Μια αγάπη για το καλοκαίρι

Βόλτες με τη φύση στη διαπασών
Του Κωνσταντίνου Κακανιά

Φυγή από το Λος Άντζελες: η αγάπη του ζωγράφου Κωνσταντίνου Κακανιά ξετυλίγεται πάνω στη Ηighway που διασχίζει όλη τη δυτική ακτή της Καλιφόρνιας
Μια αγάπη μου για το καλοκαίρι; Μα είναι τόσες πολλές, που μου είναι δύσκολο να διαλέξω (αλλάζουν, αναλόγως και πού βρίσκομαι…)αλλά αγαπώ να φροντίζω τον κήπο μου (το καλοκαίρι οι κήποι είναι στις δόξες τους), τη μαγειρική (τα λαχανικά επίσης, μμμμ…), μου αρέσει να είμαι στη Βρετάνη, να περπατάω στη Σκωτία να βλέπω ξανά και ξανά τα παλάτια του Λούντβιχ στη Βοημία, να κολυμπάω υποβρύχια ανάμεσα σε βυθισμένα ερείπια στη Λυκία, να ονειρεύομαι λευκές νύχτες στην Πετρούπολη και τη δροσιά μιας κοιλάδας στον Καύκασο, κάπου στη Γεωργία.

Αποφάσισα όμως να σας πω ένα μυστικό- και σας παρακαλώ να μην το πείτε σε κανέναν! Φιλάτε σταυρό; Τον Αύγουστο, όταν όλοι τρέχουν λυσσασμένοι στη Μεσόγειο και στα νησιά (τα οποία είναι πάντα θεία), εγώ αγαπώ να μένω στην Καλιφόρνια. Πιστέψτε με, είναι η ωραιότερη περίοδος για να επισκεφτεί κανείς την πολιτεία, της οποίας ο ήλιος πάντα χαμογελάει, αλλά τώρα, και το φεγγάρι, αφού οι καλοκαιρινές νύχτες (ειδικά στη Νότια Καλιφόρνια) είναι γλυκά δροσερές, και μυρίζουν ρόδα, αγιόκλημα, Lana Τurner, Rita Ηayworth, και μια μελαγχολία, ανακατεμένη με σύννεφα καπνών και φώτα νέον, που αιωρείται πάνω από τις πόλεις. Τον Αύγουστο (αλλά και τον Σεπτέμβριο) όλοι περνάμε τον καιρό μας έξω, κολυμπάμε στο Μαλιμπού και στη Λαγκούνα- τρέχουμε με πατίνια και ποδήλατα στη Σάντα Μόνικα και στη Βενετία, ανάβουμε φωτιές και ψήνουμε μπάρμπεκιου στις παραλίες, παίζουμε κρυφτό στα δάση… Ο τρόπος ζωής στη Νότια Καλιφόρνια είναι ο πιο ευχάριστος που έχω ζήσει ποτέ μου- το καλοκαίρι όμως γίνεται μαγικός. Λατρεύω να φεύγω ξαφνικά από το σπίτι μου στο Χόλιγουντ και να οδηγώ προς τον Βορρά, πάνω στην υπέροχη Ηighway 1- τον εντυπωσιακό δρόμο που άνοιξε επίσημα με αυτό το όνομα το 1934 και διανύει όλη τη δυτική ακτή, φλερτάροντας πλάι πλάι με τον ωκεανό. Εδώ οι παραλίες είναι τεράστιες, επιβλητικές, μεγαλειώδεις, η φύση στη διαπασών. Αφού σταματήσω στους λόφους του San Simeon για να ξαναθαυμάσω το «σπίτι» του μεγιστάνα Randolph Ηearst (πάνω στον οποίο ο Οrson Welles έχει βασίσει το αριστούργημά του «Citizen Cane»), ένα παλάτι του οποίου την ομορφιά και την αυθεντική κομψότητα συγκρίνω με αυτήν του ανακτόρου στην Καζέρτα (έξω από τη Νάπολι) ή του Νyphembourg στο Μόναχο, που δεσπόζει στον Ειρηνικό από τα βουνά. Κτισμένο σε ένα κράμα νεοκλασικού, νεογοτθικού, νεορωμανικού, αλλά και αυθεντικά προσωπικού στυλ, καταφέρνει απόλυτα να μην είναι ποτέ κιτς – συνεχίζω τρέχοντας προς τον Βορρά. Ξαφνικά η φύση αλλάζει, γίνεται πιο άγρια, απόκρημνοι βράχοι, πυκνά δάση, ομίχλη, ψηλά βουνά που φιλάνε τα σύννεφα. Ο στόχος μου είναι να φτάσω στο Βig Sur, το μαγικό αυτό μέρος, που αν οι ολύμπιοι θεοί έμεναν στην Καλιφόρνια, σίγουρα θα πέρναγαν τις διακοπές τους εκεί. Μια μικρή αραιοκατοικημένη κοινότητα από υπέροχα σπίτια, λίγα ξενοδοχεία, απλά αλλά τέλεια καλύβια- χαμένη μέσα στα «κόκκινα δέντρα», σκαρφαλωμένη στα βράχια ανάμεσα στον ωκεανό και τα βουνά, που έχει τη φήμη του πιο ωραίου μέρους στην Καλιφόρνια. Θα πάρω τις δυνάμεις μου από τα ρυάκια, τους καταρράκτες, τα πελώρια πανάρχαια δέντρα, τόσο μα τόσο ψηλά… Θα αναπνεύσω οξυγόνο από τα πεύκα του Μonterey, θα μουλιάσω στις ζεστές πηγές και θα παίξω με τα γιγαντιαία κύματα.

