Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε;

Παράδειγμα οι γάτες…
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap@gmail. com

Της φίλης μου της Τ. πέθανε η γάτα της. Ήταν απαρηγόρητη. Δεν ανήκω στους φανατικούς ζωόφιλους, αν και έχω μια τραυματική εμπειρία σχετικά με ζώα. Δεν αφορά γάτα, αλλά περιστέρι. Όταν ήμουν δεκατριών χρονών είχα ένα περιστέρι στην Αλβανία, στο οποίο είχα ιδιαίτερη αδυναμία. Το είχα ονομάσει Τζον, προς τιμήν του Τζον Λένον και των Μπιτλς που τότε όλοι στην Αλβανία άκουγαν, κρυφά φυσικά. Ήταν της μόδας στην πολίχνη μας να έχουμε περιστέρια. Όσοι έμεναν σε πολυκατοικίες, σαν και μένα, κρατούσαν ένα ή δύο σε ιδιαίτερο χώρο στο μπαλκόνι. Εκείνοι που είχαν μονοκατοικίες φιλοξενούσαν συνήθως πολλά στη σοφίτα. Ένα ιδιαίτερο θέμα και θέαμα αποτελούσαν οι αερομαχίες των περιστεριών. Τα αφήναμε κάθε Κυριακή απόγευμα να πετάξουν ελεύθερα, μέχρι που γέμιζαν τον ουρανό. Περιμέναμε με αγωνία την κατάληξη της αερομαχίας, τότε, κατά την οποία τα θηλυκά περιστέρια «άρπαζαν» τα αρσενικά και αντίστροφα. Ο Τζον ήταν αρσενικό και φλερτάριζε με μεγάλη επιτυχία με τα θηλυκά. Σε κάθε του πτήση έφερνε κάποιο θηλυκό περιστέρι μαζί του στο μπαλκόνι μου. Αισθανόμουν ασυγκράτητη ικανοποίηση όταν τα «αφεντικά» των θηλυκών περιστεριών έρχονταν να μου ζητήσουν τα περιστέρια τους, με ένα ύφος γεμάτο ντροπή και φθόνο. Όσο περισσότερα θηλυκά περιστέρια «έκλεβε» ο Τζον τόσο περισσότερο άνδρας και περήφανος αισθανόμουν. Σε μια μικρή πόλη όπως η δική μας και τα περιστέρια γίνονται αντικείμενο συζήτησης. Έτσι έγινε με τον Τζον.

Γινόταν διάσημος για την ακαταμάχητη γοητεία του και εγώ, το «αφεντικό» του, ζούσα μέρες δόξας. Οι οποίες τελείωσαν με τραγικό τρόπο. Ο φθόνος κάποιων είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο που έκαναν επανειλημμένες απόπειρες να δολοφονήσουν στον Τζον. Την έστηναν κάτω από το μπαλκόνι του σπιτιού μου και όταν ο Τζον εμφανιζόταν στο περβάζι τον «πυροβολούσαν» με πέτρα, με σφενδόνα. Κάποια μέρα τον πέτυχαν και τον σκότωσαν. Θα τη θυμάμαι σίγουρα ως μία από τις πιο θλιμμένες μέρες της ζωής μου. Έκλαιγα επί μέρες. Αρνιόμουν να τον θάψω. Τον έπλυνα για να μη φαίνεται η ματωμένη πληγή του στο κεφάλι. Για να πάει ωραίος και γοητευτικός, όπως είχε ζήσει, στον τάφο του. Κράτησα ως ενθύμιο πούπουλα από τα φτερά του. Τα κράτησα μέχρι την ημέρα που μετανάστευσα στην Ελλάδα… Όπως έμαθα αργότερα, ο δολοφόνος του Τζον έγινε τελικά βασανιστής σε ένα από τα ειδικά τμήματα των αλβανικών ΜΑΤ. Προφανώς, ένας άνθρωπος που σκοτώνει περιστέρια από φθόνο δεν μπορεί να γίνει ποιητής ή γιατρός. Τέλος πάντων. Από τότε, αποφεύγω τις στενές σχέσεις με τα ζώα. Γιατί φοβάμαι, ασυνείδητα, πως θα τελειώσουν τραυματικά, όπως η ιστορία με τον Τζον… Επιστρέφω στην Τ. και τη γάτα της. Κάθησε, λοιπόν, η Τ. και κάποια στιγμή, μέσα στη θλίψη της, άρχισε να μιλά για τις γάτες και να κάνει συγκρίσεις μεταξύ τους και των ανθρώπων. Κρίμα που δεν έχω χώρο να γράψω τι είπε. Μερικές ήταν πολύ πετυχημένες. Θυμάμαι, π.χ., αυτό που είπε για τον θάνατο. Έναν ετοιμοθάνατο γάτο όταν τον χαϊδεύεις, σου απαντάει με ένα γλυκύτατο αποχαιρετιστήριο χουρχούρισμα, με ένα ευαίσθητο τρέμουλο, «λέγοντας» στον φίλο ή τη φίλη του- ο γάτος δεν έχει αφεντικά – πως ήταν ωραίο που συνυπήρχαν μαζί αλλά τώρα οι δρόμοι τους χωρίζουν. Ενώ ο άνθρωπος όσο πιο πολύ πλησιάζει τον θάνατο τόσο πιο πολύ αναστατώνει τον κόσμο. Έτσι κι αλλιώς τον αναστατώνει όσο ζει, όταν πλησιάζει όμως τον θάνατο σπάει κάθε ρεκόρ. Γίνεται υστερικός, ποδοπατά την αξιοπρέπειά του, ελπίζει σε θαυματουργικές θεραπείες ή σε μια άλλη ζωή, όπου θα μπορέσει εκεί ψηλά να βγάλει όλα τα απωθημένα που μάζεψε ζώντας εδώ χαμηλά… Ένας γάτος γίνεται επιθετικός μόνο όταν πεινά, φοβάται ή έχει ανταγωνιστή. Ενώ οι άνθρωποι καταφέρνουν να κατασκευάσουν χιλιάδες λόγους και θεωρίες, η μία πιο ηλίθια από την άλλη, μόνο και μόνο για να κάνουν εχθρούς, για να κάνουν τη ζωή των άλλων και τη δικιά τους πιο δύσκολη και τραγική απ΄ ό,τι είναι…

LΙΝΚ:

● http://gazikapllani.blogspot.com