Νέο Μουσείο Ακρόπολης

Ο κ. Κώστας Τσιπήρας, μηχανικός Βιοκλιματικής Αρχιτεκτονικής- δρ Χωροταξίας, γράφει για το Νέο Μουσείο Ακρόπολης και τον περιβάλλοντα χώρο:

«Δεν μας έφτανε το αρχιτεκτονικά, βιοκλιματικά και πολεοδομικά άθλιο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, σε απόσταση μικρότερη του χιλιομέτρου από αυτό, μέσα στον αρχαιολογικό χώρο μεταξύ Ακρόπολης και Θησείου, στην είσοδο της αρχαίας Αγοράς, επικρατούν τριτοκοσμικές συνθήκες, με τον πεζόδρομο- χωμάτινο μονοπάτι που συνδέει την Πλάκα με το Θησείο να έχει μετατραπεί σε παρκόδρομο, που τη μεν ημέρα χρησιμοποιείται από υπαλλήλους του υπουργείου Πολιτισμού (;) που παρκάρουν ανεξέλεγκτα τα αυτοκίνητά τους μέσα στα αρχαία, προκαλώντας αλγεινή εντύπωση στους χιλιάδες ξένους τουρίστες, τη δε νύχτα μετατρέπεται σε υπαίθριο πάρκινγκ των νυχτερινών κέντρων, χώρο διακίνησης ναρκωτικών, αυξάνοντας την πιθανότητα να πιάσει κάποια στιγμή φωτιά μέσα στον αρχαιολογικό χώρο, την οποία και κανένας δεν θα μπορέσει να σταματήσει.

Κράτος γραικύλων και σφογγοκωλάριων απέναντι σε ό,τι το ξενικό, με ανίκανη διοίκηση καταρρακωμένη από το κομματικό μίασμα, ανενεργούς και απογοητευμένους πολίτες, που τους ρίχνουν τόνους ρύπων πνευματικών για να μην μπορέσουν ποτέ να ορθοποδήσουν, και ανύπαρκτους θεσμούς, που οι κρατούντες τούς θυμούνται μόνο σε εγκαίνια και σε θλιβερές επετείους…

… που στέγασε τα αριστουργήματα του Παρθενώνα σε ένα κουτί από μπετόν και γυαλί, επιχειρώντας μάλιστα να κατεδαφίσει τα γύρω θαυμάσια νεοκλασικά κτίρια, που αντί να δώσει στην ανθρωπότητα σε μια εποχή οικολογικής κρίσης, ένα βιοκλιματικό κτίριο που να εξοικονομεί ενέργεια, στη νότια πλευρά του κτιρίου από όπου και θα υπήρχαν θερμικές απολαβές, έχει δεχτεί να υπάρχει ένα είδος “καφασωτού από οπλισμένο σκυρόδεμα”, από εκεί δηλαδή που θα έπρεπε να μπαίνει το πρωινό απολλώνιο φως της αττικής γης και το εσπερινό διονυσιακό φως του αττικού ορίζοντα…

… που δεν κατασκεύασε ούτε θέσεις στάθμευσης (!) για ένα τόσο μεγάλο κτιριακό έργο, που αντί να αφήσει τη μάνα αττική γη να αναπνεύσει, επέκτεινε τις πλακοστρώσεις- βλακοστρώσεις σε όλο τον περιβάλλοντα χώρο.

Ο δυστυχής λαός μας λέει συχνά “απ΄ έξω μπέλα- μπέλα κι από μέσα κατσιβέλα”.

Εμείς αντιστρέφοντάς το θα λέγαμε “από μέσα μπέλα- μπέλα κι απ΄ έξω κατσιβέλα”».