ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΡΟΘ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ

Ο Νομπελίστας Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ (1904-1991) έχει θεωρηθεί από πολλούς προάγγελος της ώριμης περιόδου του Φίλιπ Ροθ λόγω της εμμονής του στην εβραϊκότητα. Ωστόσο, παρά την προσκόλλησή του στην κεντροευρωπαϊκή «γίντις» παράδοση, ο Σίνγκερ είναι πολύ πιο κριτικός από τον ομόλογό του ως προς την έννοια του θείου, και περισσότερο έλλογος. Ενώ αφηγείται με σουρντίνα, ασκεί κατεδαφιστική κριτική στα συμφραζόμενα μέσω των οποίων δομήθηκαν οι εβραϊκές κοινότητες της διασποράς. Εδώ μάλιστα γίνεται περισσότερο Νεοϋορκέζος από όσους προηγήθηκαν ή ακολούθησαν, γοητεύοντας τον αναγνώστη με τις περιγραφές της καθημερινότητας της πόλης, από τα υπόκωφα κύματα του ωκεανού ώς τα πολύμορφα φαγάδικα κι από το μοναχικό δένδρο στον ακάλυπτο ως τον υπόγειο σιδηρόδρομο. Ταυτόχρονα αναδεικνύει μια πλευρά με την οποία οι παλαιότεροι αναγνώστες του δεν θα είναι απολύτως εξοικειωμένοι: ένα υποδόριο, διακριτικό χιούμορ που μέσω του γουντιαλενικού του ήρωα- αναποφάσιστου, έρμαιου των περιστάσεων, με το Σύμπαν να συνωμοτεί εναντίον του- σχολιάζει αφ΄ ενός τη θρησκειολαγνεία και την προσκόλληση στην παράδοση και αφ΄ ετέρου την ιδεολογία της προόδου, τις διαψεύσεις της επιστήμης, τον εξαμερικανισμό της καθημερινότητας.

Ώρες ώρες ο Χέρμαν θυμίζει Τσάρλι Τσάπλιν καθώς πηδά από λεωφορεία σε μετρό ή αψηφά χιονοθύελλες και καύσωνες ώστε ν΄ ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του μεταξύ τριών αρχετυπικών γυναικών.