Η ΣΑΠΟΥΝΟΠΕΡΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Παρά τα προβλήματα της πλοκής, ο Τάιμπο παρασέρνει εύκολα τον αναγνώστη του σε μία πολύ διασκεδαστική ανάγνωση. Αντίθετα με το, ανάλογης έκτασης, υβριδικό εγχείρημα του Καμιλλέρι με τίτλο Το χρώμα του ήλιου, όπου, μέσω του Καραβάτζο, με πολλά δοκιμιακά στοιχεία, μιλά για την τέχνη τού να αναζητάς το φως της αλήθειας, εδώ έχουμε ένα βιβλίο καθαρά μυθιστορηματικό, με όλο το κλίμα μιας νουάρ λογοτεχνίας. Πλούσιο σε ερεθίσματα και εντυπώσεις, με μια νυχτερινή ραδιοφωνική εκπομπή να συμβάλλει στον ερωτισμό αλλά και στην αναζήτηση της αλήθειας, με το μυστήριο του έρωτα να στοιχειώνει τις σελίδες του βιβλίου, ο Τάιμπο καταφέρνει να ξεδιπλώσει πολλές από τις αρετές του- σ΄ αυτές συμπεριλαμβάνεται η καίρια κοινωνική του ματιά – και εντέλει να μην απογοητεύσει τον αναγνώστη. Ο πρώτος φόνος παίζει τον ρόλο τού να εμπλέξει συναισθηματικά τον ήρωα-ντετέκτιβ, που έχει επίσης δικά του ερωτικά φαντάσματα να τον κυνηγούν. Το ερώτημα που βασανίζει τόσο αυτόν όσο και τον Τάιμπο είναι πώς ο άνθρωπος καταφέρνει τόσο εύκολα να κάνει τη ζωή του σαπουνόπερα, είτε ανήκει σε μια πολύ λαϊκή τάξη, όπως ο (βιο)παλαιστής φίλος του, είτε είναι ένας υποψιασμένος και πλούσιος αρχιμαφιόζος. Πώς ο έρωτας, που συνήθως είναι ψευδαίσθηση, βγάζει στην επιφάνεια τα ορμέμφυτα και γίνεται άλλοτε κίνητρο και άλλοτε άλλοθι για την πραγματοποίηση των πιο φρικτών εγκλημάτων. Και πώς το φάντασμα και η φαντασίωση έχουν κοινές ρίζες.