Φτωχό σινεμά πλουσίων παραγόντων

Τα επτά ψωροεκατομμύρια που ετησίως διατίθενται για την «ανάπτυξη» (τρόπος του λέγειν) του ελληνικού κινηματογράφου, είναι φραγκοδίφραγκα. Ούτε για τα φιστίκια των πλιατσικολόγων του δημοσίου χρήματος δεν φτάνουν!

Για να σας δώσω να καταλάβετε, με το ποσό των επτά εκατομμυρίων ευρώ- ίσως και μεγαλύτερο- πληρώνονται τα έξοδα των big stars του Χόλιγουντ. Με το ίδιο ποσό γυρίζονται μερικά διαφημιστικά σποτάκια κινητής τηλεφωνίας, αυτοκινητοβιομηχανίας και τραπεζών. Δηλαδή το greek cinema στην απόλυτη ξεφτίλα.

Εντός του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου τα ίδια. Για παράδειγμα, στις αρχές της περασμένης περιόδου εμφανίζεται ο αντιπρόεδρος Δημήτρης Σοφιανόπουλος. Ένας εκ των συμμαθητών του Μισέλ Liapis- ο έτερος είναι ο Βασίλης Κεσίσογλου, βοηθός του πρώην υπουργού σε θέματα κινηματογραφίας. Εμφανίζεται λοιπόν περιχαρής με πρόταση ως εξής: δίνουμε από τον κορβανά 75 χιλιάρικα και εξασφαλίζουμε για οκτώ εβδομάδες τραπέζι πίστα στην «Έλλη» της οδού Ακαδημίας. Δηλαδή, βρέξει- χιονίσει το «Κέντρο» έπρεπε να ακουμπάει στο ταμείο της «Έλλης» το αντίτιμο των 2.800 εισιτηρίων επί οκτώ εβδομάδες. Τι σημαίνει αυτό; Απλό: τόσα έκοψε περίπου- ίσως και λιγότερα- την πρώτη εβδομάδα κάθε αίθουσα που έπαιζε μία από τις πρώτες εμπορικές επιτυχίες της χρονιάς, το «Slumdog Μillionaire» των 8 Όσκαρ. Έτσι, το μεν «Slumdog» εκτοξεύτηκε κοντά στο μισό εκατομμύριο εισιτήρια. Οι δε τέσσερις από τις οκτώ ελληνικές ταινίες που προβλήθηκαν στην «Έλλη» έκοψαν- συνολικά- 1.077!

Δηλαδή το «Carousel» του Σταμάτη Τσαρουχά 70 (βάλτε τώρα με τον νου σας, γιατί έτσι και αφαιρέσετε συγγενείς, φίλους και περαστικούς, ίσως να ήταν ο κανείς). Οι «3 στιγμές» του Πέτρου Σεβαστίκογλου, ο οποίος θεώρησε τον εαυτό του αδικημένο από τη μοιρασιά των βραβείων στη Θεσσαλονίκη του Νοεμβρίου του 2008, κατάφεραν το αδιανόητο ρεκόρ των 250 νοματαίων. Να προχωρήσω; «Ο αρσιβαρίστας και ο άγγελος» της Ελένης Αλεξανδράκη 300 και «Ισοβίτες» του Θόδωρου Μαραγκού 450. Θα μου πείτε- και δικαίωςμα καλά, μια ταινία εξαρτάται από τα εισιτήρια; Φυσικά όχι. Αλλά από τη στιγμή που η συγκεκριμένη δεν απασχολεί ούτε θεατές (μια χιλιάδα βρε αδερφέ), ούτε κριτική (εντάξει, αυτοί μονίμως στη συνωμοσία εναντίον του ελληνικού κινηματογράφου), μα ούτε τα ξένα φεστιβάλ, τότε προς τι ο θόρυβος, η ταλαιπωρία και αυτά τα ολίγα φραγκοδίφραγκα;

Η πρόταση του αντιπροέδρου είχε να κάνει με την προώθηση του greek cinema. Σου λέει, αφού εμείς εγκρίνουμε τα σενάρια και αφού οι πενήντα εκλεκτοί των βραβείων ποιότητας βραβεύουν τις ταινίες, ε δεν πρέπει να πληρώσουμε και μια κεντρική αίθουσα να προβάλει τα ελληνικά «προϊόντα», να καμαρώσουμε για τις επιλογές μας; Εκεί ακριβώς, όπως έμαθα, ο Γιώργος Παπαλιός τα πήρε στο κρανίο. Έτσι άρχισαν οι διαπραγματεύσεις ώστε το τίμημα από τα 75 χιλιάρικα να κατέβει στα 50!

