Το τέταρτο κουδούνι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά Μα πού το θυμήθηκα… Τον Μάο να κολυμπάει- στα 73 του μάλιστα εκείνος…- στα παγωμένα νερά- όχι νερά Ιονίου…- του ποταμού Γιανγκτσέ. Τον Ιούλιο, τέτοιες μέρες, του ΄66, αρχές της λεγόμενης Πολιτιστικής Επανάστασης. Για να επιδείξει τις αντοχές του.
Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Οι «Εξόριστοι», το μοναδικό θεατρικό έργο του σπουδαίου Ιρλανδού Τζέιμς Τζόις, θα παρουσιαστούν το χειμώνα, στο μεταμορφωμένο από πέρσι «Από Μηχανής Θέατρο», απ΄ την Εταιρεία Θεάτρου «Συν- Επί (+, x)» που ίδρυσε και στεγάζει εκεί, εδώ κι ένα χρόνο, ο Άκις Βλουτής, δίνοντας απ΄ τη πρώτη στιγμή σημάδια σοβαρότητας, καλού γούστου, φρέσκιας ματιάς και προσεκτικών επιλογών. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε η Ρούλα Πατεράκη (στη φωτογραφία).
Το επηρεασμένο απ΄ τον Ίψεν έργο, μια βαθιά ανίχνευση της αντρικής φιλίας όπου οι γυναίκες γίνονται ο μοχλός που την υπονομεύει και τη θέτει σε αμφισβήτηση, διαδραματίζεται στο Δουβλίνο, το καλοκαίρι του 1912.
Άξονάς του, δυο εμπλεκόμενα ερωτικά τρίγωνα. Οι δυο πλευρές και των δυο είναι ένας δουβλινέζος συγγραφέας που επιστρέφει στην πατρίδα του ύστερα από εννιά χρόνια «εξορίας» στην Ρώμη κι ένας παλιός φίλος του, δημοσιογράφος, ενώ η τρίτη στο ένα τρίγωνο είναι η γυναίκα του συγγραφέα και στο άλλο μια νεαρή εξαδέλφη του δημοσιογράφου. Ο Τζόις άρχισε να γράφει το 1914 το έργο που εκδόθηκε το 1918 και πρωτοπαίχτηκε στα γερμανικά στο Μόναχο το 1919 και στα αγγλικά στην Νέα Υόρκη το 1925. Το 1926 ανέβηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο αλλά χρειάστηκε να φτάσει το 1970 για να δικαιωθεί μέσα απ΄ την παράσταση που σκηνοθέτησε εκεί ο ίδιος ο Χάρολντ Πίντερ. Στο Δουβλίνο, πατρίδα του συγγραφέα, όπου ο ομότεχνός του Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, διευθυντής τότε του Θεάτρου «Αμπέι», το ΄χε απορρίψει την εποχή της έκδοσής του, ανέβηκε το 1973.
Στο «Από Μηχανής»
θα παρουσιαστεί σε μετάφραση Αντώνη Γαλέου, με σκηνικά και κοστούμια ΓΙώργου Πάτσα, μου σική Δημήτρη Καμαρωτού και φωτισμούς Αλέκου Γιάνναρου. Στη διανομή που δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Άκις Βλουτής, Γιάννης Παπαδόπουλος.
Η πρεμιέρα είναι προγραμματισμένη για 5 Δεκεμβρίου. Προηγουμένως θα επαναληφθεί το έργο του Γιάννη Μαυριτσάκη «Κωλοδουλειά», συμπαραγωγή με το «Ελληνικό Φεστιβάλ», που παρουσιάστηκε, εκεί, στο πλαίσιό του, τον περασμένο μήνα, σε σκηνοθεσία Άγγελου Μέντη, με Αγγελική Στελλάτου και Κοσμά Φοντούκη.
Την άγνωστή μας γαλλόφωνη Καναδή συγγραφέα Καρόλ Φρεσέτ θα παρουσιάσει στην Ελλάδα η πάντα ανήσυχη Τατιάνα Λύγαρη (φωτογραφία) που πρόκειται ν΄ ανεβάσει, αρχές Νοεμβρίου, στο τόσο ωραία αξιοποιημένο «Τρένο στο Ρουφ», στο «Θεατρικό Βαγόνι», το έργο της (2001) «Το κολιέ της Ελένης», το θέμα του οποίουαντλείται απ΄ την καθημερινότητα της Μέσης Ανατολής.
Το έργο περιγράφει τον «περίπλου» μιας γυναίκας της Δύσης στον κόσμο του πόνου και του πένθους της Ανατολής, «μια ευαίσθητη διαδρομή», όπως σημειώνει η Τατιάνα Λύγαρη, «γνώσης και συνειδητοποίησης, έξω από ιδεολογίες, μέσα από την οποία προβάλλεται η επιτακτική ανάγκη μετατόπισης από το ανώφελο “εγώ” στο δημιουργικό “εμείς”, που τόσο απουσιάζει στην εποχή μας».
