε να μάθει λατινικά και εβραϊκά. Ήταν όμως από οικογένεια ηθοποιών, τον ντάντευαν μικρό στα καμαρίνια ο Κώστας Βουτσάς και άλλοι πρωταγωνιστές του θεάτρου, οπότε δεν πρέπει να απορεί κανείς που επέλεξε τελικά τη σκηνή.

«Πιστεύω πάρα πολύ στην εκπαίδευση» λέει. «Μακάρι το Πανεπιστήμιο να έμπαινε στην υποχρεωτική εκπαίδευση. Νομίζω ότι αν δεν είχα σπουδάσει δεν θα μπορούσα να γράψω». Βασικό μέλος, άλλοτε, του γκρουπ Συνήθεις Ύποπτοι, με τραγούδια που άφησαν ιδιαίτερο στίγμα στα τέλη του ΄90 όπως τα «Βροχή μου», «Μέρες Αδέσποτες», «Ο Γορίλλας» και «Κόκκινο θολό φεγγάρι», έπειτα από δύο άλμπουμ άρχισε σόλο καριέρα και ως τραγουδοποιός και ως τραγουδιστής – τον οποίο συχνά προτιμούν συνθέτες και σχήματα, από τον Θάνο Μικρούτσικο μέχρι τον Νίκο Κυπουργό και από τους Αctive Μember μέχρι τους Οccasional Dream.

Αλλά για να επανέλθουμε στους Μπιτλς: «Τους θαύμαζα γιατί είχαν το απόλυτο ταλέντο αλλά και επειδή ήταν παιδιά της διπλανής πόρτας» εξηγεί. «Και σταρ, και αντιστάρ. Είχαν βέβαια και τον Τζον Μάρτιν, συνθέτη κλασικής μουσικής ως παραγωγό. Γι΄ αυτό και πέρασαν από το “Love me do” στο “Yesterday”. Τέτοια μουσικολογική αλλαγή εξηγείται μόνο λόγω του Μάρτιν. Όταν πέθανε ο Λένον, είχα ανάψει κεριά στο δωμάτιό μου». Ένας άλλος λόγος που τους θαυμάζει είναι ότι και ο ίδιος αισθάνεται πάντα γκρουπίστας. «Για το τέλος των Συνήθων Υπόπτων αναλαμβάνω την ευθύνη- αν και όλοι το ήθελαν και κανείς δεν το έλεγε. Όλοι είχαν κουραστεί. Δουλεύω όμως ξανά έτσι. Με μόνιμους μουσικούς, ως γκρουπ. Και με αυτόν τον τρόπο, ως λάιβ γκρουπ, θα ηχογραφήσουμε ένα λάιβ γύρω στον Δεκέμβρη». Μετά θα δουλέψει το επόμενο άλμπουμ του, το πέμπτο δηλαδή, που θα έχει πολιτικό θέμα: «Στις 21 Αυγούστου του 1916 έγινε στη Σέριφο αιματηρή εξέγερση μεταλλωρύχων. Εκτελέστηκαν τέσσερις άνθρωποι. Το ορυχείο έστελνε σίδηρο στην Κεντρική Ευρώπη για την παραγωγή όπλων, αλλά η εξέγερση δεν έγινε γι΄ αυτό. Έγινε για τη διεκδίκηση του οκταώρου, αίτημα που διεκδικήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα τόσο δυναμικά. Και το θεωρώ επίκαιρο». Αν όλα πάνε καλά, θα παρουσιάσει εκεί τα νέα τραγούδια για πρώτη φορά, σε έναν χρόνο, στις 21 Αυγούστου, μαζί μάλιστα με την Καμεράτα.

«”Η Ιστορία συμβαίνει πάντα τοπικά” έλεγε ο Φουκό.

Μου αρέσει λοιπόν να μιλάω με τους ανθρώπους του τόπου.

Και να αναζητώ Έλληνες διαφορετικούς, που υπάρχουν, αλλά είναι κρυμμένοι. Δεν συνθέτω αν δεν ακούσω, δεν γράφω αν δεν διαβάσω. Νιώθω περισσότερο τυμβωρύχος ιστορικός, παρά τραγουδοποιός. Και καλά όλα τα περί έμπνευσης, αλλά όπως μου δίδαξαν οι δικοί μου δάσκαλοι- ένας είναι ο Θάνος Μικρούτσικος- η έμπνευση καλλιεργείται».

Το ότι τα πολιτικά θέματα δεν είναι της μόδας, δεν φαίνεται να τον φοβίζει. «Είμαι 46 χρονών. Αισθάνομαι ότι δεν έχω χρόνο να φοβηθώ για τέτοια πράγματα. Μεγαλώνω. Εδώ τις ημέρες των επεισοδίων στην Αθήνα, τον Δεκέμβριο, πέρασε μπροστά μου άγνωστος κουκουλοφόρος και μου λέει: “Τα γραφεία του τάδε πολιτικού πού ακριβώς είναι κύριε Χρήστο;” Έτσι είπε: “Κύριε Χρήστο”. Ευτυχώς, πάντως, για τον συγκεκριμένο πολιτικό, είχε μετακομίσει…».

ΙΝFΟ

Με τον Γιάννη Χαρούλη απόψε στον Άγιο Νικόλαο και στις 31 Αυγούστου στο Θέατρο Βράχων.

Συναυλία μέρα παρά μέρα

Τον τελευταίο χρόνο ο Χρήστος Θηβαίος έχει οργώσει την Ελλάδα δίνοντας 204 συναυλίες σε 360 μέρες (πήγε και πέντε μέρες διακοπές). «Μου αρέσουν οι συναυλίες χειμώνα-καλοκαίρι. Με τρέφει η επαφή με τον κόσμο. Μπορεί να κουράζεσαι, αλλά η ευχή του κόσμου σε ακουμπάει. Το τραγούδι είναι κάτι πολύ δυνατό γιατί μπορείς να το έχεις πάντα μαζί σου, μέσα σου. Και είναι ταυτόχρονα πλήξη και ταχύτητα.

Το τραγούδι είναι Πεσόα, ο συγγραφέας που προσπαθεί να περιγράψει το κενό και την πλήξη, και Ζακ Μπρελ, ο τραγουδοποιός που έχει πει: Προκαλώ τον οποιονδήποτε να εκφράσει μια ιδέα σε τρία λεπτά».

Τελευταία κάνει κοινές εμφανίσεις με τον Γιάννη Χαρούλη. «Ο καθένας βγαίνει στη σκηνή με τον δικό του ήχο. Δεν κάνουμε εκπτώσεις. Αλλά είμαστε διαρκώς επί σκηνής. Τραγουδάμε Σαββόπουλο, Τρύπες, Μούτση, Μικρούτσικο, Μαρκόπουλο, Θανάση Παπακωνσταντίνου. Τον Γιάννη τον γνώρισα το 2000 στον Άγιο Νικόλαο. Σε ένα καφενείο γεμάτο μπουκαμβίλιες, μπήκε ένα παλικάρι 19 χρόνων με λαούτο και τραγούδησε. Και συγκλονίστηκα».