Άφθονα τα περιστατικά που κοσμούν το καλλιτεχνικό πνεύμα των μελών του Δ.Σ. Πρόεδρος Γιώργος Παπαλιός, αντιπρόεδρος Δ. Σοφιανόπουλος, Π. Φιλίππου παραγωγός. Λευτέρης Χαρωνίτης σκηνοθέτης, Βασίλης Λεοντιάδης παραγωγός και Αχιλλέας Κυριακίδης σεναριογράφος και κριτικός. Θα μου πείτε, τους ξέρουμε; Τους περισσότερους έτσι κι έτσι. Όσο και να έψαξα, ταινία παραγωγής του Φιλίππου τα τελευταία χρόνια δεν βρήκα. Μπορεί να κάνω λάθος. Παράδειγμα λέω. Τέλος πάντων. Φραγκοδίφραγκα λοιπόν για την ενίσχυση του ελληνικού κινηματογράφου, φραγκοδίφραγκα και οι αποζημιώσεις (έτσι τις λένε) των μελών. Ας πούμε, για την ανάγνωση της σύνοψης ενός σεναρίου (δύο, άντε τρεις σελίδες) πάρε 75 ευρώ. Έμαθα πως τελευταίως το ποσό μειώθηκε στα 25 ευρώ. Κουράζονται οι άνθρωποι. Εδώ που τα λέμε, έχουν δίκιο. Με τέτοια σκουπίδια θα έπρεπε να εισπράττουν επιπλέον επίδομα ανθυγιεινής εργασίας. Αποζημίωση και για επισκέψεις σε φεστιβάλ. Πάει κάποιος στη Θεσσαλονίκη, με πληρωμένο ξενοδοχείο- πάρε και εκατόν πενήντα ευρώ ημερησίως ως εκτός έδρας. Με τούτα και με τ΄ άλλα, έμαθα το εξής εξωφρενικό: υπάρχει μέλος του Δ.Σ. που για έναν χρόνο εισέπραξε από διάφορες αποζημιώσεις περί τα 50.000 ευρώ. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, η διοίκηση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, για το οποίο ξοδεύονται περισσότερα απ΄ όσα για την παραγωγή ταινιών (έτερο γιγαντιαίο ρεκόρ της Ελλάδας), πληρώνει έναν σκασμό λεφτά για τις μετακινήσεις καμιά δεκαριά φωστήρων από το ένα ξένο φεστιβάλ στο άλλο. Τουριστικές περιηγήσεις και καλοπληρωμένες δημόσιες σχέσεις. Που πάει να πει, όπως Ελλάς χώρα φτωχή πλουσίων Ελλήνων, έτσι κι εδώ: φτωχό ελληνικό σινεμά πλουσίων παραγόντων.


Επετηρίδα, παρέες και διαπλοκές

Οι αποζημιώσεις φυσικά έχουν να κάνουν και με τις συνεδριάσεις. Να το πω διαφορετικά: μωρέ δεν πα΄ να εισπράττουν και πεντακόσια ευρώ ανά συνεδρίαση, σημασία έχει να προκύπτουν σωστές, προωθημένες αποφάσεις. Να βλέπαμε καλό ελληνικό κινηματογράφο. Όνειρο θερινής νυκτός. Η επετηρίδα, οι παρέες και οι φιλικές διαπλοκές έχουν στήσει τρελό χορό. Φανταστείτε, λόγου χάριν, πως η «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα, μοναδική ελληνική παρουσία στην τελευταία Μπερλινάλε, είχε απορριφθεί από τα ξεφτέρια. Είσαι «άγνωστος» δηλαδή χαμηλόφωνος και εκτός παρέας; Την έβαψες. Ας πούμε ποιος ήξερε τον Γεράσιμο Ρήγα, σκηνοθέτη του καλύτερου φετινού ντοκιμαντέρ «Πάρβας- άγονη γραμμή»; Σχεδόν ουδείς. Ενώ τον Θάνο Λαμπρόπουλο, παραγωγό του «Καβάφη», όλοι. Καταλάβατε;

Ως εκ τούτου, και επειδή τα μικροσυμφέροντα είχαν σχηματίσει κλοιό ασφυξίας, με πρόταση του Παπαλιού, τροποποιήθηκε ο εσωτερικός κανονισμός κι έτσι η επιτροπή που αποφασίζει ουσιαστικώς επί προτάσεων και σεναρίων δεν είναι του Δ.Σ. αλλά του Συμβουλίου Κρίσεων. Κάτι είναι κι αυτό. Όπου μετέχουν, εκτός του Παπαλιού και του Αχ. Κυριακίδη, ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης, ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος και ο ανερχόμενος σοβαρός παραγωγός Γιάννης Εξηντάρης. Εκ της μετακινήσεως του κέντρου της εξουσίας, άλλαξαν προς το νεανικότερο και καλύτερο οι τελικές εγκρίσεις. Κι έτσι μαζί με Τσεμπερόπουλο, Βούπουρα, Σισκοπούλου, Χούρσογλου και Μαζωμένο, εγκρίνονται και σενάρια Αλέξανδρου και Κωνσταντίνας Βούλγαρη, Γιάννη Οικονομίδη, Γιώργου Λάνθιμου, Αλέξη Αλεξίου, Χ. Πατρομάνη και άλλων νέων. Τώρα τι «νέος» που στην Ελλάδα των γερόντων ο μέσος όρος ηλικίας ενός πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη κυμαίνεται γύρω στα 35 χρόνια… Άντε παιδιά, υπομονή.


Περικοπές

Υπό τον κίνδυνο δημόσιου διασυρμού και μάλιστα μεσούσης της οικονομικής καρακρισάρας, ο πρόεδρος άρχισε να κόβει και να συμμαζεύει. Για παράδειγμα στο Φεστιβάλ των Καννών που ο Γιώργος Λάνθιμος με τον «Κυνόδοντα» κατήγαγε θρίμβο αποδεικνύοντας πως υπάρχει ελπίς, το «Κέντρο» έστειλε ελάχιστα στελέχη του. Αποφασίστηκε ακόμα η διακοπή ενός προγράμματος σχολικής κινηματογραφικής επιμόρφωσης κόστους εκατό χιλιάδων το οποίο διαχειρίζεται ο Κυριάκος Χατζημιχαηλίδης (μη με ρωτάτε ποιος είναι αυτός, δεν έχω ιδέα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως το παλικάρι είναι λαμόγιο ή ότι δεν είναι σημαντικός).