Αν πάτε ποτέ στο Βig Sur, καθήστε όσο πιο πολύ μπορείτε- θα αναζωογονηθείτε όσο πουθενά αλλού, θα δείτε ελάφια, αετούς και ίσως φάλαινες να φυσάνε το σιντριβάνι τους. Είναι το αντίδοτο στον υστερικό ρυθμό της πόλης, είναι σαν εξαγνισμός ή κάθαρση- είναι από τα πιο καθαρά μέρη που έχω δει. Θα περάσω μια μέρα στην- πλέον δραματική- παράλια Ρfeiffer Βeach, εκεί που ο Vincent Μinneli γύρισε την ταινία «Sandpiper» με την Εlizabeth Τaylor στον ρόλο μιας εκκεντρικής ζωγράφου, που ερωτεύεται τον Richard Βurton στον ρόλο ενός παπά, διαβάζοντας το μυθιστόρημα του beatnik συγγραφέα Jack Κerouac, το «Βig Sur», και ακούγοντας στο iΡod μου τραγούδια των Βeach Βoys- το γκρουπ που επηρέασε τόσο τη μουσική της Καλιφόρνιας. Οι άνθρωποι που έχουν σπίτια εκεί είναι λίγοι. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες, παλιοί ή νεοχίπηδες, διανοούμενοι, μεταξύ των οποίων ο σημαντικός μοντερνιστής Αμερικανός αρχιτέκτονας Ρhilip Johnson. Είχε σπίτι εκεί με τον σύντροφό του, τον συλλέκτη David Whitney. Ανάμεσά τους και ο μεγάλος φιλέλληνας συγγραφέας Ηenry Μiller.


Ξενοδοχείο ή κάμπινγκ;

Πού θα κοιμηθώ το βράδυ; Φυσικά, το Όνειρο είναι να μείνει κανείς στο «Ρost Ranch Ιnn» – πανάκριβο, αλλά και όχι- αφού είναι ίσως και το πιο ωραίο ξενοδοχείο της Αμερικής.

Εκεί τα δωμάτια είναι στηριγμένα πάνω στα τεράστια δέντρα, υπόγεια μέσα στα βράχια και η σκεπή τους είναι κήποι που κρέμονται στον ωκεανό. Είναι μια αρχιτεκτονική εμπειρία μέσα στην πιο πολυτελή φύση. Για τους θαρραλέους (και σίγουρα όχι για τον γράφοντα, εκτός και αν είναι ερωτευμένος) η άλλη εκδοχή είναι το κάμπινγκ, που φαντάζομαι ότι θα είναι μια αξέχαστη- σχεδόν θρησκευτική- εμπειρία:

ύπνος μέσα στη φύση, χωρίς τοίχους, λάμπες, πιστωτικές κάρτες…

Βig Sur, Βig Sur, καταλαβαίνω τόσο την απόφαση του Ηenry Μiller να σκορπιστούν οι στάχτες του εκεί, αισθάνομαι τις ψυχές των Ινδιάνων που ήταν νομάδες εκεί για εκατοντάδες χρόνια (δεν υπάρχουν πια…). Δεν θέλω ποτέ να φύγω, θέλω να ονειρεύομαι δίπλα στα πελώρια κύματα, κάτω από τα αρχαία δέντρα, κοιτώντας τον πορφυρένιο ματωμένο ήλιο να βυθίζεται στον ωκεανό. Εδώ ο ήλιος δύει προς την Ιαπωνία.