Τέλος Οκτωβρίου, στο «Μουσικό Βαγόνι Οrient Εxpress» του «Τρένου», η Τατιάνα Λύγαρη θ΄ ανεβάσει, για πρώτη επίσης φορά, το σατιρικό μουσικοθεατρικό «Η αρπαγή της Ηνωμένης Ευρώπης», ένα «ιλαρόν μουσικόν έπος» έμμετρο, η πλοκή του οποίου βασίζεται στον γνωστό αρχαιοελληνικό μύθο της αρπαγής της Ευρώπης απ΄ τον Δία, σύμφωνα με τον οποίο ο πατέρας των θεών, γνωστός για τις ερωτικές του παρασπονδίες, μεταμορφώνεται σε ταύρο, απάγει την Ευρώπη και την 
Κείμενο και μουσική υπογράφει ο Μηνάς Ι. Αλεξιάδης. Τα κοστούμια θα ΄ναι της Νατάσας Ζούκα. Στη διανομή, Θανάσης Βλαβιανός, Ανδρέας Στεργίου, Ευαγγελία Τσιάρα. Δεν είναι το θέατρο που με αφορά και με αγγίζει το θέατρο που κάνουν οι σκηνοθέτες Γιόχαν Σίμονς και Πολ Κουκ. Ειδικά στο «Καζιμίρ και Καρολίνα» που μας έφερε το Φεστιβάλ Αθηνών στο Ηρώδειο.
Θέλω όμως να πιστεύω πως είμαι καλοπροαίρετος θεατής. Και υπομονετικός. Σέβομαι τους γύρω μου θεατές που μοιάζουν συνεπαρμένοι σε ανάλογα θεάματα, παθαίνω κρίσεις συνειδήσεως- «είσαι ανίκανος να καταλάβεις τις νέες μορφές θεάτρου»-, παθαίνω κρίσεις ηλικίας- «γέρασες και ξεπεράστηκε το θέατρο που σου αρέσει»… Έως και επί σκηνής πεολειχία έχω αντιμετωπίσει ψύχραιμα – απ΄ τους «Βad Αctors», τω καιρώ εκείνω, στο «Αμόρε»- αλλά αυτό, ε, ήταν και «πικάντικο»… Αλλά έχω και τα μεταμοντέρνα όριά μου.
Στην παράσταση του έργου του Χόρβατ (όπου έπληξα θανάσιμα, τόσο που, όταν τελείωσε στις δυο ώρες ενώ μας έλεγαν πως θα κρατούσε δυο ώρες και είκοσι λεπτά, αυτά τα είκοσι λιγότερα λεπτά, μπόνους τα θεώρησα…), όταν ο επί σκηνής Σπέερ- ο ηθοποιός Φρανκ Φόκετιν (αριστερά στη βασική φωτογραφία)-, μεθυσμένος, ορμάει να βιάσει μια κυρία πάνω στο πορτ μπαγκάζ του εικονιζόμενου αυτοκινήτου, κατεβάζει παντελόνια και σώβρακα, μας γυρίζει την πλάτη και βλέπουμε ότι είναι εντελώς, μα εντελώς χεσμένος, ε, ανακάλυψα πως εκεί, στο… μετανατουραλισμό αυτό, είναι που φτάνουν και τα όριά μου. Ύστερα ήθελα να ξεράσω. Επί σκηνής. Ο Θεός της Αβινιόν κι ο Μιχαήλ Μαρμαρινός να με σχωρέσουν!
«Πόρτες» είναι ο τίτλος του καινούργιου, έκτου στη σειρά- προηγήθηκαν, απ΄ το 1997, τα «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική», «Σκωτσέζικο ντους», «Άγκα, σφι και φι», «Με διαφορά στήθους», «Φωτιά και νερό»- έργου της ηθοποιού Χρύσας Σπηλιώτη. Θα το ανεβάσει το χειμώνα με το σχήμα του «90 C» ο Δημήτρης Κομνηνός (φωτογραφία) στο θέατρο «Βικτώρια» το οποίο έχει αναλάβει.
Το έργο, μια «άγρια κωμωδία» όπου ο νατουραλισμός συναντάται με το παράλογο, είναι, ουσιαστικά, ο μονόλογος μιας τριαντάχρονης μεγαλοαστής που ΄χει τη φοβία να περάσει κάτω από πόρτες. Μέσα απ΄ τις συναντήσεις της με τον ψυχαναλυτή της και με φλας μπακ περνάει η ζωή της οικογένειάς της- ο αυτοδημιούργητος παππούς της, με Αλτσχάιμερ σήμερα, ο οποίος τη δεκαετία του ΄80 από κλειδαράς επεκτάθηκε στα συστήματα ασφαλείας, δημιούργησε μια μεγάλη εταιρία και πλούτισε, η, πολύ νεώτερή του, γιαγιά της, ο κακομαθημένος πατέρας της, η μάνα της- κέρβερος, της οποίας ο πατέρας είναι παράνομος δεσμός της γιαγιάς…
Google news
